บทที่ 1499 หัวหน้าทีมที่บินมา?

หลังจากแก้ไขปัญหาเสร็จ ทั้งสามก็พาคนไข้กลับไป! พวกเขาไม่ได้ยืนกรานจะเอาเรื่อง ความจริงปัญหาหลักของการใส่ความโรงพยาบาลคือแก้ไขปัญหาไม่ได้ การทำให้คนไข้ได้รับการรักษาต่างหากที่เป็นเป้าหมายที่แท้จริง

แต่คำพูดที่ชายวัยกลางคนพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนไป ทำให้อวี่หย่งกังนอนไม่หลับทั้งคืน ตลอดเวลาที่ผ่านมา การบริหารจัดการของแผนกฉุกเฉินที่หกเข้มงวดมาก คิดไม่ถึงว่าเยวเลี่ยงเพิ่งมาได้ไม่นานก็เจอเรื่องแบบนี้แล้ว

เขารู้อยู่แล้วว่าเยวเลี่ยงเป็นคนแบบนี้ แต่คิดไม่ถึงว่าจะหาเรื่องให้ตน ทำอย่างไรดี

เช้าตรู่วันถัดมา ตอนเปลี่ยนเวร อวี่หย่งกังเดินเข้าห้องทำงาน มองทุกคนโดยไม่พูดอะไร ท่าทางของอวี่หย่งกังทำให้ทุกคนอึ้งไป วันนี้ใครดวงซวยทำให้หัวหน้าอวี่ไม่พอใจ!

ผลที่ตามมาจากการทำให้อวี่หย่งกังโกรธนั้นร้ายแรงมาก อย่าคิดว่าความเป็นระเบียบของแผนกฉุกเฉินที่หกจะฝึกมาได้ง่ายๆ ทั้งหมดหนีไม่พ้นความตั้งใจในการบริหารจัดการของอวี่หย่งกัง ในแง่ของผลกำไร อวี่หย่งกังถือว่าค่อนข้างใจกว้าง นอกจากนี้ผลสัมประสิทธิ์ที่ให้ทุกคนก็ค่อนข้างสูง ให้ค่ารักษาและค่าผ่าตัดกับหมอก็เยอะ แต่น้อยมากที่จะให้ค่าคอมมิชชั่นในด้านยา อย่างเรื่องของเยวเลี่ยง ไม่ได้เกิดขึ้นกับแผนกฉุกเฉินที่หกมานานเท่าไรแล้ว

หลังจากเปลี่ยนเวร อวี่หย่งกังหยิบจอฉายภาพออกมาแล้วอัปโหลดรูปภาพที่ถ่าย “พวกคุณลองดูว่านี่ยาอะไร”

ทุกคนอึ้ง ต่างเงยหน้าขึ้น “นี่ไดบาโซลัมไม่ใช่เหรอ” “ไม่ใช่! เมไทมาโซล!”

ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์ อวี่หย่งกังไม่อ้อมค้อม พลันจ้องเยวเลี่ยงและถามว่า “หัวหน้าเยวเลี่ยง นี่ยาอะไร”

เยวเลี่ยงจะจำลายมือของตนเองไม่ได้ได้อย่างไร แต่… ทำไมอวี่หย่งกังต้องเอามาให้เขาดู เยวเลี่ยงอดขมวดคิ้วไม่ได้ “ไดบาโซลัมมั้งครับ”

เฉินชางได้ยินคำพูดนี้แล้วถอนหายใจทันที แม้แต่ตัวเองยังอ่านไม่ออก แล้วจะให้คนอื่นอ่านออกได้อย่างไร อย่าคิดว่าลายมือของหมอหวัด ความจริงไม่ใช่แบบนั้น ย้อนไปเมื่อเจ็ดแปดปีก่อน เป็นยุคสมัยที่ต้องเขียนชาร์ตผู้ป่วยด้วยลายมือทุกวัน จะมั่วไม่ได้ ถ้าเขียนผิดจะต้องเขียนใหม่ ใครจะกล้าเขียนด้วยลายมือแบบนี้

สมัยนั้นเขียนชาร์ตผู้ป่วยผิดหนึ่งฉบับปรับสามพันหยวน เป็นเรื่องเล็กมาก เป็นเรื่องที่ปกติมาก! ชาร์ตผู้ป่วยของหมอทุกคนล้วนเขียนด้วยลายมือ หลายคนถึงกับหอบชาร์ตผู้ป่วยกลับไปเขียนที่บ้าน เพราะฉะนั้นหมอที่มาจากยุคสมัยนั้น ความจริงลายมือไม่เลวเลย ส่วนเรื่องลายมือหวัด เป็นความเคยชินที่ไม่ดีล้วนๆ

อย่าคิดว่าหมอจะรู้จักยาทุกชนิด ความจริงพวกเขาก็เดาเอา ไม่อย่างนั้นก็เขียนเพื่อให้เภสัชระบุอีกครั้ง แต่ถ้าคุณเขียนดีๆ หน่อยก็จะหลีกเลี่ยงปัญหาได้มากมาย นี่ก็เป็นเหตุผลที่หลังๆ มามักจะไปขอใบสั่งยากับนักศึกษาแพทย์ นอกจากผู้เชี่ยวชาญงานยุ่ง อีกหนึ่งเหตุผลคือพวกนักศึกษาแพทย์ลายมืออ่านง่าย แยกแยะได้ง่าย!

อวี่หย่งกังได้ยินเยวเลี่ยงบอกว่าเป็นไดบาโซลัมก็โกรธจนตบโต๊ะ “เหลวไหล! เขียนเองยังอ่านลายมือตัวเองไม่ออกอีกเหรอ”

ทันใดนั้นทั้งห้องทำงานเงียบไปทันที! พวกเขาคิดไม่ถึงว่าจู่ๆ อวี่หย่งกังจะด่าต่อหน้าทุกคนแบบนี้ ไม่ไว้หน้าเลยสักนิด! แต่… มีเพียงแค่เฉินชางที่เข้าใจความโกรธของอวี่หย่งกัง

คุณเขียนด้วยลายมือลวกๆ เราเข้าใจได้ แต่แม้แต่ลายมือตัวเองคุณยังจำไม่ได้ก็เกินไปหน่อย! นี่คือการไม่มีความรับผิดชอบ! อวี่หย่งกังไปเอาใบสั่งยาที่ร้านขายยามาด้วยตัวเอง ถ่ายจากต้นฉบับ สุดท้าย… คุณกลับบอกว่าคุณไม่รู้สิหรือ นี่ไม่เรียกว่าเหลวไหลแล้วเรียกว่าอะไร! ทันใดนั้น อวี่หย่งกังโกรธมากจริงๆ ถึงขั้นก่นด่าออกมา

เยวเลี่ยงเองก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที! เขาเป็นถึงหัวหน้าแพทย์ที่อายุสี่สิบกว่าแล้ว โดนชี้หน้าด่าแบบนี้ก็ทนไม่ไหว แต่อวี่หย่งกังเป็นหัวหน้าของแผนกฉุกเฉินที่หก เยวเลี่ยงเป็นเพียงแค่หัวหน้าทีมตัวเล็กๆ คนหนึ่ง เมื่อโดนชี้หน้าด่าก็ทนไม่ไหว