บทที่ 518 ฉินเสี้ยวยวน ขายลูกสาวแลกเกียรติยศ

บทที่ 518 ฉินเสี้ยวยวน ขายลูกสาวแลกเกียรติยศ

จู่ๆ เฉียนเลี่ยงก็ตบโต๊ะดังปั้ง!

“ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้ว ว่าทำไมเฉินชางไม่ออกจากโรงพยาบาลอันดับสอง!”

เขาทำให้หวังเซี่ยงจวินตกใจ เมื่อเห็นเขามีท่าทีแค้นเคืองต่อความไม่เป็นธรรม หวังเซี่ยงจวินก็งงนิดหน่อย

“เพราะอะไร”

เฉียนเลี่ยงหรี่ตาตอบ “นายลองคิดดูสิ สำหรับเฉินชางแล้ว โรงพยาบาลอันดับสองที่ไม่มีการดูแล หรือสวัสดิการพิเศษ ถ้าเทียบกับผลงานของเสี่ยวเฉิน โรงพยาบาลอันดับสองเหมือนจะไม่มีปฏิกิริยาอะไรกับเรื่องนี้ ถึงขนาดว่า…แม้แต่รางวัลที่ให้ก็ให้ตามกฎหมาย เขาไม่กลัวว่าเสี่ยวเฉินจะหนีไปเหรอ”

“ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว ฉินเสี้ยวยวนนั่นเป็นจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์จริงๆ ด้วย! จิ้งจอกเฒ่าที่รู้หน้าไม่รู้ใจ!”

หวังเซี่ยงจวินงงทันที “เหล่าเฉียน พูดให้ชัดเจนหน่อย ทำไมฉันฟังไม่เข้าใจ!”

เฉียนเลี่ยงหัวเราะแห้งๆ แล้วชี้ไปที่สาวน้อยคนหนึ่งบนรูปภาพพร้อมบอกว่า “นายดูนี่สิ!”

หวังเซี่ยงจวินเพ่งมองอย่างตั้งใจ “อืม สวยมากเลย!”

เฉียนเลี่ยง “…”

“นายรู้ไหมว่าเธอเป็นใคร”

หวังเซี่ยงจวินส่ายหน้า อย่าบอกนะว่า…เบื้องหลังยังมีอะไรซ่อนอยู่อีก

เป็นอย่างที่คาดไว้ เฉียนเลี่ยงคายความลับออกมาอย่างช้าๆ “ฉินเยว่ เป็นลูกสาวคนเดียวของฉินเสี้ยวยวน!”

พอได้ยินคำตอบแบบนี้ หวังเซี่ยงจวินก็สูดหายใจเฮือกด้วยความตกตะลึง

โอ้ เด็กดีของฉัน!

ผู้อำนนวยการฉินคนนี้ควักทุนเก่ามาใช้ชัดๆ

อีกฝ่ายฝากฝังลูกสาวให้นายแล้ว นายยังจะต้องการอะไรอีกล่ะ

พอนึกถึงตรงนี้ หวังเซี่ยงจวินกับเฉียนเลี่ยงก็สบตากันแวบหนึ่ง มองออกเลยว่าในสายตาของพวกเขามีสิ่งที่เรียกว่า ‘ความหวาดกลัว’

โคตรโหดเลย!

โหดเกินไปจริงๆ

ในสายตาของทั้งสองตอนนี้ ฉินเสี้ยวยวนกลายเป็นมารร้ายที่ ‘ขายลูกสาวแลกเกียรติยศ’ และ ‘หน้าเนื้อใจเสือ’ ไปแล้ว!

หลังจากเงียบไปนาน…

จู่ๆ ทั้งสองก็พูดพร้อมกัน

“เหล่าเฉียน นายมีลูกสาวหรือเปล่า”

“เหล่าหวัง นายมีลูกสาวหรือเปล่า”

ทั้งสองชะงักพร้อมกัน!

เฉียนเลี่ยงกลอกตามองบน “ใช่ว่านายจะไม่รู้ ลูกสาวฉันแต่งงานงานไปหมดแล้วไม่ใช่หรือไง!”

หวังเซี่ยงจวินก็ยิ่งถลึงตาใส่ “ตอนที่ลูกชายฉันเกิด นายยังตั้งชื่อเล่นให้อยู่เลย จำไม่ได้หรือไง!”

ทั้งสองมองหน้ากันเลิกลั่ก แล้วก็ถอนหายใจอีก

จนใจ…จนปัญญา!ไอรีนโนเวล

ผ่านไปครู่เดียว จู่ๆ หวังเซี่ยงจวินก็ถามอีกว่า “หรือไม่อย่างนั้น…ส่งเสี่ยวเมิ่งมาให้ฉัน ย้ายไปที่แผนกฉันเป็นไง”

เฉียนเลี่ยงกลอกตาใส่ “พอแล้วๆ เลิกทำเป็นเล่นได้แล้ว!”

หวังเซี่ยงจวินได้ยินแล้วถลึงตา “ฉันทำเป็นเล่นยังไง ฉันคำนึงถึงแผนกของพวกเรา คำนึงถึงโรงพยาบาลของพวกเราอยู่นะ!”

“ค่อยคิดหาวิธีอื่นแล้วกัน” เฉียนเลี่ยงส่ายหน้า

“ฉันมีอยู่วิธีการหนึ่ง!” จู่ๆ หวังเซี่ยงจวินก็พูดขึ้น

“วิธีการอะไร” เฉียนเลี่ยงถาม

หวังเซี่ยงจวินหรี่ตายิ้ม “วันนี้เช้าฉันจะไปรักษาผู้ป่วยฉุกเฉินที่โรงพยาบาลอันดับสองสักรอบ ไม่ได้ ที่นั่นว่างจะตาย ที่นั่นเหมือนสถานที่พักผ่อนตอนเกษียณอายุสำหรับเสี่ยวเฉิน ไม่สู้ส่งตัวเขามาหาพวกเราดีกว่า พวกเราจะได้หาอะไรให้พวกเขาฝึกฝนสักหน่อย!”

“เดี่ยวฉันจะโทรหาหัวหน้าเหอฝั่งศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน 120 ให้เขาไปด้วยกัน บอกว่าช่วงนี้โรงพยาบาลเรางานยุ่งมาก ขอยืมตัวเสี่ยวเฉินมาช่วยงานสักระยะ!”

พอนึกถึงตรงนี้ หวังเซี่ยงจวินก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไปข้างนอก!

苦肉计