บทที่ 240 ประชุมทางไกล

บทที่ 240 ประชุมทางไกล

การออกแบบครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย!

จู่ๆ เชินชางก็พบว่าการปลูกถ่ายผิวหนังไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ถ้าเป็นการปลูกถ่ายผิวหนังไปวางลงบนตำแหน่งมือหรือหรือตำแหน่งขาก็ไม่ใช่เรื่องยาก แต่สำหรับบนใบหน้า มีระดับความยากที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

คุณลองจินตนาการดูว่า ถ้าใบหนน้ามีส่วนของผิวหนังที่แหว่งไป แล้วคุณต้องการจะปกปิดเติมเต็มในส่วนนั้น ทั้งยังต้องทำให้หลังที่ทำออกมาแล้วใบหน้าดูดี ผมยกตัวอย่างให้ฟังว่ายากแค่ไหน!

สิ่งที่จำเป็นต้องคิดใคร่ครวญอย่างรอบคอบเยอะมาก

ต้องพิจารณาถึงความสมบูรณ์ของหลอดเลือด ต้องพิจารณาถึงตำแหน่งผิวหนังที่จะนำมาปลูกถ่าย จะต้องพิจารณาว่าจะเริ่มลงมีดจากตำแหน่งไหน ต้องเลาะผิวหนังออกขนาดกว้างแค่ไหน หลังจากที่เย็บแล้วจะต้องทำอย่างไรถึงจะคงสภาพที่ดีไว้ได้

ตอนนี้เอง สวีข่ายหลิน แพทย์เจ้าของไข้โต้วซินเตียงยี่สิบเดินเข้ามา เมื่อเห็นว่าเฉินชางกำลังพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของโต้วซิน ใช้มือวัดกะประมาณไม่หยุด สีหน้าของสวีข่ายหลินก็เปลี่ยนทันที เขาเป็นใคร

แต่ขณะที่เขากำลังจะถามออกไป ทันใดนั้นฉินเสียงก็ทำเสียง ชู่ว์

สวีข่ายหลินมองหัวหน้าของตนทีหนึ่ง อดงงงันไม่ได้

เฉินชางมองใบหน้าของเด็กสาวอยู่นานมาก นัยน์ตาที่งดงามของเขายังคงวาดเค้าโครงด้วยสายตา คิดหาวิธีที่เป็นไปได้

เฉินชางบอกกับเด็กสาว “รบกวนปลดกระดุมเสื้อออกหน่อยนะครับ”

โต้วซินชะงักเล็กน้อย หลังจากที่เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ปลดกระดุมเสื้อออก ทว่าใบหน้าของเธอกลับเริ่มแดงระเรื่อลามไปจนถึงลำคอ

เฉินชางพบว่าผิวของเด็กสาวคนนี้ขาวมากจริงๆ อีกทั้งผิวพรรณก็ดีมากด้วย สีผิวบริเวณทรวงอกไม่ต่างกับสีผิวบริเวณใบหน้าสักเท่าไหร่ เฉินชางเกิดไอเดียขึ้นทันใด

เฉินชางคลำหาปากกาตามความเคยชิน หาอยู่ตั้งนานก็หาไม่เจอ สุดท้ายนึกขึ้นได้ว่าตนไม่ได้สวมชุดกาวน์

เมื่อฉินเสียงเห็นสถานการณ์ก็รีบเดินเข้ามา หยิบปากกาออกมาจากกระเป๋าเสื้อตนเองยื่นให้เฉินชาง “นี่ครับ”

เฉินชางมองปากกาหัวลูกลื่นที่ฉินเสียงยื่นให้แล้วส่ายหน้า “ผมขอปากกาไวท์บอร์ด”

สวีข่ายหลินรีบหยิบปากกาไวท์บอร์ดสีดำในกระเป๋าเสื้อยื่นให้เฉินชางทันที ในใจอดคิดไม่ได้ว่า นี่คือ…เชิญผู้เชี่ยวชาญมา? หัวหน้าถึงได้เคารพเขาขนาดนี้ แต่ดูแล้วยังหนุ่มมากอยู่เลย!

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ สวีข่ายหลินเริ่มอยากรู้ว่าคนอายุยังน้อยขนาดนี้จะเก่งขนาดไหน

เฉินชางรับปากกาไวท์บอร์ดมา เริ่มลงมือวาดลงบนใบหน้าของโต้วซินกับบริเวณช่วงอก

ในเวลานี้ ฉินเสียงเดินเข้าไปดูอย่างละเอียด ขมวดคิ้วเล็กน้อย นี่มันคือวิธีการปลูกถ่ายผิวหนังแบบไหนกัน

การปลูกถ่ายผิวหนังแบบ O-Z[1]?

ไม่ใช่ ไม่เหมือนสักนิด!

เหมือนด้านในจะมีความคล้ายคลึงการปลูกถ่ายผิวหนังแบบ A-T อยู่นิดๆ แต่เพราะการปลูกถ่ายผิวหนังแบบ A-T มีหลากหลายรูปแบบมาก ค่อนข้างเหมาะกับการซ่อมแซ่มบริเวณที่ผมไม่ขึ้น ปีกจมูก มุมริมฝีปาก แต่…การปลูกถ่ายผิวหนังแบบ A-T จะทิ้งรอยแผลเป็นรูปตัวอักษร T ได้ง่าย? แล้วอีกอย่างเคสนี้ก็ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีการปลูกถ่ายผิวหนังแบบ A-T

แต่วิธีนี้แตกต่างกับวิธีปลูกถ่ายผิวหนังแบบดั้งเดิมที่ใช้กันมามากจริงๆ

วิธีการปลูกถ่ายผิวหนังวิธีนี้…ฉินเสียงไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

ทันใดนั้นฉินเสียงก็เข้าในในฉับพลัน เสี่ยวเฉินเป็นแพทย์ผิวหนังอยู่ที่นั่นหรือไงเนี่ย!

คิดมากไปแล้ว!

เฉินชางอยู่แผนกฉุกเฉิน เชี่ยวชาญด้านการรักษาผู้ป่วยเคสฉุกเฉิน มีไปทำงานที่คลินิกศัลยกรรมจื้อซินเป็นครั้งคราว แต่การปลูกถ่ายผิวหนังเป็นการผ่าตัดที่ต้องใช้ความรู้เฉพาะทางขั้นสูง ทำไมเฉินชางถึงทำเป็น

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ฉินเสียงก็อดส่ายหน้าไม่ได้ แล้วเขาก็หัวเราะเยาะตัวเอง เสี่ยวเฉินปลูกถ่ายผิวหนังเป็นที่ไหนกัน ตนคิดมากไปแล้ว…

บางทีเขาอาจจะกำลังออกแบบแบบการศัลยกรรมตกแต่งผิวหนังอยู่ก็ได้!

หลังจากที่เฉินชางวาดๆ เขียนๆ เสร็จแล้ว ในที่สุดเขาก็วางปากกาไวท์บอร์ดในมือลง!

แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปหนึ่งรูป และนี่เป็นไอเดียที่เฉินชางคิดไว้

เฉินชางเลือกผิวหนังสามตำแหน่งที่จะนำมาปลูกถ่าย ตำแหน่งหลังหู ตำแหน่งลำคอ ตำแหน่งทรวงอก

ด้วยวิธีนี้ก็จะบรรลุผลลัพธ์ด้านความงาม และในขณะเดียวกันก็ไม่ส่งผลกระทบกับระบบไหลของเลือดบริเวณใบหน้าด้วย

เฉินชางมองว่าการปลูกถ่ายผิวหนังชิ้นใหญ่แค่เพียงหนึ่งชิ้น ผลลัพธ์ของการฟื้นฟูหลังการปลูกถ่ายผิวหนังจะไม่ดีมากเท่าที่ควร

หลังจากที่เฉินชางออกแบบเสร็จแล้ว ฉินเสียงก็มองเฉินชางที่เหมือนว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เขาเองก็อย่างรู้เหมือนกันว่าเฉินชางวาดๆ เขียนๆ เยอะขนาดนี้ หมายความว่าอะไรกันแน่ ก็เลยถามด้วยความสงสัย “เป็นไงครับ เสี่ยวเฉิน คุณมีไอเดียอะไรมั้ยครับ”