บทที่ 1485 ฉันยินดีบริจาคร่างกาย!

“ประคองผมลุกจากเตียงที ผมอยากนั่ง อยากอุ้มลูกสักหน่อย” เสียงของซุนเจี้ยนดูสิ้นหวังและหดหู่อย่างเห็นได้ชัด

พยาบาลมองจางฮุยหมิน เห็นผู้อำนวยการจางพยักหน้าให้ จึงช่วยประคองขึ้นมา

ปีนี้พยาบาลเพิ่งอายุยี่สิบสอง เวลานี้พอต้องเห็นช่วงเวลาความเป็นความตาย น้ำตาก็รินคลอเบ้าทันที

ครอบครัวหนึ่งที่แสนอบอุ่นเช่นนี้ ได้เห็นจางหลิงโถมตัวเข้าสู่อ้อมแขนซุนเจี้ยน ร้องไห้อย่างไร้เสียง เธอค่อนข้างรับไม่ไหวจริงๆ

วินาทีนี้ เธอตระหนักขึ้นมาอย่างแท้จริงว่า ที่แท้คนเราก็ร้องไห้จนไร้เสียงได้จริงๆ… น้ำตาเป็นของไร้ค่า แต่ก็เป็นสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้เช่นกัน

นี่เป็นครั้งแรกที่ซุนเจี้ยนฟื้นขึ้นมา ทุกคนเล่าต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวให้เขาฟัง เพียงแต่… ทำไมล่ะ เพราะอะไร! เพราะอะไรถึงเป็นฉัน เพราะอะไรถึงเป็นแบบนี้! ไม่มีใครตอบ… และไม่มีใครตอบได้!

ผ่านไปพักใหญ่ เขาค่อยๆ สงบอารมณ์ลง

เขาเอ่ยขึ้นว่า “แม่ครับ แม่เข้ามาที…ผมมีเรื่องอยากคุยกับแม่”

ฟ่านซิงหัวพยักหน้ารับ เช็ดตาเล็กน้อย เธอหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาสามี

“มาที่โรงพยาบาลเถอะ มาหาลูกหน่อย เขาฟื้นแล้ว!” แค่ประโยคเดียว แค่ไม่กี่คำกลับให้ฝ่ายสามีเข้าใจถึงความหมายแฝง สามีวางสาย ความเศร้าหมองถาโถมเข้ามา! ชายวัยกลางคนรับรู้ถึงคำว่าหัวขาวเผาหัวดำแล้ว ชวนให้คนปวดใจมากจริงๆ

“แม่ครับ ผมอยากยกบ้านให้หลิงหลิง” ซุนเจี้ยนเอ่ยเข้าประเด็น

ฟ่านซิงหัวไม่ปฏิเสธ ตอบรับไป “ได้จ้ะ ลูกว่ายังไง แม่จะรับปากทุกอย่างเลย!”

ผู้สูงวัยสองคนจะมีอะไรให้ต้องใช้เงินมากมาย พวกเขาล้วนเป็นปัญญาชนความรู้สูง มีฐานะการงานดี ถือเป็นชนชั้นกลางในเมืองหลวง ซุนเจี้ยนคือสมบัติล้ำค่าที่สุดของพวกเขา! ถ้าลูกไม่อยู่แล้ว จะเอาอย่างอื่นไปทำอะไรกัน

จางหลิงส่ายหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น “ไม่เอา ฉันไม่เอาอะไรทั้งนั้น ฉันต้องการแค่คุณ! ซุนเจี้ยน ฉันขอร้องคุณล่ะ คุณอย่าไปนะ อย่าทิ้งพวกเราสองแม่ลูกเลย ลูกยังเรียกคุณว่าพ่อไม่ได้เลยนะ คุณอย่าไปได้ไหม ต่อให้คุณหมดสติไปก็ไม่เป็นไร ฉันจะดูแลคุณเอง ฉันแค่อยากจะเห็นคุณไปตลอด…”

ซุนเจี้ยนอุ้มลูก ส่วนอีกมือลูบศีรษะจางหลิง ลมหายใจหอบถี่ น้ำตาไหลลงมาจากดวงตาทีละหยดๆ ริมฝีปากสั่นระริกเอ่ยด้วยเสียงที่ค่อนข้างสั่นเครือ “ถ้าฉันตายไปแล้ว เธอจะแต่งงานใหม่ก็ได้นะ… ส่วนบ้านเธอจะเก็บไว้ก็ได้ หรือจะขายก็ได้เหมือนกัน… ฉันจะทำพินัยกรรมไว้ให้”

“ไม่เอา! ฉันไม่เอา ฉันไม่เอาอะไรทั้งนั้น ฉันจะไม่แต่งงานใหม่ ฉันจะเลี้ยงดูลูกของพวกเราจนโต ฉันจะบอกให้เขารู้ว่าพ่อของเขาคือพ่อที่ดีที่สุดในโลก!” จางหลิงทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ร้องไห้โฮออกมา

เหตุการณ์ทั้งหมดภายในห้องทำให้ทุกคนที่เห็นจิตใจหดหู่หม่นหมอง พยาบาลสาวกับหมอเริ่มน้ำตาร่วงแล้ว จากเป็นกับจากตาย มีเพียงคนที่เคยประสบถึงจะเข้าใจ ถ้าไม่เคยประสบกับตัว ต่อให้คุณพูดแค่ไหน อธิบายมากเท่าไร ก็ไม่เข้าใจความรู้สึกนั้นอยู่ดี แสนเศร้าหมอง! ซุนเจี้ยนกำลังสั่งเสีย

สุดท้าย เขาก็มองไปที่ผู้เป็นแม่ “แม่ครับ ผมรักแม่นะ ผมกตัญญูอยู่เลี้ยงแม่ตอนแก่ไม่ได้แล้ว ถ้าชาติหน้ามีจริง ผมจะไม่เป็นลูกชายแม่อีก จะไม่ให้แม่ต้องมาลำบากเพราะผมแล้ว ผมจะเป็นวัวเป็นม้าชดใช้แม่”

อารมณ์ของซุนเจี้ยนค่อนข้างพลุ่งพล่าน พูดๆ ไปก็หายใจหอบถี่ขึ้นมา เสียงแจ้งเตือนจากจอภาพคลื่นไฟฟ้าหัวใจดังขึ้นมา

เครื่องช่วยหายใจถูกเข็นเข้ามาในจังหวะเดียวกัน จางฮุยหมินมองทุกคน รีบเอ่ยว่า “ใส่เครื่องช่วยหายใจ! ญาติออกไปเถอะครับ…”

“สายสวนปัสสาวะ!”

เวลานี้เอง มีสายเรียกเข้าจากห้องฟอกไต “ผู้อำนวยการจาง ส่งมาได้เลยครับ จะได้เตรียมการไปพร้อมกัน”