บทที่ 1417 คุณไม่อยากเป็นผู้คุมสอบเหรอ

ตอนที่ 1417 คุณไม่อยากเป็นผู้คุมสอบเหรอ เดิมทีเฉินเสี่ยวลี่มีร่างกายค่อนข้างอ่อนแอ เมื่อร้องไห้ขึ้นมาเธอก็นั่งลงบนพื้นอย่างอ่อนแรง เกือบยืนไม่ขึ้นแม่ของเฉินเสี่ยวลี่ทำอะไรไม่ค่อยเป็น เธอดูแลในบ้านได้ก็ไม่เลวแล้ว ถึงแม้เฉินจื้อฟู่จะแต่งเข้าบ้านภรรยาแต่พูดจากใจ ในใจเธอชายคนนี้ยังคงเป็นเสาหลักของบ้าน เขาจึงจะเป็นหัวหน้าครอบครัวที่แท้จริง เห็นเรื่องของลูกสาวคลี่คลาย ภรรยาก็โล่งใจบอกตามตรง ตลอดทางเธอคิดว่าควรจะทำอย่างไรดีตลอด แต่ท้ายที่สุดก็ไม่มีความคิดดีๆ คลี่คลายได้ก็ดีแล้ว! คลี่คลายแล้วสินะ…เฉินเสี่ยวลี่ที่หนักห้าสิบกิโลกรัม ถูกเฉินจื้อฟู่ที่กำยำแข็งแรงจากการตรากตรำงานเป็นระยะเวลายาวนาน อุ้มกลับไปยังห้องสังเกตอาการทุกคนโดยรอบมองชายที่ธรรมดาจนถึงขั้นมีกลิ่นอายบ้านนอกอยู่บ้างคนนี้ ก็อดยกนิ้วโป้งในใจไม่ได้ สมเป็นชายชาตรี! หลังเฉินเสี่ยวลี่ถูกพ่ออุ้มขึ้นมา เธอก็กอดพ่ออย่างเคยชินกี่ปีมาแล้ว! ที่ไม่ได้ถูกพ่ออุ้มแบบนี้ เหมือนกับเด็กที่ไม่มีวันโตอย่างไรอย่างนั้น อ้อมอกนี้กว้างใหญ่ อ่อนโยน มั่นคงไม่เคยเปลี่ยน!กลิ่นอายที่คุ้นเคยลอยมาจากตัวพ่อ เป็นกลิ่นเหงื่อเหม็น แต่เธอกลับสบายใจอย่างยิ่ง เรื่องราวสมัยก่อนผุดขึ้นมาในใจจู่ๆ เฉินเสี่ยวลี่ในเวลานี้ก็นึกถึงวันคืนเก่าก่อน ตัวเองโง่ขนาดไหนกัน โลกแสงสีอะไรกัน ชีวิตฟุ่มเฟือยหรูหราอะไรกันสิ่งที่เธอมีอย่างแท้จริงไม่ใช่สิ่งเหล่านี้ ตอนที่ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวังที่สุด ถูกเหยียดหยาม รู้สึกบ้านนอกไม่คิดเลยว่าพ่อที่ตนเคยห่วงว่าเขาเป็นแรงงาน จะสร้างความขายหน้าให้ตัวเอง จะก้าวออกมาปกป้องแต่เธอกลับไม่รังเกียจตัวเองที่ทำตัวน่าขายหน้า!ไปเป็นมือที่สาม…เรื่องแบบนี้หากเป็นสมัยก่อนต้องถูกแขวนกรงหมูจับกดน้ำสำหรับพ่อแม่ที่เรียบง่ายและอนุรักษ์นิยมเรื่องที่ตัวเองทำต้องไม่ได้รับการยอมรับในแง่ศีลธรรมแน่นอนแต่ตอนที่ตัวเองทำผิด พ่อกลับชดใช้ให้ลูกสาวเขาไม่เพียงไม่โทษตัวเองแต่อ้าแขนต้อนรับความอับอายทั้งหมดวินาทีนี้ เฉินเสี่ยวลี่อดถอนหายใจไม่ได้ความรู้สึกผิดขยายไปสู่หัวใจเฉินเสี่ยวลี่พลันไม่กล้าเงยหน้ามองพ่อเธอรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรเป็นลูกสาวหาแต่เรื่องให้พ่อกับแม่ทั้งวันพูดอะไรก็เปล่าประโยชน์หลังจากนี้ดีกับพวกท่านสักหน่อยดีกว่า…หลังเฉินเสี่ยวลี่ถูกส่งเข้ามาในห้องสังเกตอาการเธอมองเฉินจื้อฟู่ที่เตรียมตัวจากไปเธอพลันร้องเรียก “พ่อคะ!”เฉินจื้อฟู่เตรียมหันตัวมามองลูกสาว อยากพูดอะไรบางอย่างแต่คิดไปคิดมาก็ไม่รู้ควรพูดอะไรเขายิ้มเดินออกไป เห็นรอยยิ้มของพ่อเฉินเสี่ยวลี่รู้ว่าพ่อยกโทษให้ตัวเองแล้ว เธอร์้องไห้!ร้องไห้จนปวดใจที่แท้คนที่ไม่รังเกียจเธอที่สุดบนโลกนี้คนที่รักเธอมาตลอดก็คือพ่อแม่หลังเดินออกจากห้องสังเกตอาการ เฉินจื้อฟู่มาหาเฉินชาง“เฉินชาง ลุงขอบคุณนะ!”เฉินชางยิ้มบอก “ไม่เป็นไรครับ คุณลุงไม่ต้องเกรงใจ!”เฉินจื้อฟู่ยิ้มชื่นบอก “แล้วเสี่ยวลี่จะไม่เป็นไรใช่ไหม”เฉินชางพยักหน้า “ครับ น่าจะไม่มีปัญหาค่าที่ตรวจซ้ำในวันนี้ส่วนใหญ่ปกติดี แตยังต้องฟื้นตัวสักระยะ”เฉินจื้อฟู่พยักหน้า “ไม่เป็นไรก็ดีแล้วป้าเธอจะค้างอยู่ที่นี่สักสองสามวัน พรุ่งนี้ลุงจะกลับอวิ่นหนานแล้ว”เฉินชางอืมรับคำ “ครับ คุณลุงไม่ต้องห่วง มีผมอยู่ วางใจได้”เฉินจื้อฟู่อยากพูดอะไรบางอย่างแต่ลังเล