ตอนที่ 55
บทที่ 55 สุดยอดทักษะ!
October 22, 2026
เพิ่งจะมาถึงโรงพยาบาล เฉินชางก็ได้ยินเสียงระบบแจ้งเตือนดังขึ้นเป็นระลอก
[ติ๊ง! ภารกิจของ NPC ระดับสูงหวังเซี่ยงจวิน: วิกฤตน้ำยาฟอกไตสำเร็จ ได้รับรางวัล: ทักษะของหวังเซี่ยงจวินหนึ่งทักษะ]
[ติ๊ง! ยินดีด้วยคุณได้รับทักษะของหวังเซี่ยงจวิน: ทักษะการจัดกระดูก]
[ติ๊ง! ทักษะการจัดกระดูก: ระดับปรมาจารย์
คุณสมบัติพิเศษ:
1 .ลดความปวด
2. เพิ่มระดับความฟื้นตัว]
ในขณะที่ได้ยินเสียง เฉินชางก็รู้สึกราวกับไม่ใช่ความจริง!
เนื่องจาก…
ระดับปรมาจารย์!
นี่มัน! ทักษะระดับปรมาจารย์!
ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นทักษะและประสบการณ์ที่จำเป็นที่สุดในงานสายกระดูกอีกด้วย เป็นการจัดกระดูกที่จำเป็นต้องพึ่งสัญชาตญาณมากที่สุด!
โอ้! สุดยอดไปเลย!
ปลื้มใจสุดๆ!
เฉินชางรู้สึกตัวพองขึ้นมาทีเดียว!
เขาอยากสูดหายใจลึกๆ เพื่อทำให้ตนเองสงบลง แต่ว่า…ถ้าเขาสูดหายใจเข้าไปอีกตัวจะไม่ระเบิดหรือ? สุดท้ายยังคงหายใจเข้าลึกๆ!
ทักษะการจัดกระดูกนี้ จะว่าอย่างไรดี?
เรียกได้ว่าเป็นทักษะระดับเทพก็ไม่มากเกินไป!
การรักษากระดูกประมาณแปดสิบเปอร์เซ็นต์ที่พบในการแพทย์จะใช้ทักษะการจัดกระดูกเพื่อรักษาให้กระดูกฟื้นฟู
การจัดกระดูกจะช่วยลดภาระทางร่างกายของผู้ป่วย ใช้เวลาฟื้นตัวน้อย และส่งผลดีต่อสุขภาพผู้ป่วยอีกด้วย
แต่ยิ่งเป็นทักษะที่ยอดเยี่ยมก็ยิ่งเรียนยาก!
ทักษะการจัดกระดูกจะต้องอาศัยประสบการณ์และการถ่ายทอด ถ้าไม่มีประสบการณ์ทางการแพทย์มาหลายปีและไม่ได้สัมผัสกับกระดูกมาหลายร้อยชิ้นคงเรียนทักษะนี้ยาก
ดังนั้นทักษะการจัดกระดูกจึงเป็นทักษะเฉพาะทางมากเกินไป ทำให้มีผู้โดดเด่นทางด้านนี้น้อยมากจริงๆ!
หากจัดการไม่ดี ทักษะนี้อาจสูญหายไปเลยก็เป็นได้
คุณลองคิดดู ผู้ป่วยกระดูกหัก เมื่อไปตรวจและรับการผ่าตัดจะสร้างรายได้ให้แก่โรงพยาบาล เพิ่มเคสผ่าตัดให้หมอด้วย และเป็นการลดความอันตรายของผู้ป่วย มีอะไรไม่ดีกันล่ะ?
ดังนั้น!
เมื่อเฉินชางได้รับทักษะนี้มาจากหวังเซี่ยงจวิน จะไม่ดีใจได้อย่างไร?
แต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมหวังเซี่ยงจวินถึงได้มีทักษะระดับเทพแบบนี้?
ทักษะอื่นยังค่อยๆ เรียนรู้ได้ แต่ทักษะการจัดกระดูก ถ้าไม่มีคนเก่งๆ ชี้แนะและใช้การฝึกฝนเรียนรู้เป็นเวลานานคงทำไม่ได้เลย!
เขาจอดรถจักรยาน วิ่งไปยังแผนกฉุกเฉินอย่างรวดเร็ว
แผนกฉุกเฉินในโรงพยาบาลทุกแห่งมักจะอยู่ที่ชั้นหนึ่ง คนเฝ้าประตูเห็นเฉินชางกลับมาแล้วจึงพูดว่า “หมอเสี่ยวเฉินครับ หัวหน้าแผนกให้คุณกลับไปที่ห้องทำงานครับ”
เฉินชางพยักหน้า พูดขอบคุณด้วยรอยยิ้ม
การเป็นหน่วยรักษาความปลอดภัยของแผนกฉุกเฉินนั้นไม่ง่ายเลยจริงๆ เป็นคนที่ต้องรองรับอารมณ์มากที่สุด และเป็นตำแหน่งที่ลำบากยากเข็ญมากที่สุด
แต่ฉินไท่ซานอยู่ที่นี่มาสิบห้าปีแล้ว
แม้แต่เฉินชาง ถ้าเห็นเขายังเรียกว่าอาฉิน
เมื่อเข้าไปถึงห้องทำงาน พวกหลี่เป่าซาน เฉินปิ่งเซิง และอันเยี่ยนจวินอยู่ที่นั่นแล้ว สภาพคล้ายเพิ่งผ่าตัดเสร็จ ต่างนั่งพิงเก้าอี้กินผลไม้กันอยู่
อืม นี่เป็นผลไม้ที่จ้าวหู่ชิวส่งมาให้
เมื่อเห็นเฉินชางกลับมา หลี่เป่าซานก็ยิ้มแล้วเป็นผู้นำตบมือ!
“ยินดีต้อนรับฮีโร่ของพวกเรา!”
“ยินดีต้อนรับ!”
……
สุนัขขี้ประจบอย่างฉินเยว่ก็ยังไม่ได้นอน เหมือนในปากจะเคี้ยวอะไรอยู่จึงได้แต่พูดงึมงำว่า “ฮีโร่กลับมาแล้ว!”
ทันใดนั้นเฉินชางที่ดูมีมาดก็เกือบจะล้ม หน้าแดงใจเต้นไม่รู้จะเอามือไปวางไว้ตรงไหน!
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นแค่พนักงานชั่วคราว เคยได้รับการปฏิบัติแบบนี้ที่ไหนกัน!