บทที่ 1497 ใบสั่งยาที่เขียนลวกๆ อาจเป็นเครื่องมือในการฆ่า!

“กรรไกร!” “ผ้าก๊อซ” “กรรไกร!” “ค้อน!” “เป่ายิ้งฉุบ!”คำพูดที่ไม่รู้เวลาของเหล่าหม่าทำให้ทุกคนในห้องผ่าตัดที่กำลังเคร่งขรึมอยู่อึ้งงันไป! ทุกคนจ้องเหล่าหม่า ครูใหญ่ก็ไม่ได้พูดอะไร เหล่าอวี๋อดถามไม่ได้ “เป่ายิ้งฉุบอะไร”เหล่าหม่าลนลานจนเกาหัว ในใจรู้สึกอึดอัดมาก “พวกคุณเอาแต่กรรไกร ผ้าก๊อซ กรรไกร ผ้าก๊อซ ผมคิดว่าควรมีก้อนหินด้วย” เพ้ย… ฟังดูเหมือนสมเหตุสมผล แต… ที่นี่คือห้องผ่าตัด คุณคิดว่ากำลังเล่นเป่ายิ้งฉุบกันอยูหรือไงทว่าไม่ว่าอย่างไร หลังจากคำพูดของเหล่าหม่าที่ทำให้ทุกคนในห้องผ่าตัดอดยิ้มไม่ได้ ทุกอย่างก็ผ่อนคลายลง ช่วงเวลาหลังจากนั้น งานของเฉินชางไม่เยอะมาก ทำงานในแผนกฉุกเฉิน ออกไปบรรยายกับเหล่าอวี๋ ว่างๆ ก็ไปเดินเล่นสวนสาธารณะ ก็ถือว่ามีความสุขดี!เฉินชางรู้สึกว่าช่วงนี้สุขภาพของตนดีขึ้น อย่างน้อยก็ไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้น อืม หลังจากดื่มเหล้าน้อยลง ผลข้างเคียงอย่างการปัสสาวะบ่อยและกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ก็ดีขึ้นมาก แม้แต่ดื่มเหล้าก็ประลองหนึ่งต่อสิบได้แล้ว! ทำให้ตอนนี้ทุกคนไม่อยากดื่มเหล้ากับเฉินชาง จะดื่มกับขวดเหล้าที่ไม่มีอารมณ์ร่วมไปเพื่ออะไรทว่าเรื่องนี้ก็ทำให้ทุกคนอิจฉามาก เหล่าหม่าตบตับของเฉินชางแล้วพูดอย่างอิจฉามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน“ชาง ผมอยากสลับตับกับคุณจริงๆ เลย บ้านผมมีเหล้าดีๆ เยอะขนาดนั้น ผมกลัวว่าจะดื่มจนตับพัง”หลี่เยว่ได้ยินคำพูดนี้ก็เผยรอยยิ้มทันที“ฝันไปเถอะ มีอย่างที่ไหน เอาตับเสื่อมๆ อย่างคุณมาแลกกับตับเหล็กของศาสตราจารย์เฉิน”เหล่าหม่าเองก็ไม่โกรธ ตอนแรกคิดว่าเป็นการซื้อขายที่ไม่มีต้นทุน ถ้าได้กำไรขึ้นมาย่อมเป็นเรื่องที่ดีมากการปลูกถ่ายตับก็ง่ายด้วย…วันนี้เฉินชางเข้าเวรดึก ยังไม่ถึงหกโมงเย็น เฉินชางก็มาถึงห้องทำงานแผนกฉุกเฉินพร้อมกับอาหารเดลิเวอรี่ของเขาแล้ววันนี้คนน้อยมาก เฉินชางกินข้าวเย็นของตนอย่างเชื่องช้าทว่าตอนนี้เอง จู่ๆ เสียงเอะอะโวยวายก็ดังมาจากข้างนอก“หัวหน้าพวกคุณอยู่ไหน ผมจะฟ้องร้องพวกคุณ! ที่นี่ไม่เหมาะที่จะเป็นโรงพยาบาล ยังจะบอกว่าเป็นโรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวง ช่วยคนอย่างไรให้เกือบตาย! พวกหมอจอมปลอม! รีบไปควบคุมตัวไว้”เห็นเพียงว่ามีผู้ชายสองคนและผู้หญิงอีกหนึ่งคนยืนอยู่หน้าประตูและตะโกนด่าแผนกฉุกเฉินอย่างเดือดดาลตอนนี้อยู่ในช่วงชั่วโมงเร่งด่วน และเป็นช่วงที่ทุกคนกำลังกินข้าว จึงดึงดูดความสนใจของผู้คนที่เดินผ่านไปมาพอดีพยาบาลยังไม่ทันมาเรียกเฉินชาง เขาก็เดินออกไปแล้วถึงอย่างไรเสียงก็ดังมาก ไม่อยากได้ยินยังยาก! ผู้คนมุงกันเต็มไปหมดสามคนนี้อายุไม่น้อยแล้ว เหมือนอายุสี่สิบกว่าปีแล้วทั้งนั้นผู้หญิงเข็นรถเข็นที่มีหญิงชราคนหนึ่งนั่งอยู่ ซึ่งตอนนี้หญิงชราหมดสติไปแล้วมาใส่ความโรงพยาบาล หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น? นี่คือความคิดแรกตามสัญชาตญาณของเฉินชาง!ทว่า ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นการใส่ความโรงพยาบาลหรือไม่ จะต้องทำความเข้าใจที่มาที่ไปของเรื่องก่อนระหว่างที่พูด เฉินชางก็ได้เดินเข้าไป“สวัสดีครับ ผมเป็นหมอเวร ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ หรือว่ามีอะไรให้เราช่วยไหมครับ!”เฉินชางพูดอย่างสุภาพมาก!ทั้งสามเห็นว่าเฉินชางที่เป็นแค่ชายหนุ่มวิ่งออกมาก็อึ้งไปทันที“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ ไปตามหัวหน้าของพวกคุณมา!”ชายวัยกลางคนพูดเรียบๆ เหมือนไม่ได้อยากสร้างความลำบากใจให้เฉินชางตอนนี้เป็นเวลาหกโมงกว่า เจ้าหน้าที่ธุรการของโรงพยาบาลเลิกงานแล้ว