บทที่ 1498 ห่วงโซ่อุตสาหกรรมสีเทา

ตอนนี้ผู้คนที่มายืนดูอยู่หน้าห้องโถงแผนกฉุกเฉินเยอะขึ้นเรื่อยๆ เฉินชางกลับไม่ได้ลนลาน ถึงอย่างไรเขาก็นับว่าผ่านร้อนผ่านหนาวมามากแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้พวกเขาก็ไม่ได้จงใจมาหาเรื่อง แม่ของเขาป่วยจริงๆ

เฉินชางใคร่ครวญครู่หนึ่ง เรื่องที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือการทำให้ความดันโลหิตของหญิงชรากลับสู่ปกติ และวิธีที่ง่ายที่สุดคือการดื่มน้ำ เพิ่มปริมาณเลือด แต่เห็นได้ชัดว่าวิธีนี้ค่อนข้างช้า วิธีที่เห็นผลชัดที่สุดคือฉีดโซเดียมคลอไรด์!

เฉินชางคิดได้แบบนี้ก็รีบพูดว่า “พวกคุณใจเย็นๆ ก่อนนะครับ เรื่องสำคัญตอนนี้คือช่วยให้อาการของท่านดีขึ้นแล้วเราค่อยคุยเรื่องอื่นกัน ดีไหมครับ”

ลูกๆ ของหญิงชราได้ยินคำพูดของเฉินชางแล้วก็คิดว่ามีเหตุผล พวกเขาไม่ได้จะมาหาเรื่อง แต่ก็ไม่กลัวใครหน้าไหนอยู่แล้ว เมื่อเกิดปัญหาขึ้นแล้วก็ต้องช่วยชีวิตแม่ก่อน! ไม่อย่างนั้นทำอะไรไปก็ไม่มีความหมาย!

“คุณรีบหน่อย!” หนึ่งในนั้นพูดอย่างไม่สบอารมณ์

ชายวัยกลางคนที่เป็นลูกชายคนโตที่อยู่หน้าสุดมองน้องชายแวบหนึ่ง จากนั้นพูดกับเฉินชางว่า “ใช่ ช่วยแม่ผมก่อน”

ชายวัยกลางคนไม่ได้พูดอะไรมาก เพราะเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเฉินชาง พูดกับเฉินชางไปก็ไม่มีประโยชน์ และเขาก็ไม่จำเป็นต้องไประบายอารมณ์กับชายหนุ่มคนนี้

เฉินชางพยักหน้า รีบให้พยาบาลส่งตัวหญิงชราเข้าห้องผู้ป่วย ไม่ได้ไปที่ห้องฉุกเฉิน และเพียงแค่ให้น้ำเกลือ ญาติคนไข้เห็นแบบนี้ก็พูดไม่ได้

“คุณมั่วเกินไปหรือเปล่า แค่น้ำเกลือจะแก้ไขปัญหาได้เหรอ แม่ผมเป็นอะไรกันแน่” ชายที่ดูเด็กกว่าอดลืมตาโตจ้องเฉินชางไม่ได้

เฉินชางพลันพูดว่า “ผมไม่ได้เสียดายยา แต่เพราะไม่จำเป็นต้องใช้ยาอะไร จะพูดอย่างไรดี ที่เกิดเรื่องแบบนี้ หลักๆ เพราะพวกคุณซื้อยาผิด”

ทั้งสามได้ยินแบบนี้ก็เบิกตาโพลงจ้องเฉินชางทันที “เราเอาใบสั่งยาไปซื้อที่ร้านขายยาจะผิดได้อย่างไร เราอาจจะไม่มีความรู้เรื่องยา แต่เภสัชจะไม่รู้ได้อย่างไร”

ชายวัยกลางคนที่ดูแก่กว่าพูดเสียงขรึม “พ่อหนุ่ม พูดอะไรออกมาต้องรับผิดชอบต่อคำพูดของตัวเองนะครับ”

เฉินชางถอนหายใจ “แต่เรื่องนี้จะโทษพวกคุณไม่ได้ ความจริงยาที่หัวหน้าเยวเลี่ยงออกให้พวกคุณคือเมไทมาโซล แต่ที่พวกคุณไปซื้อมาจากร้านขายยาคือไดบาโซลัม! ชื่อของยาสองชนิดนี้อาจจะเขียนค่อนข้างเหมือนกัน แต่ความจริงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกันเลย คนไข้ไทรอยด์เป็นพิษ เมไทมาโซลเป็นยารักษาภาวะการทำงานของต่อมไทรอยด์ ในขณะที่ไดบาโซลัมเป็นยาลดความดันโลหิตและผ่อนคลายหลอดเลือด”

“เพราะฉะนั้นหลังจากคนไข้กินเข้าไป ไม่เพียงแค่ไม่ดีขึ้น กลับยังหมดสติไป เพราะความดันโลหิตต่ำ!”

ทุกคนฟังคำพูดของเฉินชางจบก็เงียบไป! ไม่มีใครเถียง และไม่มีใครพูดอะไร… วุ่นวายกันตั้งนาน ที่แท้ก็ซื้อยาผิด! น่าอายจริงๆ ผู้ชมที่อยู่รอบๆ ต่างกระซิบกัน

ญาติคนไข้อึ้งงันอยู่กับที่ จู่ๆ ก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร ความจริง ไม่ใช่เพราะเฉินชางปกป้องเยวเลี่ยง แต่… จะพูดอย่างไรดี เขาไม่อยากให้เรื่องราวรุนแรงไปกว่านี้

ความจริง จากเรื่องนี้จะเห็นถึงความแตกต่าง ถ้าเป็นเมื่อก่อน เมื่อเกิดข้อพิพาท คนส่วนใหญ่จะอยู่ข้างผู้ป่วยโดยไม่สนว่าเรื่องราวเป็นอย่างไร ทว่าหลายปีมานี้ เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง ทุกคนมีแนวโน้มที่จะเข้าข้างฝั่งที่มีเหตุผลมากกว่า