ตอนที่ 1366
บทที่ 1472 นักปราชญ์สังสรรค์ แห่งแยกย้าย!
October 22, 2026
งานเลี้ยงได้เริ่มขึ้น
พวกญาติพี่น้องในหมู่บ้านนั่งล้อมโต๊ะ คุยกันอย่างออกรส!
“หมู่บ้านหนานซานของเราสุดยอดเลย กี่ปีแล้วที่ไม่มีรัฐมนตรีมาหมู่บ้านเรา!”
“ใช่ บรรพบุรุษเหล่าเฉินทำบุญมาดีจริงๆ”
คุณลุงคนหนึ่งส่งเสียงเรอหลังจากดื่มเหล้า “ตอนเผากระดาษเงินกระดาษทองเชงเม้งปีที่แล้ว ผมเห็นสุสานบรรพบุรุษตระกูลเฉินมีควันสีเขียว! ตอนนั้นคิดว่าตัวเองตาฝาดไป ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นควันสีเขียวจริงๆ”
ทุกคนได้ยินแล้วไม่เพียงไม่หัวเราะเยาะ กลับกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
“จุ๊ๆๆ มาตรฐานของโต๊ะจีนนี้ไม่ธรรมดาเลย เหล้าเหล่าไปเฟินสองขวด โจกปลิงทะเล ข้าวเป๋าฮื้อ บุหรี่จีน ทั้งโต๊ะล้วนเป็นอาหารอันเลิศรส ชีวิตนี้ผมยังไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนเลย!”
ญาติคนหนึ่งอดพูดไม่ได้
“จริงด้วย เสี่ยวเฉินถือว่าไม่เลว บางคนพอได้ดีเข้าหน่อย ก็จะดูถูกประชาชนธรรมดาๆ อย่างเรา”
หมู่บ้านหนานซานมีคนที่ประสบความสำเร็จขนาดนี้ ญาติๆ ก็ต่างเอ่ยชมไม่ขาดปาก
ในหมู่บ้านก็มีการแข่งขัน แบ่งพรรคแบ่งฝั่งจึงเป็นเรื่องธรรมดา
ทว่าตอนนี้ ทุกคนต่างวางอคติลงมาร่วมงานแต่งงานของตระกูลเฉิน
หลังจากวันนี้ คนมีเกียรติที่สุดในหมู่บ้านหนานซานแน่นอนคือเฉินต้าไห ผู้ที่ชอบดื่มเหล้า คุยโม้แต่ก็ใจดีคนนี้!
ช่วยไม่ได้ ก็ลูกชายของเขาเก่งมากจริงๆ!
ในงานแต่ง ญาติพี่น้องในหมู่บ้านต่างพูดคุยและดื่มกันอย่างเต็มที่
พอรู้ว่าเฉินชางกำลังจะแต่งงาน หัวหน้าหมู่บ้านและเลขานุการพรรคของหมู่บ้านใกล้เคียง ต่างก็มามอบของขวัญให้
ฝั่งเฉินชางเพิ่งไหว้ฟ้าดินและพ่อแม่เสร็จ หลังจากรับซองอั่งเปา ฉินเยว่ก็ไปเปลี่ยนเป็นชุดสำหรับงานเลี้ยงช่วงเย็น
ฉีเซี่ยงเจิ้งกางเต็นท์งานแต่งใหญ่มาก แขกสามสิบกว่าโต๊ะนั่งรับประทานอาหารพร้อมกันได้!
เชฟสิบกว่าคนทำอาหารไม่หยุด ไม่กล้าผ่อนคลายเลย จะขายหน้าไม่ได้หรอกนะ!
ไม่นานผู้นำในหมู่บ้านและผู้ประกอบการต่างๆ ก็มาเพิ่มอีกไม่น้อย!
ถึงอย่างไรถ้าจนตอนนี้พวกเขายังไม่รู้เรื่องนี้ ก็รับรู้ช้าไปหน่อยแล้วจริงๆ
ตำแหน่งเล็กใหญ่ในจิ้นหยางมากันไม่น้อยเลยจริงๆ!
การจากไปอย่างเร่งรีบของคนพวกนี้ ทำให้เถ้าแก่หูที่กำลังจัดงานแต่งให้ลูกชายร้อนรนมาก
งานนี้เสียหน้าแล้วแน่ๆ!
พวกผู้นำต่างออกจากงานแต่งของลูกชายไปแล้ว
ยังไม่ทันได้รับประทานอาหารกันเลย โต๊ะจีนโต๊ะละสามพันของตนจะต้องห่อกลับทั้งหมดหรือ
เถ้าแก่หูเห็นพวกแขกผู้มีเกียรติออกจากห้องส่วนตัวอย่างเร่งรีบก็หัวใจร้อนรุ่ม
ไม่นานเพื่อนที่ทำธุรกิจร่วมกันหลายคนก็ขอตัวกลับ
“เหล่าหู เราไปก่อนนะ ถึงอย่างไร…เราก็ต้องไปงานฝั่งหมู่บ้านหนานซานเสียหน่อย”
เถ้าแก่หูยิ้ม “ไม่เป็นไรครับ เข้าใจ ไปเถอะๆ! ขับรถดีๆ นะครับ!”
“กลับก่อนนะเหล่าหู คุณน่าจะยุ่งมาก ลูกแต่งงานทั้งที เพื่อนๆ มาร่วมงานเยอะขนาดนี้ ผมไม่รบกวนแล้ว!”
“ใช่ เหล่าหู วันหลังเราไปดื่มกัน วันนี้คุณยุ่งกับการจัดการ คงไม่ได้ดื่มด้วยกัน!”
“ใช่ วันหลังเล่นไพ่ด้วยกันนะ”
ระหว่างที่พูด ทุกคนก็หาข้ออ้างจากไป
หลังจากขับรถออกไป ทิศทางต่างเหมือนกันโดยมิได้นัดหมาย ทุกคนต่างเข้าใจโดยปริยาย!
ผู้นำเยอะขนาดนั้น พวกเขาก็แค่ไปให้เห็นหน้า
ถึงอย่างไรก็เป็นคนบ้านเดียวกับเฉินชาง
ถึงอย่างไรก็ไม่เกินจริง
เถ้าแก่หูเห็นทุกคนจากไปก็จนปัญญาเล็กน้อย อยากโกรธ…แต่เรื่องแบบนี้ก็โกรธไม่ได้จริงๆ
เพราะเรื่องแบบนี้เอาใจเขามาใส่ใจเราสักหน่อย ไม่ว่าใครก็คงทำแบบนี้
ตอนนี้เอง หูเจี้ยเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ