ตอนที่ 640
บทที่ 641 เฮียเมิ่ง
October 22, 2026
บทที่ 641 เฮียเมิ่ง
ชายคนนั้นได้ยินแล้วก็ถอนหายใจ ถามคำถามที่ค่อนข้างกังวลใจต่อ
“หมอ! แบบนี้ถือว่าเจียเจียทำผิดกฎหมายไหม อย่าง…สูดก๊าซหัวเราะนั่นถือว่าเป็นยาเสพติดรึเปล่า”
พอถามคำถามนี้ออกมา ไม่เพียงแต่ชายคนนั้น ขนาดหญิงวัยกลางคนยังระแวดระวัง เพราะถ้าถือเป็นยาเสพติด นี่จะไม่ใช่แค่ปัญหาภายในบ้านแล้ว
ตอนนี้เอง หญิงสาวหน้าเปลี่ยนสี รีบร้อนอธิบาย “พ่อคะ แม่คะ หลังจากกลับจีนมาหนูไม่เคยแตะจริงๆ นะ! ไม่เคยจริงๆ…หนูเปลี่ยนไปแล้ว”
เฉินชางเห็นสถานการณ์จึงเอ่ยว่า “ความจริงแล้วในประเทศค่อนข้างเข้มงวดกับการครอบครองสิ่งนี้ ต่อให้ไม่เข้าข่ายยาเสพติด แต่ฝ่ายตุลาการก็ควบคุมดูแลอย่างเคร่งครัดครับ”
“แต่…ในเมืองใหญ่ของอเมริกาบางเมืองอย่างซีแอตเทิล ลอสแองเจลิส ก๊าซหัวเราะได้มาง่ายเหมือนอาหาร และไม่ใช่สิ่งผิดกฎหมายด้วย มิหนำซ้ำยังไม่จำเป็นต้องมีใบสั่งยา ซื้อขายได้ตามสบาย นักศึกษาต่างชาติหลายคนเลยเสพติดช้าๆ”
อีกฝ่ายรับทราบแล้วจึงถอนใจโล่งอก ทว่า…ชายคนนั้นกับภรรยาสบตากัน เข้าใจดีแล้วจึงพูดเจตนาเดิมของตนออกมา
“คุณหมอ คืนนี้พวกเรากลับไปจะไม่มีเรื่องอะไรใช่ไหม อาการป่วยจะไม่รุนแรงขึ้นใช่รึเปล่า”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ ไม่เป็นไร อาการป่วยแบบนี้เรื้อรังครับ”
พอชายคนนั้นได้ยินเข้าจึงโทรเรียกคนขับรถ เดินเรื่องเสร็จแล้วก็จากไปทันที
แต่หลังจากเขาพาภรรยาและลูกออกไปแล้ว ชายคนนั้นก็รีบวกกลับมาลากเฉินชางไปที่มุมหนึ่ง จากนั้นจึงพูดว่า “หมอ นี่ให้คุณ หวังว่าจะช่วยผมรักษาความลับนะ”
เขาเอาของที่ห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ชิ้นหนึ่งออกมา
เฉินชางรีบส่ายหัวปฏิเสธ เขาย่อมรู้ว่ารับสิ่งนี้ไว้ไม่ได้!
“พวกเราบุคลากรทางการแพทย์มีหน้าที่รักษาความลับของผู้ป่วย วางใจเถอะครับ! แน่นอนว่าถ้าทางตำรวจต้องการรู้สถานการณ์คนไข้จากพวกเรา ผมก็จะพูดความจริง”
ชายคนนั้นจนใจ ทำได้เพียงจากไป ก่อนออกเดินทางยังฝากฝังซ้ำแล้วซ้ำเล่า!
……
……
หลังพวกเขาทั้งครอบครัวจากไป
เล่อเล่อกับเสี่ยวหลินเข้ามาล้อม “หมอเฉิน สูดลูกโป่งคืออะไรคะ ก๊าซหัวเราะ…มีขายเยอะเหรอคะ”
เฉินชางผงะไป อดพูดไม่ได้ว่า “ความจริงก็คืออัดก๊าซหัวเราะเข้าไปในลูกโป่งเล็กๆ”
ทั้งสองส่ายหัวอย่างกับมีไข้หนาวสั่น “เข้าใจคิดจริงๆ!”
“เข้าใจเล่นจริงๆ!”
เฉินชางยิ้ม “นี่ไม่ใช่แค่ต้องเข้าใจคิด ต้องมีเงินด้วย”
“สาวน้อยคนเมื่อกี้นั้น วันหนึ่งสูดลูกโป่งไปหนึ่งพันลูก…เดือนนี้เดือนเดียวก็ต้องหลายแสนแล้วมั้ง”
“ก๊าซลังหนึ่งอย่างน้อยที่สุดก็ต้องพันสองพันหยวน ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะจ่ายไหว”
พอเล่อเล่อได้ยินเข้าก็หน้าเปลี่ยนสีทันที “ที่อยู่ในห้องผ่าตัดของเรานั่นก๊าซหัวเราะใช่ไหม”
“พอเลยๆ รีบไปทำงานเถอะ อย่ามาสืบเรื่องพวกนี้เลย!”
ทั้งสองคนสงสัยก็สงสัย แต่ก็ไม่มีทางไปสืบจริงๆ
แท้จริงแล้วแรกเริ่มเดิมที สิ่งที่ทำให้คนเสพติดจนวุ่นวายพวกนี้ก็เป็นยา เพียงแต่ต่อมาค่อยๆ ถูกผู้คนเอาไปเล่นจนเสีย และอันที่จริงหลายคนก็หาที่ตาย…