บทที่ 642 เรียกว่าหัวหน้าเฉิน!

บทที่ 642 เรียกว่าหัวหน้าเฉิน!

พูดจบก็มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น หญิงสาวสวยหมดจดในชุดนอนคนหนึ่งเดินเข้ามา “เมิ่งเมิ่งยังไม่พักผ่อนเหรอ”

เมิ่งซีได้ยินเสียงจึงหันไปยิ้มให้ “แม่ มีอะไรเหรอคะ”

ผู้หญิงคนนี้อายุห้าสิบกว่าปีแต่ดูแลตัวเองดี ผมสั้นประบ่าตัดเล็มเรียบร้อย ชุดนอนสีม่วงดูอย่างไรก็ดูแพง! เธอเดินมานั่งลงข้างๆ เมิ่งซี ดูออกว่าเมิ่งซีเหมือนเธอค่อนข้างมาก

“โทรศัพท์นี่ให้ลูก ไปเมืองหลวงลูกจะได้ใช้โทรหาผู้ดูแลบ้าน ไปอยู่บ้าน ไม่ต้องอยู่โรงแรมแล้ว”

เมิ่งซียิ้มให้ “ขอบคุณค่ะแม่!”

“แม่คะ ครอบครัวเรามีบ้านกี่หลังกันแน่คะ หนูไปที่ไหนแม่ให้ที่อยู่หนูทุกที…”

เมิ่งหวั่นหรงอดหัวเราะไม่ได้ “อยากรู้เหรอ”

เมิ่งซีส่ายหัว “ไม่อยากรู้ค่ะ หนูยังเกาะแม่กินได้อยู่!”

เมิ่งหวั่นหรงเห็นว่าพริบตาเดียวลูกสาวก็โตขนาดนี้แล้ว จึงอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ “จริงด้วย เรียกนักเรียนของลูกคนนั้นมาด้วยสิ จะได้มีคนดูแล”

เมิ่งซีได้ยินเข้าก็หัวเราะร่าขึ้นมา “แม่หมายถึงเฉินชางเหรอคะ ต้องให้หนูดูแลเขามากกว่ามั้ง”

“พอเลย ให้เขามารู้จักคฤหาสน์ของพวกเราครอบครัวเมิ่งด้วย!”

รอยยิ้มของเมิ่งหวั่นหรงดูสง่างามภูมิฐานอยู่เสมอ

เธอกับเมิ่งซีพูดคุยกันจนสี่ทุ่มกว่าจึงแยกย้ายกลับไปพักผ่อนที่ห้อง

เมิ่งซีมองดูมารดาของตน อดรู้สึกอบอุ่นหัวใจไม่ได้

ไม่ว่าจะยุ่งขนาดไหน แม่ก็แบ่งเวลามาพูดคุยเปิดอกกับเมิ่งซี ที่เธอกลับจีนก็เพราะแม่อายุมากแล้ว ไม่อยากให้แม่เทียวไปเทียวมาตลอดอีก ชั่วชีวิตนี้คนที่เมิ่งซีรักที่สุดก็คือแม่ แม่เป็นหญิงแกร่ง เป็นประธานคณะกรรมการบริษัทจดทะเบียน ในมือมีทรัพย์สินหลายพันล้าน งานยุ่งมากทุกวัน แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้ก็พยายามแบ่งเวลามาอยู่เป็นเพื่อนเธออย่างเต็มที่

ตอนแรกเมิ่งซีไม่เข้าใจแม่ มัธยมปลายจึงไปอเมริกา ไปครั้งหนึ่งก็สิบกว่าปี หลังจากเธอออกจากจีนมาก็ไม่ค่อยกลับจีน แม่ของเธอไปอยู่เป็นเพื่อนเธอที่อเมริกาเองทุกครั้ง แต่ละเดือนแม่ยังต้องไปๆ มาๆ หลายหน ต่อให้ปากบอกว่าเดินทางเพราะเรื่องงาน แต่ความจริงแล้วก็เป็นเพราะปลีกเวลามาอยู่กับลูกสาว ทำอาหารง่ายๆ ไปเดินช้อปปิ้งดูหนัง อยู่กับลูกเท่าที่จะทำได้

ครอบครัวเมิ่งซีเป็นครอบครัวแม่เลี้ยงเดี่ยว เหมือนกับเรื่องราวส่วนใหญ่ เมิ่งหวั่นหรงเจอผู้ชายไม่ดี พอได้เสียกันแล้วก็ทิ้งขว้าง เธอในวัยยี่สิบเอ็ดปีพาเมิ่งซีมาที่เมืองอันหยาง ดิ้นรนอยู่หลายปีจึงมีอาณาจักรอย่างในวันนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ

ด้านเมิ่งซีใช้นามสกุลแม่ เรื่องราวร้ายๆ ของแม่รวมถึงประสบการณ์ส่วนตัวของเธอเองทำให้เธอไม่เชื่อใจผู้ชายมากนัก ส่วนเมิ่งหวั่นหรงก็กังวลว่าเมิ่งซีจะมีบุคลิกภาพผิดปกติ จึงเป็นทั้งพ่อทั้งแม่ พยายามอยู่กับเธออย่างเต็มที่

เธอพบว่าหลายปีนี้มีผู้ชายสองคนอยู่ในชีวิตของเมิ่งซี คนหนึ่งคือศัตรูคู่อาฆาตซือคง และอีกคนหนึ่งก็คือเฉินชาง เดิมทีเธอคิดว่าเมิ่งซีชอบซือคง แต่หลังจากทำความเข้าใจอย่างถี่ถ้วนแล้วก็รู้ว่าเมิ่งซีเห็นซือคงเป็นศัตรูคู่แข่งเท่านั้น เพราะเขายอดเยี่ยมเกินไป เมิ่งซีที่มีนิสัยชอบเอาชนะจึงตั้งเขาเป็นศัตรูเพื่อก้าวข้ามเขามาโดยตลอด ทั้งสองรู้จักกันมาเจ็ดแปดปีแล้ว จึงถือว่าเป็นทั้งเพื่อนและศัตรูเก่า

สิ่งที่ซือคงพยายามช่วงชิง เมิ่งซีจะไปแย่งมาทั้งนั้น แล้วถ้าเกิดแย่งมาได้ล่ะ แม้แต่แฟนยังไม่เว้น! นี่ทำให้ซือคงงุนงงไปหมด! แต่ก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน!

ตกลงเมิ่งซีชอบผู้หญิงเหรอ เรื่องนี้ไม่มีปัญหาเลยสักนิด! มิหนำซ้ำยายคนนี้มีทั้งเงินทั้งอิทธิพล หน้าตาก็สวย ไอคิวอีคิวรอบอกก็ดีหมด ส่วนเรื่องว่าเมิ่งซีชอบตนไหม ถุย!

ต่อให้ซือคงเชื่อว่าโลกนี้มีผีก็ไม่เชื่อเรื่องนี้!

ต่อมาก็คือเฉินชาง แต่การปรากฏตัวของเฉินชางยิ่งทำให้เมิ่งหวั่นหรงออกจะประหลาดใจ เพราะเมิ่งซีคล้ายพบความสัมพันธ์ที่พึ่งพาได้อีกอย่างหนึ่ง ความผูกพันระหว่างศิษย์อาจารย์ก็เป็นหนึ่งในมิตรภาพที่พึ่งพาได้มากที่สุดในโลกในทำนองเดียวกับครอบครัวและความรัก