บทที่ 619 หย่า (1)

ตอนที่ 619 หย่า (1)

Ink Stone_Fantasy

แม้ตอนนี้หัวใจคนไข้กลับมาเต้นปกติแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าจะพ้นขีดอันตราย

ตอนนี้ความดันคนไข้ยังต่ำมาก เสี่ยวหลินเริ่มไปเตรียมอะดรีนารีนและยาเพิ่มความดันอื่นๆ มาเสริมการทำงานของหัวใจเขาแล้ว

เดิมทีก็มีเลือดออกในสมองอยู่แล้ว หลังจากเหตุการณ์หัวใจหยุดเต้นแล้วกลับมาเต้นอีกเมื่อครู่นี้ ภาวะขาดออกซิเจน…หลีกเลี่ยงโรคสมองขาดเลือดขาดออกซิเจนไม่ได้แน่นอน

อีกทั้งกล่าวตามตรง คนไข้มีความเสี่ยงที่หัวใจจะหยุดเต้นอีกครั้งได้ตลอดเวลา!

สือน่ายังพูดไม่จบ น้ำตาก็ได้พรูไหลลงมาอย่างกลั้นไม่อยู่

เฉินชางกับพยาบาลที่อยู่รอบๆ อึ้งงันไป!

เพราะสำหรับพวกเขา สือน่าคือหญิงแกร่งคนหนึ่ง!

เธอไม่เคยย่อท้อต่อความยากลำบาก

เฉินชางเองก็ไม่เคยเห็นอาจารย์สือร้องไห้ ซ้ำยังร้องไห้อย่างเสียใจขนาดนี้!

เกิดอะไรขึ้น

เล่อเล่อเห็นแบบนี้ก็รีบเข้าไปปลอบ “พี่น่า เป็นอะไรไปคะ นี่ก็ช่วยชีวิตไว้ได้แล้วไม่ใช่เหรอคะ”

สือน่าถูกถามแบบนี้ ยิ่งกลั้นน้ำตาไม่อยู่ น้ำตาที่สะสมมาหลายปีพังทำนบออกมา

เสียงดังมาจากห้องฉุกเฉิน ทำให้ผู้คนรอบข้างต่างหันมอง

นี่เป็นครั้งแรกที่ทุกคนเห็นหมอร้องไห้อย่างเสียใจขนาดนี้!

และตอนนี้เอง ประตูห้องฉุกเฉินถูกผลักออก หญิงชราคนหนึ่งเดินเข้ามา เธอได้ยินเสียงร้องไห้ของสือน่าก็ตกใจยกใหญ่!

กล่าวตามตรง ปฏิกิริยาแรกของเธอคือคิดว่า หรือตาเฒ่าแย่แล้ว?!

เฉินชางเห็นแบบนี้จึงรีบเดินออกไป ให้เสี่ยวหลินและเล่อเล่อปลอบสือน่า

หลังจากเฉินชางออกไป ก็พบว่านอกประตูมีคนยืนอยู่สี่ห้าคน

เด็กสองคน ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง อายุประมาณเจ็ดปวดขวบ เฉินชางเคยเจอ ก่อนหน้านี้ตอนเข้าเวรสุดสัปดาห์ สือน่าก็จะพาลูกมาที่โรงพยาบาล ให้เด็กๆ เล่นอยู่ในห้องเวร เด็กทั้งสองว่านอนสอนง่าย รู้ความมาก!

แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าทั้งสองที่ยืนอยู่ตรงนั้นกระวนกระวายเล็กน้อย

หลังจากเห็นเฉินชางพวกเขาก็ถามอย่างระมัดระวัง “อาเฉินครับ…แม่ผมร้องไห้ทำไมครับ คุณปู่…เสียแล้วเหรอครับ”

พูดถึงตรงนี้เด็กทั้งสองคนน้ำตาคลอ

ทั้งสองเคยมาที่โรงพยาบาลและเคยเจอเฉินชาง

เฉินชางส่ายหน้า ตอบด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นอะไรครับ แม่หนูแค่ตกใจเกินไปหน่อย คุณปู่ของหนูพ้นขีดอันตรายแล้วครับ”

นอกจากเด็กทั้งสองยังมีหญิงชราอีกคน คงจะเป็นแม่สามีของสือน่า และยังมีคู่ชายหญิงวัยกลางคน คงจะเป็นพี่ชายคนโตและน้องสาวของสามีสือน่า

เฉินชางเคยได้ยินเรื่องครอบครัวของสือน่า

เมื่อก่อนแม่สามีของสือน่าเป็นหัวหน้าเล็กๆ คนหนึ่ง หลังจากเกษียณก็มักจะจู้จี้จุกจิกเรื่องในบ้าน ส่วนพ่อสามีเคยเห็นเชฟ พ่อสามีเป็นคนทำงานบ้านทั้งหมด รวมถึงเลี้ยงลูก

แม่สามีดูแคลนพ่อสามี เวลาสั่งสอนลูกก็มักจะบอกลูกๆ ว่า ‘อย่าเหมือนพ่อพวกแกที่เป็นแค่เชฟไม่ได้เรื่อง ต้องพยายามพัฒนาตัวเอง’

พ่อสามีเองก็ไม่ชอบโต้เถียง ปกติมักยิ้มแย้ม เจอใครก็เป็นมิตรมาก

ในบ้านมีลูกสามคน พี่ชายเป็นหัวหน้าแผนกรัฐวิสาหกิจ ส่วนน้องสาวสามีแต่งงานกับคนธรรมดา มักกลับบ้านมาขอค่าใช้จ่ายกับแม่

ส่วนสามีของสือน่าเอาการเอางานมาก ภายใต้การสนับสนุนและให้กำลังใจของแม่สามี รวมถึงการดูแลเลี้ยงดูของสือน่า เขาจบระดับปริญญาเอกและเดินทางออกนอกประเทศไปที่ศูนย์วิจัยหลังปริญญาเอก

เป็นความจริงที่ว่าดอกเตอร์มีเงินเดือน ศูนย์วิจัยหลังปริญญาเอกก็เป็นตำแหน่งงาน รายได้ทั้งปีก็ไม่น้อย

แต่!

เงินพวกนี้ไม่เคยส่งมาที่บ้านแม้แต่สตางค์เดียว