บทที่ 1443 เสียงถอนหายใจของเฉินชาง!

บทที่ 1443 เสียงถอนหายใจของเฉินชาง! เฉินชางหน้าแดงเพราะคำพูดของผู้อำนวยการซีบร้า เขารู้สึกว่าตัวเองยังค่อนข้างหนังหน้าหนา ก็เหมือนอย่างที่หลี่เยว่ว่า ถ้าตัวเองมีพัดลมไฟฟ้าเหมือนเหล่าหม่าระบายความร้อนเร็วละก็ก็ไม่ถึงขั้นหน้าแดงแล้ว! อย่างไรเสีย…เฉินชางก็ไม่เคยเห็นเหล่าหม่าหน้าแดงมาก่อน! ตอนประมาณเก้าโมงเช้า ทุกคนในทีมช่วยเหลือก็ทยอยกันเข้ามาภารกิจในวันนี้ก็ไม่ง่ายแม้แต่น้อย เทียบกับช่วยเหลือคนป่วยหนักขั้นวิกฤติ วันนี้น่าจะจัดเป็น การหารือถึงโรคที่ซับซ้อนเข้าใจยากจนถึงตอนนี้ยังมีผู้ป่วยอีกสิบแปดคนที่ต้องผ่าตัด คนที่อยู่ในระยะวิกฤตยังไม่พ้นขีดอันตรายก็มีอยู่หลายคน คนที่สำคัญที่สุดยังคงเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศที่ยังไม่ได้สตินี่ก็คือบุคคลสำคัญที่ต้องช่วยเหลือในครั้งนี้ หลังพวกเขามาถึง เห็นเฉินชางยืนเหงื่อแตกเต็มหน้าอยู่ตรงนั้นก็ตกตะลึงแล้ว “อาจารย์เฉิน ทำไมคุณถึง…มาเร็วขนาดนี้ละ” หวังทงถามขึ้นมาก่อนเฉินชางยิ้มบอก “ไม่มีอะไร ผมเพิ่งมาครับ!” เห็นสารคัดหลั่งเป็นชุดบนเสื้อกาวน์ของเฉินชาง ทุกคนเชื่อก็แปลกแล้ว นึกถึงตรงนี้ ทุกคนถอนหายใจเบาๆอาจารย์เฉินชางเปี่ยมทั้งความสามารถและคุณธรรม! แม้แต่เซวียเจิ้งเริ่นก็ส่ายหน้า เทียบกับเฉินชาง ลูกชายของตัวเองเซวียตงยังห่างไกลหลายปีแสงไม่พูดถึงว่าเทคนิคเป็นอย่างไร ลำพังแค่ด้านจรรยาบรรณแพทย์ เขาก็เหนือกว่าใครหลายคนแล้ว บรรดาแพทย์กะกลางคืนที่อยู่ในที่นั้นก็อดส่ายหน้าไม่ได้มองเฉินชางแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดจา ซีบร้ารีบพูดกับพยาบาล “ไปหาหัวหน้าพยาบาลให้ไปหยิบเสื้อกาวน์ตัวใหม่มาให้” “ศาสตราจารย์เฉิน” พยาบาลรีบพยักหน้าตอนเช้าไปราวน์วอร์ดก่อนทุกคนล้วนเป็นห่วงว่าคนไข้ที่เพิ่งผ่าตัดเสร็จเมื่อวานวันนี้มีอาการอย่างไรบ้างบางครั้งการราวน์วอร์ดก็เป็นการตรวจสอบกระบวนการที่ทํามาความจริงเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังหลังผ่าตัดวันแรก หากอาการดีขึ้นก็มีโอกาสฟื้นฟูสูงมากแต่ระหว่างทางราวน์วอร์ดเฉินชางยืนอยู่หน้าสุด ซีบร้าเดินตามติดอยู่ด้านหลังส่วนทีมหัวหน้าของเมืองหลวงปากีสถานกับทีมแพทย์จีนที่มาช่วยเหลือตามอยู่ด้านหลัง คนสิบกว่าคนเดินอยู่บนทางเดินพริบตานั้นแผ่ความน่าเกรงขามออกมา!ทว่า… กลับไม่ดูแปลกตาแม้แต่น้อย!เฉินชางแผ่กลิ่นอายแบบนี้ออกมาจากกายโดยไม่รู้ตัวแต่เหล่าหม่าอดกระเถิบถอยหลังไม่ได้ นึกอยากซุกหน้าตัวเองขึ้นมาน่าเสียดายที่ในที่นั้นไม่มีใครที่ตัวสูงกว่าเขาเลยสักคนเดียว!เหล่าหม่ายอมแพ้แล้ว ต้องพึงรู้ว่าราวน์วอร์ดกับเฉินชางเป็นเรื่องจนปัญญาที่สุดแล้ว…“หมาเยว่ฮุย อ่านผลแล็บให้ผมฟังหน่อยครับ!”เหล่าหม่าหน้าเปลี่ยนสี แทบอยากอาละวาดเขารู้วาเฉินชางต้องทำแบบนี้การอ่านนี้ไม่ใช่การอ่านออกเสียง แต่เป็นการถอดความแต่เหล่าหม่ามองเฉินชางด้วยความสงสัย ทำไมวันนี้เขาอ่อนโยนกับตัวเองจังแค่ให้ถอดความผลแล็บหรือ?เหล่าหม่าวิเคราะห์หนึ่งรอบอย่างชำนาญเฉินชางอืมหนึ่งคำ “อืม ไม่เลว ทำตามแผนการรักษาเดิม คนไข้คนถัดไป”เหล่าหม่าพลันรู้สึกเหมือนไม่ใชความจริง แค่…คำถามง่ายๆ แบบนี้เนี่ยนะมองเฉินชางเริ่มเปลี่ยนคนถาม เหล่าหม่าก็ประหลาดใจที่ได้รับความรักโดยไม่คาดฝัน!ดูเหมือนว่า…ถึงแม้เฉินชางจะทำตัวหมาไปหน่อยแต่ต่อหน้าคนนอกเขายังคงไว้หน้าตัวเอง!