บทที่ 347 หมดอารมณ์...

บทที่ 347 หมดอารมณ์…

เมื่อเห็นเฉินชางผ่าตัดด่วนที่ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลอันดับสองแล้ว หวังเซี่ยงจวินก็รู้สึกเสียหน้ามาก เป็นแผนกฉุกเฉินเหมือนกันแท้ๆ แต่มีระยะห่างมากขนาดนี้เชียวหรือ นอกจากนี้ แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลตงต้าก็เป็นอันดับต้นๆ ในเมืองอันหยาง ส่วนแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลอันดับสองเป็นแผนกที่ถือว่าล้าหลังในวงการ

ที่ผ่านมาเป็นเช่นนี้มาตลอด! แต่การผ่าตัดเคสเมื่อวานได้เปิดมุมมองใหม่ให้หวังเซี่ยงจวินจริงๆ ทำให้เขารู้สึกรางๆ ว่าตนถูกไอ้หลี่เป่าซานหน้าดำโต้กลับแล้ว

เป็นไปได้หรือ

หลังจากหวังเซี่ยงจวินกลับมาก็ทั้งอับอายทั้งฮึกเหิม ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่สบายใจ สุดท้ายจึงตัดสินใจว่าจะจัดบรรยายให้หมอแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลตงต้าเสียหน่อย! ให้พวกเขาเห็นเสียหน่อยว่าแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลอันดับสองเป็นอย่างไร

การผ่าตัดครั้งนั้นเป็นการผ่าตัดในห้องฉุกเฉิน จึงถูกบันทึกวิดีโอไว้ไปด้วย ถือเป็นหลักฐานเพียงหนึ่งเดียวที่มี ตอนที่หวังเซี่ยงจวินยื่นมือขอไฟล์วิดีโอ หลี่เป่าซานก็รู้สึกดีใจมาก กระตือรือร้นจนเรียกว่าออกนอกหน้าได้เลยทีเดียว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หวังเซี่ยงจวินก็โกรธจนต้องขบฟันกรอด

นานมากแล้วที่หลี่เป่าซานไม่ได้เบิกบานใจเพียงนี้ มีอัจฉริยะอยู่ในแผนกของตน ทั้งยังผ่าตัดเคสที่มีความหมายมากมายอย่างเคสนี้ออกมาได้ นี่ถือเป็นเรื่องที่ทำให้หลี่เป่าซานและแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลอันดับสองยืดได้จริงๆ

นอกจากนี้แม้พวกเขาจะไม่ได้เข้าร่วมการผ่าตัดเคสนี้ตลอดกระบวนการ แต่ก็เห็นทั้งหมด นอกจากการผ่าเปิดตอนแรกที่ไม่ได้เห็น รายละเอียดการผ่าตัดอื่นๆ ล้วนเห็นอยู่ในสายตา

เถามี่วิจารณ์ว่าการผ่าตัดเคสนี้เป็นเคสตัวอย่างได้เลย กระทั่งผู้ที่เป็นอาจารย์และหัวหน้าแผนกทางด้านศัลยกรรมหัวใจก็ยังวิจารณ์ออกมาเช่นนี้ เห็นได้เลยว่าการผ่าตัดของเฉินชางยอดเยี่ยมมากเพียงใด ดังนั้นหวังเซี่ยงจวินยิ่งคิดก็ยิ่งไม่สบายใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด

เจ้าหลี่เป่าซานคนนี้เลี้ยงกลุ่มคนแบบไหนไว้กันแน่! แถมยังมีเสี่ยวเฉินที่ร้ายกาจขนาดนั้นอยู่อีก!

คิดดังนี้ หวังเซี่ยงจวินก็ตัดสินใจว่าจะเอาไฟล์การผ่าตัดเคสนั้นกลับมากระตุ้นหมอน้อยในแผนกฉุกเฉินของตนเสียหน่อย ให้พวกเขาเข้าใจว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลอันดับสองถึงกับผ่าเปิดอกและผ่าตัดด้านศัลยกรรมหัวใจได้ด้วยตัวเองแล้วนะ!

ที่สำคัญที่สุดก็คือ แม้เฉินชางกำลังเผชิญหน้ากับความตายก็ยังไม่สะทกสะท้าน! ถึงกับเข้าไปตรวจร่างกายกับผู้ป่วยถึงด้านในแผนกรังสีวิทยาเชียว! จิตวิญญาณแบบนี้หาได้ยากและมีค่ามากจริงๆ!

ถึงแม้เขาจะไม่ได้สนับสนุนให้หมอคนอื่นทำเช่นนี้ แต่การกระทำของเฉินชางก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นใจมากจริงๆ!

ถ้าหากเรื่องนี้เป็นสิ่งสะท้อนคุณภาพของคนคนหนึ่ง เช่นนั้นเมื่อแผนกฉุกเฉินมีผู้ป่วยที่เป็นโรคเลื่อนบริเวณถุงเยื่อหุ้มหัวใจและมีภาวะถุงเยื่อหุ้มบีบรัดหัวใจร่วมด้วยปรากฏตัวขึ้นมา เฉินชางผู้เป็นหมอที่ตัดสินใจทันทีว่าจะผ่าตัดด่วนในห้องฉุกเฉิน และยังผ่าตัดสำเร็จอีกด้วย ก็ถือว่าเรื่องนี้สะท้อนความสามารถและความเด็ดขาดของหมอออกมาได้แล้ว!

คุณสมบัติเหล่านี้ถือว่าสำคัญสำหรับหมอแผนกฉุกเฉินเป็นอย่างมาก! ต้องมีทั้งคุณธรรมความเมตตา ต้องมีทั้งความกล้าหาญและความเด็ดเดี่ยว แล้วยังต้องมีความสามารถอีกด้วย! คุณสมบัติทั้งสามรวมอยู่ในคนคนเดียว กลายเป็นศัลยแพทย์มากความสามารถดูถูกไม่ได้เลย

ยิ่งคิด หวังเซี่ยงจวินก็ยิ่งอิจฉา!

น่าเสียดายที่ตอนนี้ไอ้หลี่หน้าดำเก็บเฉินชางไว้กับตัวอย่างมิดชิด ลงมือแย่งตัวมาไม่ได้จริงๆ คิดไปคิดมาก็ได้แต่สอนคนที่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของตน จากนั้นก็ต้องแสวงหาและดึงดูดอัจฉริยะที่มีความสามารถเข้ามาสักหลายคน

ด้วยเหตุนี้ หวังเซี่ยงจวินจึงนำคลิปการผ่าตัดของเฉินชางมาบรรยายให้ทุกคนฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วนตั้งแต่ต้นจนจบ! หวังเซี่ยงจวินปิดบังชื่อหมอผู้ผ่าตัดเอาไว้เพราะในเทปการผ่าตัดก็ไม่เห็นเฉินชาง สิ่งเดียวที่พิสูจน์ได้ว่าเฉินชางเป็นผู้ผ่าตัดก็คือเสียงของเขา ซึ่งหากไม่ใช่คนคุ้นเคย ใครบ้างจะรู้ว่าเป็นเสียงของเฉินชาง!

หลังจากหมอแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลตงต้าฟังหวังเซี่ยงจวินบรรยายพร้อมดูการผ่าตัดเสร็จแล้วก็พากันเงียบไป เพราะพวกเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีจริงๆ

พวกเขาเป็นหมอแผนกฉุกเฉิน ย่อมรู้ถึงความอันตรายของสถานการณ์ แต่หากให้ถามตนเองว่าถ้าเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ควรทำอย่างไร จะทำอะไรได้บ้าง หรือจะทำเช่นนั้นได้หรือไม่ ทุกคำถามก็ดูเหมือนจะเป็นปัญหาทั้งนั้น!

คิดถึงตรงนี้ ทุกคนก็พากันเงียบงันไม่พูดจา รู้สึกทอดถอนใจเป็นอย่างยิ่ง

หวังเซี่ยงจวินมองทุกคนแล้วพูดว่า “ที่ผมเอาคลิปให้ทุกคนดูวันนี้ ไม่ได้มีเจตนาอื่นนะครับ ผมแค่อยากให้ทุกคนเข้าใจว่าหน้าที่และความรับผิดชอบที่อยู่บนไหล่ของหมอแผนกฉุกเฉินมันมากขนาดไหน! ทุกความพยายามของพวกเราเท่ากับการช่วยชีวิตคนหนึ่งคน! แน่นอนว่าผมไม่ได้สนับสนุนให้ทุกคนผ่าตัดด่วนในห้องฉุกเฉินแบบนี้ ที่ผมอยากบอกก็คือ ทุกคนจะต้องพยายามเพิ่มพูนความสามารถของตัวเองไว้ให้ดี ในตอนที่พบเจอสถานการณ์เร่งด่วนจะได้เผชิญหน้ากับมันได้โดยไม่ตื่นตระหนก และช่วยชีวิตผู้ป่วยเอาไว้ให้ได้!”

หวังเซี่ยงจวินไม่ได้พูดชื่อเฉินชางออกมา

เฉินชางอายุเพียงยี่สิบกว่าปี ส่วนหมอที่อยู่ที่นี่อายุสามสิบสี่สิบปีกันหมดแล้ว บางครั้งความเป็นจริงก็ทำร้ายจิตใจคนได้ง่ายๆ

ผู้ที่มีวัยวุฒิสูงอาจไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่ แต่ก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าหากทุกคนรู้ว่าชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าปีก็เก่งกาจขนาดนี้แล้ว พวกเขาจะรู้สึกอย่างไร