บทที่ 790 พนัน (1)

ฉินเสี้ยวยวนตัวสูงใหญ่ แต่ออกตรวจคลินิกมานาน ไม่ได้ ตากแดดลมฝน จึงผมแห้งผิวขาว ด้านเฉินต้าไห่ผิวดำคล้ำ เหมือน เป็น ‘คนบ้านๆ’ คนหนึ่ง! ทั้ง สามคนนั่งอยู่ตรงนั้น จิบชาช้าๆ เริ่มพูดคุยเรื่อยเปื่อยไป ตามเรื่อง ฉินเสี้ยวยวนไม่ได้วางท่า พูดคุยเข้ากันได้กับเฉินเจี้ยนซาน เช่นกัน ทั้งสามก็เบิกบานดีใจ เฉินเจี้ยนซานยิ้มพลางพูดว่า “เหล่าฉินเอ๋ย แล้วก็ต้าไห่ด้วย ฉันเป็นลุงคนโตจับตามองอยู่ ขอพูดอะไรตรงๆ หน่อย เจ้าหนูเฉินชางนี่ ฉันดูเขาโตมา ต่อให้ไม่ได้พูดกับคนอื่นว่าดี ยังไง แต่บอกตามตรง เจ้าหนูนี่พึ่งพาได้! เยว่เยว่ หนูฟังลุงนะ ได้เสี่ยวเฉินเป็นแฟน ลุงไม่กล้ารับรอง เรื่องอื่น แต่ลุงกล้าพูดว่าเด็กนี่ไม่มีจิตใจคิดร้ายอะไร ดีกับหนูมากๆถ้าวันไหนเขารังแกหนู หนูมาหาลุงใหญ่นะ ลุงจะออกหน้าให้ หนูเอง!” พูดมาคำเดียวเล่นเอาทุกคนขำกันใหญ่ทันที ฉินเยว่ยิ้มให้ “ขอบคุณค่ะลุงใหญ่!” เฉินเจี้ยนซานพลันผงะไป “โอ้โห เปลี่ยนวิธีเรียกใหม่แล้วนี่ เยี่ยมๆ ลุงต้องให้อั่งเปาหนักๆ เลย!” ทุกคนได้ยินเข้าก็หัวเราะร่าขึ้นทันที ผู้ชายอยู่ด้วยกัน มีอะไรก็คุยกัน ไม่ได้มีข้อห้ามมากมายขนาด นั้น เฉินต้าไห่ไม่ชอบพูด จึงยิ้มซื่อๆ พลางดื่มเหล้า ทั้ง สามไม่ได้ดื่มมากมายนัก ดื่มเพียงแค่เหมาไถบ่มพิเศษขวด หนึ่ง หรือก็คือปริมาณหนึ่งจิน[1] เหล้าไม่มาก แต่ก็ยังเบิกบานใจอยู่ดี! เฉินชางไม่ได้ดื่มเหล้า ตอนบ่ายเฉินต้าไห่พูดกับเฉินชางว่า “เฉินชาง บ่ายนี้ลูกพาเยว่เยว่ไปด้วย เอาของไปให้น้ากับอาลูกเถอะ” ทางเมืองจิ้นหยางยังรักษาประเพณีเยี่ยมญาติฉินเยว่ได้ยินก็ยิ้มดีใจแล้วลุกตามไป ตอนเฉินชางกลับบ้าน เขาซื้อของไปเยี่ยมญาติมาจำ นวนหนึ่ง ทุกอย่างอยู่ในกระโปรงท้ายรถยังไม่เอาลงมา พอเฉินตั๋วออกมาก็ยิ้มพลางพูดว่า “พี่ พี่สะใภ้ พวกพี่ไปเถอะ ค่ะ ฉันไม่เป็นก้างขวางคอแล้ว รอพวกพี่ไปเมืองหลวงพวกเราค่อยรวมตัวกัน!”เฉินชางลูบผมของเฉินตั่วอย่างพอใจ “ดี! รู้กาลเทศะ! ไปเมืองหลวงแล้วจะเลี้ยงเธอมื้อใหญ่เลย!”ฉินเยว่ก็ยิ้มละไมพยักหน้า “ดี!”ทำเอาทุกคนพากันหัวเราะขึ้นมาหลังจากสตาร์ทรถแล้ว เฉินชางก็ยิ้มพลางพูดว่า “ไปกัน ยัยขี้ประจบ ผมต้องจูงคุณไปเดินเล่นแล้ว!”ฉินเยว่เล่นด้วย “โฮ่งๆ!”เฉินชางหัวเราะ เขาชอบผู้หญิงคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ แล้วจริงๆอาจมีบางครั้งที่ความรักไม่จำ เป็นต้องแสดงออกมากเกินไปประโยคเดียวก็ทำให้เบิกบานใจได้นานป้าน้าอยู่รอบๆ ทั้งนั้น เฉินชางพาฉินเยว่เวียนไปตามบ้านอย่างต่อเนื่อง พอเอาของไปให้แล้วก็นั่งคุยกันพอรู้ว้าเฉินชางกับฉินเยว่เป็นหมอ คุณป้าและคุณน้าที่อายุมากแล้วพวกนี้อดถามไม่ได้ว่าอาการป่วยของตนเป็นอย่างไรบ้างเฉินชางกับฉินเยว่ก็ใจเย็นคนในหมู่บ้านตัดใจไปหาหมอไม่ลง นี่เป็นเรื่องที่พบได้บ่อยทุกคนถ้าเจ็บป่วยเล็กๆ น้อยๆ ก็อดทนเอา ป่วยหนักก็ผลัดออกไปป่วยวิกฤตก็เอาแต่รอเฉินชางอธิบายปัญหาของพวกเขาอย่างละเอียด อยู่คุยเป็นเพื่อนแต่พวกเขาก็ไม่ได้นั่งอยู่นานนัก ถึงอย่างไรพี่น้องของหยางจยาฮุ่ยก็มีสี่คน ทั้งบ่ายต้องไปเยี่ยมหมด ดังนั้นพักเดี๋ยวเดียวก็ลุกขึ้นจากไปแล้วเพื่อนบ้านที่อยู่ด้านหนึ่งเห็นเงาร่างของเฉินชางกับฉินเยว่จากไปก็อดไปสืบไม่ได้“นี่ก็คือลูกของเฉินต้าไห่หมู่บ้านหนานซานคนนั้นเหรอ โตขนาดนี้แล้ว!”“นั่นสิ รถที่ขับดีขนาดนี้ ตอนนี้อยู่ไหนทำอะไรน่ะ แฟนก็สวยจริงๆ อย่างกับดารา!”น้าใหญ่พูดอย่างลำพอง “เขาสองคนเป็นหมอในโรงพยาบาลใหญ่ในมณฑลทั้งคู่! เป็นบุคลากรประจำ …”พอได้ยินน้าใหญ่ยกยอ ทุกคนก็พากันพยักหน้าอย่างอิจฉาถึงอย่างไรในสายตาของทุกคน เป็นหมอในมณฑลได้ก็เป็นเรื่องที่มีหน้ามีตาเรื่องหนึ่ง