บทที่ 1473 คืนส่งตัวเข้าหอ เจ้าหวงนอนไม่หลับ!

ในงานเลี้ยงวันนี้หลายคนต่างดื่มไปเยอะมาก!

ขงเสียงหมิงเองก็เช่นกัน เขาดื่มอย่างมีความสุขมาก ไม่รักษาภาพพจน์การเป็นผู้นำมณฑลตงหยางของตนเลย

ในทางกลับกัน เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นเหมือนญาติผู้ใหญ่ของเฉินซาง ทำให้หลังจากดื่มมากๆ เข้า ก็เข้าไปดื่มกับชาวบ้านไปหลายแก้ว ทำให้พวกชาวบ้านตื่นเต้นมาก

พวกเขายังเคยดื่มกับผู้นำระดับมณฑลแบบนี้เสียที่ไหน ทว่าหลังจากวันนี้ พวกเขาจะเคยแล้ว

แม้ตอนคุยโวก็พูดถึงเรื่องนี้ได้แล้ว!

ถึงขั้นที่แม้แต่เฉาเจิ้งจากกระทรวงการต่างประเทศ อาบาเตรองประธานาธิบดีปากิสถานยังมาดื่มกับพวกชาวบ้าน

นี่อาจจะเป็นวันที่ชาวหมู่บ้านหนานซานมีหน้ามีตาที่สุด ทว่าวันนี้ถูกกำหนดให้เป็นวันที่ไม่ธรรมดา พวกเขาไม่เพียงแค่มีหน้ามีตา แต่ยังมีศักดิ์ศรี!

พร้อมกับที่รถหลายคันเข้ามาจอด ผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเดินลงจากรถ!

พวกเธอแต่งตัวดีมาก เข้าร่วมงานเลี้ยงเหมือนกัน แต่แต่งตัวอย่างประณีต ที่สำคัญที่สุดคือ พวกเขาแต่ละคนดูเหมือนสาวรุ่นแม่วัยกลางคนที่ยังคงมีเสน่ห์!

“สุขสันต์วันแต่งงานค่ะหมอเฉิน!”

เสี้ยวเถียนฮวายิ้มพูด

“ฉันใส่ซองหนึ่งพันหยวน แต่…ฉันอยากลงทุนสร้างฟาร์มหมูหนึ่งหมื่นตัวที่นี่!”

ฟูอวี้ฟางพยักหน้า

“ใช่ เราเองก็พิจารณาดูแล้ว แผนของเราคือการสร้างฟาร์มผักแล้วส่งไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อเพิ่มรายได้ให้กับเกษตรกร!”

เฉินกัวฮว้าที่อยู่ข้างๆ เห็นแบบนี้ ก็เหมือนคิดอะไรอยู่ และคนที่เข้ามาเสนอแผนการลงทุนก็มากขึ้นเรื่อยๆ

จู่ๆ สำนักงานการท่องเที่ยวก็พูดว่า

“ผมคิดว่าหมู่บ้านหนานซานก็เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมได้ โบราณสถานแถบภูเขาหลงติ่งไม่น้อยเลย เราจำเป็นต้องให้ความสำคัญ!”

เฉินซางดื่มมากไปแล้ว ได้ยินทุกคนพูดแบบนี้ ก็ยิ่งดีใจ

“ผมเป็นตัวแทนหมู่บ้านหนานซานคารวะทุกคน!”

ขงเสียงหมิงที่อยู่ข้างๆ สีหน้านิ่งสงบ ไม่ได้พูดอะไร ถึงอย่างไร…หมู่บ้านหนานซานก็เล็กเกินไป วันนี้เขาเป็นแค่หนึ่งในญาติของเฉินซาง ไม่เกี่ยวกับงานและฐานะ

ตอนนี้เอง เถ้าแก่หูถือเหล้าขวดหนึ่งเดินเข้ามา ใช่แล้ว เหล้าขวดหนึ่ง! เขาท่าทางชนแก้วกับเฉินซาง

“เอ่อ ศาสตราจารย์เฉิน ที่ผมมาวันนี้ หลักๆ คืออยากขอโทษคุณ ลูกชายผมไม่รู้ความเท่าศาสตราจารย์เฉิน จัดงานแต่งหรูหราฟุ่มเฟือย ขบวนรถขันหมากขวางทางรถของศาสตราจารย์เฉิน ผมละอายใจจริงๆ จึงตั้งใจมาขอโทษโดยเฉพาะ! อย่าถือสาเลยนะครับ!”

เถ้าแก่หูพูดจบก็ยกขวดเหล้าขึ้นดื่ม เฉินซางเห็นแบบนี้ก็อึ้งไปทันทีก่อนจะรีบพูดว่า

“เออ…ประธานหูครับ อย่าทำแบบนี้เลย วันนี้วันดี มงคลคู่มาเยือนที่บ้านพร้อมกันควรจะสามัคคีกัน! อีกอย่าง ตามหลังขบวนรถสปอร์ตแบบนั้นผมก็รู้สึกได้หน้าไปด้วย ใครบอกว่าขบวนรถขันหมากจะใช้ร่วมกันไม่ได้”

คำพูดของเฉินซางทำให้เถ้าแก่หูอึ้งไป แม้แต่ทุกคนที่อยู่รอบข้างเองก็อดชูนิ้วโป้งให้เฉินซางไม่ได้ เถ้าแก่หูได้ยินแบบนี้ก็อดถอนหายใจไม่ได้

“ศาสตราจารย์เฉินใจกว้างมากจริงๆ!”

“มงคลคู่มาที่บ้านพร้อมกัน”

“วันนี้ผมมีความสุข ผมให้คำมั่นสัญญาต่อหน้าชาวบ้านหมู่บ้านหนานซานว่า บริษัทของผมจะรับผิดชอบค่าน้ำ ไฟฟ้า และแก๊สของคนทั้งหมู่บ้าน ทุกคนใช้ได้ตามสบายเลยครับ”

ช่างสมเกียรติเจ้าของบริษัทถ่านหิน! ประโยคนี้ได้ครอบคลุมค่าใช้จ่ายปีละหลายพันของหลายร้อยครัวเรือนในหมู่บ้านหนานซานแล้ว! เฉินซางเห็นแบบนี้ก็อดยกเหล้าขึ้นมาคารวะเถ้าแก่หูไม่ได้

พวกเศรษฐีที่อยู่รอบข้างเห็นแบบนี้ก็อึ้งไปทันที! ใช้เงินไม่เท่าไรก็ทำให้ศาสตราจารย์เฉินคารวะเหล่าได้แล้วหรือ