บทที่ 174 อย่าพรากเราจากกัน

บรรยากาศในภายในห้องสังเกตอาการที่อึมครึมไร้ชีวิตชีวา เมื่อมีเถียนเถียนเพิ่มเข้ามา ก็กล่าวได้ว่าเธอทำให้บรรยาภายในสถานที่แห่งนี้มีชีวิตชีวามากยิ่งขึ้น

ใครๆ ก็ชอบหยอกล้อเด็กคนนี้

ทว่าน่าเสียดายที่ในเวลาที่เฉินชางไม่ได้คุยด้วย เถียนเถียนจะเอามือปิดปากตัวเองไว้อย่างแน่นหนา อีกทั้งยังไม่พูดจา

เมื่อสวีเหลียงเห็นว่าลูกสาวปลอดภัยแล้ว เขาก็รู้สึกเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก หัวใจของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความปีติยินดี

ภรรยาเองก็เบาใจและเลิกตำหนิต่อว่าเขาแล้ว เธอมองสวีเหลียง “ดูสิว่าต่อไปคุณจะตั้งใจดูแลลูกมั้ย!”

สวีเหลียงถือโทรศัพท์มือถือขึ้นมากล่าวคำปฏิญาณ เขามองที่ลูกสาว แล้วกล่าวว่า “เถียนเถียน พ่อขอสาบาน นับจากนี้ต่อไปพ่อจะไม่เล่นเกมอีก พ่อจะเล่นกับลูกทุกวัน!”

หลังจากที่พูดจบ เขาก็เอาโทรศัพท์มือถือมาลบแอปพลิเคชันเกมออกอย่างเด็ดขาด

เฉินชางถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก เกมลบไปยังดาวน์โหลดใหม่ได้ แต่ลูกถ้าเสียไปแล้วก็เรียกคืนกลับมาไม่ได้อีกแล้ว

ที่แผนกฉุกเฉินมีเคสเกี่ยวกับเด็กที่เกิดจากความละเลยของผู้เป็นพ่อเยอะมาก!

ต้องกล่าวตามความจริงว่า ผู้ชายเป็นเพศที่ไม่มีความรับผิดชอบต่อลูกจริงๆ เมื่อปีที่แล้วก็มีเคสหนึ่ง เด็กชายตัวน้อยอยู่กับพ่อสองคน เด็กชายหักลิปสติกของแม่ แล้วกินลงไปหมดทั้งแท่ง

โชคดีที่เด็กปลอดภัยดี แต่เล่ากันว่าผู้เป็นพ่อตกอยู่ในสภาพจิตใจที่ย่ำแย่มาก

บนโลกอินเทอร์เน็ตมีคำพูดคำพูดหนึ่ง เมื่อปล่อยให้ผู้เป็นพ่อเป็นผู้ดูแลลูก อย่างมากที่สุดก็แค่รับประกันได้ว่าลูกจะยังมีชีวิตรอด แต่ดูจากตอนนี้แล้ว คงต้องแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับประเด็นนี้กันใหม่!

เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยไม่เป็นอะไรแล้ว เฉินชางก็เดินออกจากห้องสังเกตอาการไปอย่างวางใจ

เขาเพิ่งจะก้าวพ้นประตูไป สวีเหลียงกับผู้หญิงคนนั้นก็ดึงตัวเฉินชางไปที่มุมบันได

เฉินชางชะงักงัน นี่คือการปล้นสวาท?

แต่…ทั้งสองคนนี้จะลงมือไปพร้อมกัน?

เมื่อนึกถึงคำพูดของเด็กหญิงตัวน้อยเมื่อครู่นี้ เฉินชางก็พลันเข้าใจในทันที นี่ไม่ใช่การปล้น ส่วนการปล้นสวาทก็ยิ่งไม่ใช่เข้าไปใหญ่!

แต่เป็น…

ฉุดตัวมาจับแต่งงาน?!

สวีเหลียงควักเงินหนึ่งปึกออกมายัดใส่กระเป๋าเสื้อของเฉินชาง!

เฉินชางพลันตกตะลึงงงงันในทันใด แล้วเขาก็ปฏิเสธทันที

สวีเหลียงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังและซาบซึ้งในบุญคุณ “คุณหมอเฉินครับ นี่เป็นน้ำใจจากผม จริงๆ นะครับ คุณหมอช่วยชีวิตลูกสาวของผมเอาไว้ได้ ผมรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากผม ถ้าคุณหมอไม่รับไว้ ผมคงให้อภัยตัวเองได้ยากจริงๆ!”

ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็กล่าวเช่นกันว่า “คุณหมอเฉินคะ คุณหมอจะต้องรับไว้นะคะ! คุณหมอเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตครอบครัวเราไว้ พวกเราไม่รู้ว่าจะขอบคุณคุณหมอยังไง แล้วพวกเราก็ไม่รู้ว่าคุณหมอชอบอะไร ก็เลยอยากมอบเงินจำนวนนี้ให้คุณหมอได้ซื้อของที่คุณหมอชอบ”

เฉินชางถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก เขามองสองสามีภรรยา “อันที่จริงเงินจำนวนนี้ของพวกคุณ พวกคุณมอบให้ผม ผมก็ต้องเอาไปใช้จ่ายตามที่วัตถุประสงค์ของพวกคุณ ผมเองก็ยุ่งมาก ไม่มีเวลาออกไปจับจ่ายซื้อของเลยสักนิด ฉะนั้นพวกคุณเก็บเงินนี้ไว้เถอะครับ…”

“…ตรงนี้เป็นทางเดิน มีคนเดินผ่านไปผ่านมา อย่าทำอะไรแบบนี้เลยครับ”

เฉินชางพูดจบก็เดินจากไป

ทิ้งให้สองสามีภรรยาต่างก็ได้แต่มองหน้ากันพูดอะไรไม่ออก

[ติ๊ง! กระตุ้นภารกิจจรรยาบรรณแพยท์ ไม่เคยรับเงินสินน้ำใจ ได้รับคะแนนทักษะ +1!]

เฉินชางพลันตกตะลึง!

แม่เจ้า?

แบบนี้ก็ได้!

รับ! รับ!

สำหรับเฉินชางแล้ว คะแนนทักษะล้ำค่ากว่าเงินทองมาก

ดูแล้วผู้เฒ่าฝางมอบภารกิจที่ยอดเยี่ยมให้เขานี่เอง แบบนี้ถึงเรียกได้ว่าเป็น NPC ระดับสูง แบบนี้ถึงเรียกว่าเป็นบิ๊กบอสตัวจริง เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางรู้สึกว่าต่อไปในภายภาคหน้า เส้นทางแห่งการช่วยชีวิตคนบนความยุติธรรมของตนจะต้องยาวไกลมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ แน่!

…

เดิมทีวันนี้เถียนเถียนก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว แต่ไม่ยอมออก ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ไม่ยอม จะขออยู่โรงพยาบาลต่ออีกสองวันให้ได้ ส่วนสวีเหลียงกับภรรยาเห็นพ้องต้องกันว่าอยู่ต่ออีกสักวันสองวัน อย่างน้อยๆ ก็ปลอดภัย