ตอนที่ 737
บทที่ 738 เวลายิ่งยาวนาน อุปสรรคก็ยิ่งมีมาก (1)
October 22, 2026
เห็นกลุ่มบุคลากรการแพทย์งานยุ่งอยู่ คนขับรถเหล่าหยางและ เหล่าหลี่จึงยืนคุยกันอยู่ข้างๆ รถ
เหล่าหยางโยนบุหรี่หมวนหนึ่งให้เหล่าหลี่ “วันนี้ขับช ้า หน่อย”
เหล่าหลี่ใช ้เท้าถูกับพื้นถนน ก่อนจะมองเหล่าหยางแวบหนึ่ง “คุณด้วย ระหว่างทางตอนมาผมร ้อนใจมาก”
เหล่าหยางคลี่ยิ้ม “ผมบอกแล้วว่าหัวหน้าเฉินของผมอยู่ที่นี่แล้ว ให้คุณขับช ้าหน่อย”
เหล่าหลี่อดพูดไม่ได้ “ผมฟังคุณพูดถึงหัวหน้าเฉินทุกวัน สนิท ชิดเชื้อยิ่งกว่าลูกชายคุณเสียอีก!”
เหล่าหยางพ่นควันบุหรี่กลุ่มหนึ่งออกมา “ถ้าลูกชายผมเก่ง ขนาดนี้ ให้ผมเป็ นวัวเป็ นควายแลกผมก็ยอม! ผมจะบอกให้นะ เหล่าหลี่ เวลาผมไปวิ่งงานกู้ชีพกับหัวหน้าเฉิน ไม่ว่าจะเป็ นถนนบน ภูเขายาวหนึ่งร ้อยสามสิบไมล์หรือตรอกซอกซอยแปลกประหลาด กู้ ชีพฉุ กเฉินมามากมาย ผมยังไม่เคยเจอเรื่องอะไรเลย โชคดี จริงๆ!”
เหล่าหยางชูนิ้วโป้ งให้
พูดจบทั้งสองก็ทิ้งบุหรี่บนพื้นแล้วเหยียบให้ดับ “ไปกันเถอะ ขึ้น รถ กลับบ้าน! ฮ่าๆๆ…คืนหิมะตก คืนช่วยชีวิต ปลอดภัยทุก คืน!”
เหล่าหยางฮัมเพลงเดินกลับรถของตนเอง
เป็ นคนขับรถกู้ภัยก็แบบนี้แหละ เห็นคนไข้ไม่เป็ นอะไรก็ดีใจมาก แล้ว
เฉินชางหยิบการ ์ดความจาของกล้องหน้ารถออกมายื่นให้จางซู อิง “หัวหน้าจางครับ ในนี้เป็ นกระบวนการรักษาของเรา อาจช่วย อะไรคุณได้บ้าง”
จางซูอิงพยักหน้า “ได้เลย หัวหน้าเฉิน ถ้ามีโอกาสจะเชิญคุณ มาบรรยายที่แผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลแม่และเล็กประจามณฑลของ เรานะคะ”
เฉินชางคลี่ยิ้ม “หัวหน้าจางให้ความส าคัญผมเกินไปแล้ว ครับ”
จางซูอิงส่ายหน้า “ฮ่าๆ ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะคะ”
พูดจบ จางซูอิงก็ไม่มีพิธีรีตองแล้ว พลันพูดกับคนของตนเอง “ขึ้นรถ กลับโรงพยาบาลกัน!”
ขณะเดียวกัน เสี่ยวหลินก็ตัวสั่นอยู่ท่ามกลางลมหิมะ เพื่อการ กู้ภัยนอกสถานที่ เธอไม่ได้ใส่เสื้อแจ็คเก็ต
เจ้าหน้าที่ดับเพลิงโจวเจิ้งที่อยู่ข้างๆ เห็นแล้วร ้อนใจมาก คิดไป คิ ด ม า จู่ ๆ ก็ นึ ก ขึ้น ไ ด้ว่ า บ น ร ถ มี ผ้า ห่ ม รีบ วิ่ ง ก ลับ ไ ป เอา
เขาเกาหัวแกรกๆ อย่างเก้อเขินพร ้อมพูดกับเสี่ยวหลินว่า “เอ่อ ….ให้คุณครับ! คุณไม่ได้ใส่เสื้อกันหนาว คลุมไว้จะได้อุ่น หน่อย”
เสี่ยวหลินหมุนตัวไปมองโจวเจิ้งที่รูปร่างสูงใหญ่ รอยยิ้มเบิกบาน แล้วอดหน้าแดงไม่ได้
หัวหน้าทีมดับเพลิงมองโจวเจิ้งแล้วอดเลิกคิ้วไม่ได้ “เอ่อ…คุณรับ โจวเจิ้งเป็ นคนดีมากนะครับ ถ้าคุณยังไม่มีแฟน ก็พิจารณาได้นะ ครับ”
โจวเจิ้งก็ยิ้มเก้อเขิน
เฉินชางเองก็ยิ้ม เขาเห็นเสี่ยวหลินหนาวจนแทบทนไม่ไหวแล้ว จึงพูดว่า “หัวหน้าเหอ หัวหน้าหวังครับ เราไปก่อนนะครับ เดี๋ยวเสี่ยว หลินของเราจะเป็ นหวัด เธอยังไม่มีแฟนเลย หัวหน้าอย่างผมต้อง รับผิดชอบ!”
ทุกคนได้ยินแล้วตาเป็ นประกายทันที!
เหอทงพยักหน้าพร ้อมรอยยิ้ม “อืมๆ เสี่ยวเฉิน วันนี้…ขอบคุณ คุณจริงๆ นะครับ แล้วก็เสี่ยวหลิน คุณเป็ นฮีโร่ รีบกลับเถอะครับ เดี๋ยวเป็ นหวัดจริงๆ ผมต้องรับผิดชอบนะครับ”
หัวหน้าทีมดับเพลิงรีบเรียกเอาไว้ “เดี๋ยวครับๆๆๆ คุณ…คุณยังไม่ มีแฟน ขอเบอร ์โทรไว้ได้ไหมครับ โจวเจิ้งของเราเป็ นคนดีจริงๆ ครับ!”
……
……
บนรถกู้ภัย เฉินชางมองเสี่ยวหลินด้วยท่าทางล้อเลียน อดพูด ไม่ได้ “เสี่ยวหลิน คุณดูสิครับว่าบังเอิญแค่ไหน พูดอะไรก็ได้แบบนั้น เลย เมื่อกี้ผมบอกว่าจะแนะนาแฟนให้คุณ ตอนนี้ก็มีพ่อหนุ่มที่เก่ง ขนาดนี้เข้าหาแล้ว! เสี่ยวโจวคนนี้ผมว่าไม่เลวเลยนะครับ รูปร่างสูง ใหญ่ ดูซื่อตรง คุณจะลองพิจารณาดูไหมครับ”
เสี่ยวหลินหัวเราะแฮะๆ พูดอย่างขวยเขิน “มืดเกินไป ฉันเห็น หน้าเขาไม่ชัดค่ะ หัวหน้าเฉินว่าเขาหล่อไหมคะ”
เฉินชางได้ยินแล้วอดข าไม่ได้ “ฮ่าๆ คุณหวั่นไหวจริงเหรอครับ หน้าตา…เป็ นพิมพ์นิยมครับ ดูน่ามอง”
เสี่ยวหลินเองก็จริงใจมาก พูดยิ้มๆ “ความจริง…ฉันชอบแนว ทหารค่ะ แค่ยืนเฉยๆ ก็ดูแข็งแกร่งมั่นคงแล้ว! หล่อมาก แต่… เจ้าหน้าที่ดับเพลิงก็ไม่เลวนะคะ ทาเพื่อประชาชน”
เฉินชางหัวเราะฮ่าๆ “งั้นผมให้เบอร ์โทรศัพท์คุณกับเขานะครับ”
……
…… ช่วงนี้เหล่าฉินกระวนกระวายใจโดยไม่ทราบสาเหตุ พลิกไปพลิกมาครุ่นคิด ตนก็ไม่ได้ท าอะไรผิดนะ แต่ท าไมมักรู ้สึกว่าจิตใจว่างเปล่า
เพราะเรื่องอะไรกันแน่ ช่วงเช ้า เหล่าฉินนั่งอยู่ในห้องทางานผู้อานวยการ
เหล่าฉินเป็ นผู้อ านวยการ หน้าที่รองคือหัวหน้าแผนกเนื้องอก วิทยา ปกติงานยุ่งมาก เขาประจ าแผนกผู้ป่วยนอกสัปดาห์ละสามวัน วันหนึ่งราวน์วอร ์ด อีกวันประชุมโรงพยาบาล เวลาที่เหลือตารางก็ แน่นเอี๊ยด