บทที่ 1421 มีหม่าอยู่ทั้งคนทำไมต้องมีชาง

ตอนที่ 1421 มีหม่าอยู่ทั้งคนทำไมต้องมีชาง ทุกคนนับว่าได้เปิดหูเปิดตากับเมนส์ที่ไหลคล่องแบบนี้จริงๆ! เยื่อบุโพรงมดลูกเจริญผิดที่นอกอุ้งเชิงกราน! ยังทำให้เลือดออกเจ็ดทวารได้ด้วย!ทุกคนรู้สึกว่าความรู้เรื่องแปลกประหลาดของตัวเองเพิ่มขึ้นเยอะมาก หวงชิวอิ่งมองรายงานกับผลการตรวจ ยิ่งมองยิ่งตื่นเต้น หลังอ่านจบก็ให้แพทย์ผู้รับผิดชอบเข็นเฉินเสี่ยวลี่ไปแผนกสูตินรีเวชแผนกสูตินรีเวชมีวิธีการรักษาเยื่อบุโพรงมดลูกเจริญผิดที่หลายวิธี นี่คือสมบัติเชียวนะ! กว่าทั้งเมืองหลวงตลอดสองปีมานี้ไม่เคยเห็นคนไข้แบบนี้เลย นี่ถ้าพากลับไปวิจัยดีๆ จะได้ไหมวิธีการรักษานั้นง่ายมาก แต่วินิจฉัยได้ยากยิ่ง! ใครจะเชื่อมโยงคนไข้กับโรคเยื่อบุโพรงมดลูกเจริญผิดที่นอกอุ้งเชิงกรานละ ชั่วขณะนั้น หวงชิวอิ่งก็มองเฉินชาง อดจุ๊ปากชื่นชมไม่ได้“ศาสตราจารย์เฉิน คุณก็เก่งเกินไปแล้ว มีความรู้แม้แต่โรคแผนกสูตินรีเวชที่หายากด้วยเหรอคะเนี่ย ถ้าฉันไม่ได้เข้าร่วมการประชุมระดับนานาชาติ ตัวฉันเองก็ไม่รู้ชื่อนี้แล้ว! ศาสตราจารย์เฉิน คุณเก่งมากจริงๆ”พวกหัวหน้าโดยรอบมองเฉินชาง สะท้อนใจไม่จบสิ้น สิ่งนี้ไม่ใช่การทดสอบอะไรอื่น แต่เป็นการทดสอบประสบการณ์และความรู้ล้วนๆ อูถงผู่พยักหน้า มองเฉินชางอย่างชื่นชม “บอกตามตรง ผมปล่อยคุณไปไม่ลงจริงๆ!”พวกนักเรียนโดยรอบมองศาสตราจารย์เฉินชางด้วยสีหน้าชื่นชม อิจฉาเหลือแสนจริงๆ พวกเขาก็อยากเป็นแพทย์ที่ก้าวออกมาในตอนที่ทุกคนทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน จะได้หน้าขนาดไหนกันนะ เป็นแพทย์ระดับเฉินชางได้ก็คุ้มค่าแล้วจริงๆ!เหล่าหม่าทอดถอนใจบอก “มีหม่าอยู่ทั้งคนทำไมต้องมีชาง!” เพียะ!ไม่ผิดคาด สิ้นคำก็มีฝ่ามือทรงประสิทธิภาพทำให้เหล่าหม่าตระหนักความจริงเหล่าหม่ามองสวีหยงกังด้วยสีหน้าน้อยใจ“ทำไมคุณลงมืออีกแล้ว ผมพูดอะไรผิดหรือ”สวีหยงกังสายหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง“ต้องเป็นไม่มีหม่า แต่ต้องมีชางต่างหาก!คุณลองพูดมา คุณมีประโยชน์อะไร เฉินชางเขาช่วยคนได้ ส่วนคุณก็แค่กินเยอะเท่านั้น!”หลังพูดจบทุกคนก็อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ดวงตาเหล่าหม่ามีความโกรธ เขามองเฉินชางเหมือนมองศัตรูที่เป็นตายไม่ขออยู่ร่วมโลกเดียวกันส่วนเฉินชางก็ยิ้มบาง ก้มหน้ามองหกนิ้วใต้สะดือของเหล่าหม่าเหล่าหม่าโมโหในตอนแรก อย่างไรคนเราจะแฉคนก็ไม่แฉจุดอ่อนแต่…เขาพลันห่อเหี่ยว ล่วงเกินไม่ได้!ช่างเถอะๆ เรื่องที่ฉันหมาผู้นี้เสียใจที่สุดในชีวิตก็คือการให้เด็กอย่างนายมาผ่าตัดให้เวลานี้หวงชิวอิ่งเตรียมจากไป เธอหันมายิ้มพูดกับเฉินชาง“ตอนนี้ฉันไม่รู้แล้วว่าคุณเชี่ยวชาญด้านไหนกันแน่!แต่อันคิดว่า…คุณต้องมีพรสวรรค์ด้านสูตินรีเวชแน่หากคุณอยากเรียน จำไว้ว่าให้โทรหาฉันนะ”พูดจบหวงชิวอิ่งก็จากไปหัวหน้ารอบข้างเห็นปัญหาคลี่คลายแล้วก็พากันแยกย้าย“ศาสตราจารย์เฉิน มีเวลาก็มาเดินเล่นที่แผนกโลหิตวิทยาได้นะ”“ศาสตราจารย์เฉิน ไปแล้วนะ!”“ใช่ ศาสตราจารย์เฉิน มีธุระอะไรโทรมานะ”ห้องฉุกเฉินในตอนนี้สงบลงอูถงผู่มองเฉินชาง อดถอนหายใจไม่ได้ “ผมชักเสียใจแล้วจริงๆ!”เฉินชางงุนงง “เสียใจอะไรเหรอครับ”สวีหยงกังกับเหล่าหม่าก็มองผู้อำนวยการด้วยความสงสัยอูถงผู่ยิ้มหึๆ บอก “เสียใจที่ให้คุณลาหยุดนะสิผมยังพูดอยู่เลยว่าแผนกฉุกเฉินไม่มีคุณดำเนินงานได้ตอนนี้ดูท่าแผนกฉุกเฉินจะไม่มีคุณไม่ได้จริงๆ!”ได้ยินผู้อำนวยการพูดแบบนี้ สวีหยงกังก็หน้าแดง ถอนหายใจแล้วตบเหล่าหม่าเหมือนเจ็บใจที่ไม่อาจหลอมเหล็กเป็นเหล็กกล้าได้