บทที่ 173 โตขึ้นจะแต่งงานกับคุณ!

บทที่ 173 โตขึ้นจะแต่งงานกับคุณ!

เฉินชางรับมีผ่าตัดมา การผ่าตัดเริ่มขึ้น!

ร่างกายมนุษย์คือเครื่องจักรที่มีความละเอียดและซับซ้อนมากที่สุด และอวัยวะส่วนคอก็เป็นสะพานเชื่อมสัมพันธ์ภายในร่างกายมนุษย์

ภายในลำคอประกอบไปด้วยอวัยวะอีกหลายอย่างที่ทำงานร่วมกัน อวัยวะส่วนที่มีความสัมพันธ์กันกับชีวิตของเราอย่างแนบแน่นมากที่สุดก็คือหลอดลมกับหลอดอาหาร

และสิ่งที่น่าสนใจก็คือ ทั้งหลอดลมกับด้านบนของหลอดอาหารเชื่อมต่อโดยตรงกับคอหอย เวลาที่หายใจ ลมจะเคลื่อนผ่านหลอดลม ระบบทางเดินหายใจจะเปิด เมื่อมีการกลืนกินอาหารเข้าไป ระบบทางเดินหายใจจะปิด ส่วนระบบทางเดินอาหารจะเปิด เพื่อป้องกันไม่ให้มีอะไรหลุดเข้าไปในหลอดลม

ดังนั้น เวลาที่พวกเรารักษาผู้ป่วยด้วยวิธีการให้อาหารทางสายยางจมูก[1]หรือการส่องกล้องตรวจกระเพาะอาหาร พวกเราจำเป็นต้องให้ผู้ป่วยให้ความร่วมมือในการช่วยทำท่ากลืนไปด้วย เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดข้อผิดพลาด มีอะไรหลุดเข้าไปในหลอดลม ก่อให้เกิดการสำลักซึ่งอันตรายถึงชีวิต ในชีวิตประจำวันเวลารับประทานอาหารห้ามตะโกนห้ามหัวเราะเสียงดัง เพื่อป้องกันอาหารหลุดเข้าไปในหลอดลม ทำให้ระบบทางเดินหายใจถูกอุดกั้นจนขาดอากาศหายใจ

แม้แต่เวลาที่จะผายปอด จำเป็นต้องเชยคางผู้ป่วยขึ้นให้ศีรษะหงายไปด้านหลัง ให้คางอยู่เกือบเป็นแนวตรงกับลำคอ การจัดท่าเช่นนี้จะช่วยเปิดทางเดินหายใจ ทำให้ตอนที่ผายปอด ลมที่เป่าเข้าไปจะได้เดินทางเข้าไปในปอดได้สะดวก

หลอดลมจะอยู่ในตำแหน่งด้านหน้าของหลอดอาหาร เด็กๆ คงเคยดูภาพยนตร์เรื่อง ‘ซอว์ เกมต่อตาย…ตัดเป็น’ มาก่อน ชายคนหนึ่งที่ศีรษะมีตู้ปลาครอบอยู่ ในตอนที่เขาหายใจไม่ออก เขาหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาเจาะเข้าไปที่บริเวณหลอดลมโดยตรง เพื่อเปิดทางเดินหายใจ เขาถึงไม่ขาดอากาศหายใจตาย

ดังนั้นภาพยนตร์เรื่องนี้สอนให้เรารู้ว่า พวกเราจำเป็นต้องมีความรู้เบื้องต้นทางการแพทย์ ในกรณีที่ถูกใครจับตัวไปเช่นนี้ จะได้ไม่พลาดหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาเจาะคอตัวเองผิดตำแหน่งตาย เพราะต้องการจะเปิดหลอดลม…

แน่นอนว่าไม่แนะนำให้ลอกเลียนแบบ ถึงอย่างไรเสีย คอก็เป็นบริเวณที่อันตรายที่สุด ไม่แนะนำให้ทดลอง…

การผ่าตัดดำเนินไปอย่างเชื่องช้า!

เฉินชางเริ่มลงมีดจากตำแหน่งของกระดูกอ่อนไครคอยด์[2]กรีดลงมาถึงกึ่งกลางกระดูกไหปลาร้าด้วยความยาวหนึ่งเซนติเมตร จากนั้นก็กรีดผ่าเนื้อเยื่อเข้าไปทีละชั้น ทีละชั้น

เขากรีดเปิดชั้นไขมัน[3] จากนั้นกรีดและแยกกล้ามเนื้อพลาทิสมา[4] แล้วจึงกรีดและแยกกล้ามเนื้อสเตอร์โนไคลโดมาสตอยด์[5]ไปยังกระดูกอ่อนไทรอยด์

เมื่อดึงคอคอดไทรอยด์[6]ขึ้น ก็จะเผยให้เห็นกระดูกอ่อนของหลอดลม[7]สอง…ถึงสี่วง

เฉินชางหยิบคีมขึ้นมา กรีดพังผืดบริเวณกระดูกอ่อนของหลอดลมออกอย่างเชี่ยวชาญ รอยกรีดอยู่กึ่งกลางระหว่าง กระดูกอ่อนของหลอดลมวงที่สอง…วงที่สาม ถึงตอนนี้ก็มองเห็นยางลบที่อุดกั้นหลอดลมได้แล้ว

นัยน์ตาของเฉินชางมองเห็นบริเวณที่มี [ยางลบ] สีแดงปรากฏขึ้น!

จู่ๆ เฉินชางก็พบว่านัยน์ตาของเขาล้ำเลิศยิ่งกว่ากล้องบรองโคสโคป เครื่องซีทีสแกน เครื่องเอ็กซเรย์ หรือเครื่องเอ็มอาร์ไอ[8]เสียอีก

แน่นอนว่าเงื่อนไขประการแรกคือเขาต้องกรีดเปิดผิวหนังกับชั้นผิวหนังไล่ลงไปแต่ทีละชั้นก่อน เขาถึงจะมองเห็นได้ เงื่อนไขนี้จัดว่าเป็นข้อเสียอย่างหนึ่ง ควรขอข้อเสนอแนะจากระบบสักหน่อย ดูสิว่าดวงตาของเขาจะอัพเลเวลได้หรือไม่

เฉินชางหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมากรีดเปิดหลอดลมตำแหน่งล่าง และในตอนนี้เอง เขาก็คีบยางลบออกจากหลอดลมได้อย่างราบรื่น!

ยางลบหนึ่งก้อนที่ในตอนนี้อาบไปด้วยเลือด ถูกคีบออกมาได้สำเร็จ

ขั้นตอนต่อไปก็คือขั้นตอนของการเย็บแผล

นี่เป็นการเย็บหลอดลมครั้งแรกของเฉินชาง แต่อันที่จริงแล้ว ขั้นตอนและวิธีในการเย็บก็ยังคงอยู่บนหลักการเดียวกัน

การผ่าตัดสำเร็จลุล่วง

อาการของเด็กหญิงค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับ การหายใจก็เป็นปกติแล้ว

ไม่นานก็คงจะฟื้นแล้ว

เซียวเหอมองเฉินชาง อดยกนิ้วโป้งให้ไม่ได้ “คุณเก่งมาก หมอเฉิน! ความสามารถในการช่วยชีวิตผู้ป่วยฉุกเฉินของคุณนี่ยอดเยี่ยมจริงๆ”

ระดับความยากในการผ่าตัดไม่มาก กังวลเพียงเรื่องก็คือเกิดเหตุฉุกเฉินระหว่างการผ่าตัด ในตอนนี้อาการของผู้ป่วยค่อนข้างคงที่ ก็เป็นธรรมดาที่เฉินชางจะไม่ได้กังวลอะไรแล้ว

เมื่อได้ยินเซียวเหอกล่าวชม เฉินชางหัวเราะ “แค่พอมีความรู้ด้านช่วยชีวิตผู้ป่วยฉุกเฉินน่ะครับ หัวหน้าเซียวอย่าหัวเราะเยาะผมนะครับ”

เซียวเหอส่งเสียงหัวเราะฮ่าๆ ออกมา เด็กหนุ่มคนนี้ไม่เลว

“หมอเฉิน ผมขอเบอร์มือถือของคุณหน่อยสิครับ ต่อไปวันข้างหน้าที่ห้องส่องกล้องจะต้องรบกวนแผนกฉุกเฉินของคุณอย่างขาดไม่ได้แน่ มีคุณอยู่ทั้งคน ผมก็เหนื่อยน้อยลง” เวลาที่เซียวเหอคุยกับเฉินชางเซียวเหอไม่ได้เรียกเขาว่าเสี่ยวเฉิน แต่เรียกเขาว่าหมอเฉิน

เฉินชางพยักหน้า หลังจากที่แลกเบอร์ติดต่อกันแล้ว ก็เข็นเด็กหญิงออกไปจากห้องส่องกล้อง

หลังจากเข็นเด็กหญิงที่ออกมาจากห้องส่องกล้อง สวีเหลียงกับภรรยาของเขาที่เฝ้ารอด้วยความร้อนใจตั้งนานแล้วก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที

“คุณหมอเฉินครับ ไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้ยครับ”

เฉินชางพยักหน้า “ไม่มีปัญหาอะไรครับ การผ่าตัดราบรื่นมาก อีกเดี๋ยวเด็กก็คงฟื้นแล้ว แต่วันนี้อยู่อยู่ดูอาการที่ห้องสังเกตอาการก่อนนะครับ”

สวีเหลียงพยักหน้าติดต่อกัน เมื่อลูกไม่เป็นอะไร สวีเหลียงรู้สึกราวกับว่าตนได้รับการไถ่บาป

หญิงสาวก็ไม่ร้องไห้แล้ว แต่วิ่งตามมาที่ห้องสังเกตอาการแทนด้วยความประหม่า

หลังจากที่กลับมาถึงแผนกฉุกเฉินแล้ว เฉินชางให้ชายผู้เป็นพ่อของเด็กหญิงไปชำระค่ารักษา แล้วก็ให้นางพยาบาลที่อยู่เวรคำนวณค่าใช้จ่ายของห้องส่องกล้องให้ชัดเจน

การคำนวณรายจ่ายของแผนกฉุกเฉินค่อนข้างยุ่งยากซับซ้อนกว่าเสมอ งานคำนวณค่าใช้จ่ายของนางพยาบาลในแผนกฉุกเฉินมีความซับซ้อนมากกว่าแผนกทั่วไป เพราะแผนกฉุกเฉินจะต้องประสานงานกับทุกแผนก ดังนั้นจึงมีค่าใช้จ่ายยิบย่อยค่อนข้างมาก

หลังจากผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่า สวีเหลียงก็วิ่งกลับเข้ามาอย่างรีบร้อน “คุณหมอเฉินครับ คุณหมอเฉิน เถียเถียนฟื้นแล้ว!”