บทที่ 1431 ดันเจี้ยนลับ (2)

ตอนที่ 1431 ดันเจี้ยนลับ (2) เฉินชางเข้าใจดี ฉินเยว่ไม่อยากให้ตนลำบากใจ สาวน้อยคนนี้รู้ความเกินไปแล้ว ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ล้วนคิดเผื่อตนไว้ก่อนเสมอ สมัยก่อนตอนที่ยังลำบาก เธอก็ไม่เคยดูถูกตนเลยว่ากันตามหลักแล้ว ฉินเยว่เกิดในครอบครัวที่ดีมาก แต่ไม่เคยรังเกียจตนเลย ตั้งแต่คบกันก็ไม่เคยให้ตัวเขาซื้อของฟุ่มเฟือยให้ แค่ได้กินหม้อไฟสักมื้อ ชานมสักแก้ว ก็ทำให้เธอมีความสุขไปได้อีกนานภายหลังฐานะตนดีขึ้นแล้ว ฉินเยว่ก็ยังไม่เคยใช้เงินมือเติบ หลังจากย้ายมาอยู่ด้วยกันที่ปักกิ่ง ฉินเยว่ก็คอยดูแลเรื่องวุ่นๆ ในบ้านด้วยตัวเอง ถึงตัวเขาจะทำงานยุ่ง แต่ก็ไม่ถึงขั้นที่จะยุ่งจนไม่มีเวลามาอยู่กับเธอนี่คือหญิงสาวที่ไร้มารยา ไม่เสแสร้ง ใช้ชีวิตด้วยความจริงใจ เผยหน้าสดอยู่ทุกวัน คอยดูแลเฉินชางให้มีระเบียบเรียบร้อย เสื้อผ้าสะอาดเนี้ยบ ภายในอะพาร์ตเมนต์สองห้องเล็กในเมืองหลวง ห้องของเฉินชางมีของเยอะกว่าฉินเยว่มากอีกทั้งในตู้เสื้อผ้าใบใหญ่ก็มีเสื้อผ้าจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบ! ชุดเข้าประชุม ชุดไปต่างประเทศ ชุดไปงานเลี้ยง ชุดเข้าเวร ชั้นในแบบใช้แล้วทิ้งที่เตรียมไว้สำหรับเข้าผ่าตัด… สารพัดสารเพ!

(ในการผ่าตัดเกิดเหตุการณ์ที่เลือดเปื้อนซึมทะลุชุดผ่าตัดเข้าไปถึงชั้นในอยู่บ่อยครั้ง ดังนั้นในตอนเข้าผ่าตัดหมอส่วนใหญ่จึงไม่สวมเสื้อผ้าด้านใน หรือไม่ก็สวมแค่ชั้นในแบบใช้แล้วทิ้ง)

ฉินเยว่เองก็ยุ่งมากเหมือนกัน เธอก็มีงานและเป้าหมายของตัวเอง แต่ไม่เคยดูแลชีวิตประจำวันของเฉินชางอย่างส่งๆเฉินชางจำได้ชัดเจน หลายครั้งหลังจากกลับมาถึง ฉินเยว่จะทิ้งโน้ตแผ่นหนึ่งไว้บนโต๊ะ‘ข้าวอยู่ในหม้อ ฉันอยู่บนเตียง รอคุณอยู่!’ประโยคนี้เขียนโดยฉินเยว่หญิงสาวอ่อนโยนรักครอบครัว ซุกซนมาก แต่มีหัวใจอบอุ่นเฝ้ารอคุณอยู่ เหนือกว่าถ้อยคำนับหมื่นพันแล้วเฉินชางรวบฉินเยว่เข้าสู่อ้อมแขน จูบหน้าผากเบาๆ เอ่ยอย่างซาบซึ้งใจ“โชคใหญ่ที่สุดในชีวิตฉันก็คือได้พบเธอ! ที่รัก รอฉันกลับมาแต่งกับเธอนะ!”พูดจบเฉินชางก็ลุกขึ้นเดินออกไปสะพายเป้สัมภาระที่ฉินเยว่เตรียมให้เขา ในเป้บรรจุเสื้อผ้าสะอาด กางเกงชั้นในกับถุงเท้า บัตรประจำตัว เงินย่อยจำนวนหนึ่ง…บางครั้ง ความรักก็ไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดมากมาย เพียงการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ก็พอแล้วฉินเยว่ไม่ได้ออกไปส่งเฉินชาง เธอกลัวตัวเองจะร้องไห้พูดกันตามตรง ทุกครั้งที่ต้องเดินทางไปประชุม ความจริงแล้วฉินเยว่ติดตามไปกับเฉินชางได้เสมอแต่ทว่า… เธอคิดว่าถ้าตัวเองไปด้วยกลัวจะเป็นการรบกวนและกระทบต่อเฉินชางได้เธอต้องการเพียงทำหน้าที่ตามที่ภรรยาคนหนึ่งสมควรทำ อยู่ในจุดที่จะไม่ทำให้เฉินชางกังวลเท่านั้นฉินเยว่ยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องพักของอาคารที่พักบุคลากรโรงพยาบาลอันดับสอง มองเฉินชางที่ลงไปชั้นล่างแล้วหลังจากเฉินชางลงมาก็เหลียวกลับไปมองฉินเยว่แวบหนึ่ง พลันสังเกตเห็นว่าหญิงสาวคนนี้มองตนอยู่ตรงหน้าต่างขณะที่สบตากัน จู่ๆ เฉินชางก็ยิ้มออกมา น้ำตาเอ่อขึ้นมาตรงขอบตาฉินเยว่เล็กน้อยในเวลานี้เอง เฉินชางพลันตะโกนขึ้นมา“ฉินเยว่! รอฉันกลับมาแต่งกับเธอนะ!”“ซ่า…”พอพูดจบ เฉินชางก็เดินออกไป ฉินเยว่ที่ถูกทิ้งไว้ริมหน้าต่างหัวเราะทั้งน้ำตา