บทที่ 737 เสี่ยวเฉินกับเสี่ยวหลินเก่งที่สุด

เฉินชางเห็นฉากนี้ก็ตื่นตกใจมาก! จู่ๆ ในส่วนลึกของหัวใจก็อ่อนไหวขึ้นมา

เครื่องดูดเสมหะที่ดั้งเดิมที่สุดนี้…กลับเรียบง่ายและเป็ นการแสดง ความจริงใจได้ดีที่สุดอีกด้วยใช่ไหม

เสี่ยวหลินออกแรงเล็กน้อย ทันใดนั้นก็รู ้สึกได้ว่ามีของเหลวที่ กลิ่นไม่พึงประสงค์พุ่งเข้าปาก กลิ่นแบบนี้ชวนคลื่นไส้ที่สุด เสี่ยวหลิน เกือบคายออกมา สีหน้าเปลี่ยนไปทันที เธอคายบนผ้าก๊อซที่อยู่ ข้างๆ

ดูดเข้าไปอีกครั้ง!

เฉินชางมองเสี่ยวหลินที่ยังคงอวบอิ่มเหมือนเด็กทารก ในสายตา เ ต็ ม ไ ป ด้ว ย ค ว า ม เ ด็ ด เ ดี่ย ว เ ฉิ น ช า ง เ อ ง ยัง อ ด ป ร ะ ทับ ใ จ ไม่ได้

สุดยอด! เสี่ยวหลินเก่งที่สุด!

ตอนนี้เอง ทารกก็ร ้องอุแว้ขึ้นมา ลมหายใจก็กลับสู่ปกติแล้ว!

เสี่ยวหลินรีบดึงท่อพลาสติกออกมา ใช ้น้าเกลือบ้วน ปาก

เห็นเด็กที่เนื้อตัวมอมแมมขี้ริ้วขี้เหร่คนนี้ เสี่ยวหลินน้าตาไหล ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

อาจจะเพราะดีใจและอาจจะเพราะตื่นเต้น หรือบางทีอาจจะเพราะ ถูกกลิ่นฉุนแสบจมูกนั่นกระตุ้น

ตอนนี้เป็ นเวลาสี่ทุ่มสิบห้านาที!

……

……

ตอนนี้แพทย์ฉุกเฉินเคลื่อนย้ายผู้บาดเจ็บมากมายสาเร็จแล้ว แต่ ยังคงมีหมอสี่ห้าคนยืนอยู่ข้างนอก จ้องรถกู้ภัยของเฉินชางตาไม่ กะพริบ

หิมะตกหนักขึ้นเรื่อยๆ!

ท่ามกลางลมหิมะ ร่างกายของชายหนุ่มสั่นสะท้าน เขาอธิษฐาน ในใจ

ตอนนี้เขาฝากความหวังทั้งหมดไว้บนรถแล้ว

ช่วยภรรยาและลูกของเขาด้วย…

เหอทงเองก็ไม่ได้ไปไหน เขาจ้องรถตาไม่กะพริบ

ข้างๆ ยังมีหัวหน้าของทีมดับเพลิงอีกทีม ทีมดับเพลิงของพวก เขากาลังดาเนิ นการจัดการรถเพื่อหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุที่ไม่ จ าเป็ น

เหล่าหยางเห็นคนพวกนี้ไม่ได้พูดอะไรก็หยิบบุหรี่ของตนขึ้นมา ยื่นให้คนละมวน

พวกเขาชะงักไปเล็กน้อย ต่างรับไป

เหล่าหยางถือไฟแช็ก เมื่อเปลวเพลิงลุกไหม้ เขาก็ทยอยเข้าไป จุดให้ทีละคน

เหล่าหยางมองชายหนุ่มอยู่นาน เขาพ่นควันบุหรี่กลุ่มหนึ่ง ออกมา ก่อนจะปลอบใจว่า “พ่อหนุ่ม จะบอกให้นะ หัวหน้าเฉินพึ่งพา ได้!”

ประโยคนี้ทาให้มือที่ตอนแรกถือบุหรี่อย่างสั่นเทาสงบลง เล็กน้อย

เหอทงลังเลครู่หนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร แต่สูบบุหรี่เข้าปอดลึกๆ ทีหนึ่ง แล้วค่อยๆ พ่นออกมา

ทุกคนต่างรอเป็ นเพื่อนชายหนุ่มอย่างกังวล

ชายหนุ่มเหมือนจะรู ้สึกถึงความอบอุ่น ในใจทั้งประหม่าทั้ง ซาบซึ้ง

หิมะตกโปรยปราย ก่อนจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ บนร่างของทุกคน เต็มไปด้วยหิมะ

ตอนนี้เอง รถกู้ภัยศูนย์ 120 คันหนึ่งขับเข้ามาด้วยความเร็ว สูง

รถเพิ่งจอดสนิท ประตูเบาะหลังก็ถูกเปิดออกทันที!

หญิงชุดขาวสี่ห้าคนถือเครื่องมือต่างๆ พุ่งเข้ามา สีหน้าของแต่ ละคนกังวลและร ้อนรนเต็มประดา!

“หัว ห น้า เ ห อ โ ร ง พ ย า บ า ล แ ม่ แ ละ เ ด็ ก ป ระ จ า มณ ฑ ล มาแล้ว!”

นี่เป็ นครั้งแรกที่เขารอคอยการมาเยือนของคนกลุ่มหนึ่งขนาด นี้

ท่ามกลางลมหิมะ ชุดสีขาวกับหิมะเป็ นสีเดียวกัน

คนทั้งกลุ่มพุ่งเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความอบอุ่น นี่แหละที่เรียกว่าทีมกู้ภัย

ทีมแม่ทัพที่มาจากแผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลแม่และเด็กประจา มณฑล

เหอทงเองก็มีสีหน้าตื่นเต้น รีบพูดว่า “หัวหน้าจาง คุณมาด้วย ตัวเองเลยเหรอครับ!”

ผู้หญิงผมสั้นอายุประมาณห้าสิบกว่าปี คนหนึ่งพยักหน้า “เสียเวลามานานขนาดนี้ ขอโทษจริงๆ ค่ะ คนไข้อยู่ไหน คะ”

ความจริงเหอทงไม่ค่อยเชื่อนักว่าเฉินชางจะทาคลอดเป็ น…แต่ สถานการณ์ในตอนนั้น ไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงๆ

พูดตรงๆ ก็คือไม่มีทางเลือก ตอนนี้… ตอนนี้เอง เฉินชางเปิดประตู ทุกคนจ้องเขา

ทันใดนั้นชายหนุ่มก็ถามว่า “คุณหมอ…คุณหมอ! ภรรยา… ภรรยาผ มเธอ…”