บทที่ 1478 หมอก็ป่วยได้

หัวหน้าเยว่ที่ถูกย้ายมาปีนี้อายุสี่สิบกว่าปี เห็นใครก็ยิ้มแย้ม ให้ความรู้สึกที่ไม่เลวมากทีเดียว

แต่เฉินชางในตอนนี้ไม่ใช่คนหนุ่มที่เพิ่งเข้าโรงพยาบาลเมื่อตอนนั้นอีกแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องตั้งใจรักษาความสัมพันธ์

พูดแบบมั่นใจหน่อยคือ ความสามารถบนตัวของเฉินชางไม่จำเป็นต้องทำให้เขามาประดับรอยยิ้มให้ใครต่อใครทุกวัน

พูดแบบถ่อมตัวหน่อย เขาเป็นแพทย์ฝึกงาน ไม่มีใครมีความสัมพันธ์กับเขามาก

แต่ดอกเตอร์ที่รับมาใหม่เหล่านี้กลับทำให้เฉินชางตาวาว คนพวกนี้มีแววไม่เลว เพิ่มการฝึกฝนหน่อยจะต้องเป็นคนมีความสามารถได้แน่นอน!ทางฝั่งสำนักงานความมั่นคงสาธารณะ พวกเจียวหลิงก็เริ่มเคลื่อนไหวเป็นชุด เฉินชางเฝ้ารอผลลัพธ์ของเรื่องนี้มากวันนี้เยว่เลี่ยงเดินเข้ามาหา ยิ้มถาม “ศาสตราจารย์เฉิน คืนนี้ผมชวนหัวหน้าแผนกเราไปเที่ยว ตอนกลางคืนพวกเราออกไปนั่งหาอะไรกินกันดีไหมครับ”เห็นเฉินชางเงียบ เยว่เลี่ยงก็รีบบอก “พวกเราเพิ่งมากันไม่ใช่หรือ พาทุกคนไปทำความสนิทคุ้นเคย เชื่อมสัมพันธ์กันสักหน่อย”เฉินชางยิ้มกระดากอาย “หัวหน้าเยว่ ผมอยากไปมากครับ…แต่คืนนี้ผมเป็นหัวหน้าแพทย์ดูแลไข้ ไปไม่ได้จริงๆ ครับ”เยว่เลี่ยงได้ยินดังนั้นก็บอก “โธ่ ผมก็นึกว่าเรื่องอะไร หัวหน้าแพทย์ดูแลไข้ไม่ต้องอยู่ในโรงพยาบาล ปัญหานิดเดียวครับ”“วันหลังเถอะครับ ผมเป็นเจ้าภาพเอง ทุกคนเพิ่งมา เดี๋ยวผมเลี้ยงข้าวทุกคนเอง” พูดจบเฉินชางก็ขอโทษแล้วก็เตรียมจะจากไปเยว่เลี่ยงหัวเราะอย่างไม่ถือสา “เฮ้อ! เรื่องงานสำคัญกว่า ศาสตราจารย์เฉินมีความรับผิดชอบขนาดนี้ก็เป็นเรื่องดี”ตอนที่เป็นหัวหน้าแพทย์ดูแลไข้ ปกติเฉินชางจะอยู่โรงพยาบาลจนถึงราวห้าทุ่มจึงค่อยไป นอกเสียจากว่ามีเรื่องเร่งด่วนเกิดขึ้น

แต่ไหนแต่ไรเรื่องฉุกเฉินเปลี่ยนแปลงล้านแปดในพริบตา เขาประมาทนิดเดียวก็อาจเกิดเรื่องได้

ดอกเตอร์ที่ได้รับตำแหน่งใหม่เหล่านี้จะไม่ถูกจัดให้เข้าเวรดึกคนเดียว เมื่อมาแล้วก็ต้องร่วมมือกับแพทย์เจ้าของไข้ที่มีประสบการณ์เข้าเวรด้วยกันดอกเตอร์อยู่ในโรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินของเมืองหลวง ไม่นับว่าเป็นบุคคลมีความสามารถหายากถึงระดับนี้ได้แล้ว ก็ต้องเป็นผู้นำทางวิชาการบางอย่าง อย่างน้อยก็ต้องหยิบแกนสำคัญของเทคนิควิชาการมาปรับใช้ได้!

ตอนราวห้าทุ่ม เฉินชางกำลังจะลุกขึ้นกลับบ้าน แต่เขาพลันเจอคนกลุ่มหนึ่งเข้า!

พวกเยว่เลี่ยงกลับมาแล้ว สิบกว่าคนกลับมาด้วยกัน ต่างก็เป็นคนของแผนกฉุกเฉินที่หกดึกดื่นมีแพทย์มามากมายขนาดนี้ สำหรับคนที่เข้าเวรตามปกติไม่ถือว่าเป็นเรื่องแย่อะไรอย่างไรเสียยามดึกก็ถือว่ามีผู้ช่วยมากมายขนาดนี้แต่ตอนนี้แผนกฉุกเฉินไม่ได้ขอกำลังสนับสนุนนี่นา!มองไปด้านหลังก็พบว่าคนข้างหลังกำลังหามคนหนุ่มคนหนึ่งนี่เป็นดอกเตอร์ที่มาใหม่ อายุสามสิบสองปี ชื่อว่าหวงปืนไหเป็นคนหนุ่มเจ้าเล่ห์ เห็นใครก็ยิ้มเรียกว่าอาจารย์

แต่นี่ไม่ใช่จุดสำคัญ จุดสำคัญคือดอกเตอร์หวงคนนี้กำลังมีเลือดกำเดาไหล!

ถึงแม้ใช้ทิชชูอุดโพรงจมูก แต่เลือดยังคงย้อมกระดาษทิชชูเป็นสีแดงเลือดในปากก็เปรอะเปื้อนเต็มเสื้อยืดบนตัว! นี่แหละที่สำคัญที่สุด!เฉินชางหน้าเปลี่ยนสี นี่มันเกิดอะไรขึ้นแต่กลิ่นเหล้าที่ปะทะเข้าจมูกทำให้เฉินชางหน้าเปลี่ยนสีเลือดออกในกระเพาะ? แถมมีเลือดกำเดาไหลมองหวงปืนไหยังมีสภาพไม่เลว เหมือนเลือดออกไม่มาก แต่…จะให้เลือดออกตลอดแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องเฉินชางยังไม่ทันพูดอะไร แพทย์เวรปกติก็วิ่งออกมา“เข็นเตียงไปที่ห้องฉุกเฉิน” จากนั้นเยว่เลี่ยงรีบพูดขึ้นพยาบาลเสี่ยวเคอเข้าเวรกะดึกวันนี้ เธอรีบเข็นเตียงออกมาหวงปืนไหยิ้มอย่างเมามาย “ผม…ผมไม่เป็นไร ทำให้ทุกคนเป็นห่วงแล้ว!”

เฉินชางถอนหายใจ “ทำไมดื่มเยอะขนาดนี้!”

หวงปืนไหสติมึนงงอยู่บ้าง อาจเพราะขาดเลือด“ไม่เป็นไรครับ ศาสตราจารย์เฉินอย่ากังวลเลย สร้างปัญหาให้คุณแล้ว!”เฉินชางพูด