บทที่ 789 สองครอบครัว ครอบครัวเดียว สามครอบครัว

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉินเสี้ยวยวนขับรถของตนไปตามถนนช้าๆ เขาเคยไปเมืองจิ้นหยาง ถึงอย่างไรก็เป็นผู้เชี่ยวชาญในมณฑล ทั้ง ยังมักไปร่วมวินิจฉัย ดังนั้นเหล่าฉินจึงไปๆ มาๆ เป็นประจำ ตลอดทางนี้เขาขับรถได้อย่างราบรื่นดี และทางครอบครัวเฉินต้าไห่ก็เช่นเดียวกัน ตอนแปดโมงกว่า เฉินต้าไห่เตรียมอาหารอยู่ในบ้าน ด้านเฉินชางขับรถไปรับพวกฉินเสี้ยวยวนที่เมืองจิ้นหยางตั้งแต่ เช้า ถึงอย่างไรก็ยังต้องนั่งรถจากบริเวณเมืองจิ้นหยางไปหมู่บ้าน หนานซานประมาณครึ่งชั่วโมงกว่า เหล่าฉินใช่ว่าจะรู้ทางจริง เสมอไป ประมาณแปดโมงครึ่ง รถทั้งสองคันเจอกันที่ใต้ทางด่วน! “พ่อ หยุดรถค่ะ!”ฉินเสี้ยวยวนผงะไป “หยุดทำไม ขับตรงไปก็ได้แล้วไหม” เพียงเห็นว่าหลังจากเหล่าฉินหยุดรถ ฉินเยว่ก็กอดกระเป๋าใบ น้อยของตนพลางวิ่งมาหาเฉินชางอย่างดีอกดีใจ ไม่พบกันวันเดียวเหมือนจากกันสามปี! นี่ห่างมาปีหนึ่งแล้ว! ฉินเยว่คิดถึงคุณเฉินที่รักของเธอมากเลย! เฉินชางเห็นฉินเยว่วิ่งมาทางนี้ก็ลงจากรถทันที ฉินเยว่เห็นเฉินชางลงมาจากรถ ก็วิ่งมาอย่างเบิกบานยิ่งขึ้น แล้วกระโจนเข้าสู่อ้อมแขนของเฉินชางทันที! เฉินชางยิ้มเขินๆ กอดฉินเยว่ที่ใส่เสื้อขนเป็ดสีขาวยกขึ้นหมุน หนึ่งรอบ! ฉินเยว่หัวเราะร่าเสียงดัง! “คุณเฉินที่รัก! คิดถึงจะตายแล้ว!” ฉินเยว่กระเง้ากระงอด ยังไม่ทันพูดจบ เธอก็หอมแก้มเฉินชางหนึ่งที! เหล่าฉินที่มองอยู่ไกลๆ โกรธจนบีบแตรไปหลายครั้ง! ยายลูกคนนี้ เห็นที่นี่เป็นบ้านแล้วจริงๆ!ส่วนจี้หรูอวิ๋นที่อยู่เบาะข้างคนขับระหว่างที่มองดูฉินเยว่กับเฉิน ชางก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง! เธอจึงหันไปจูบเหล่าฉินทีหนึ่ง!“ดีจังเลยค่ะ ฉันเห็นเยว่เยว่แล้วเหมือนเห็นพวกเราตอนยังวัยรุ่น!”เหล่าฉินถูกจูบทีหนึ่งก็ผงะไปครู่หนึ่ง ใจอ่อนยวบ แต่อดยิ้มไม่ได้ “นั่นสิ คุณตอนสาวๆ สวยกว่ายายลูกคนนี้อีก!”“ลูกคนนี้ ตัวผลาญเงินแท้ๆ…ทำพ่อผิดหวังเกินไปแล้ว!”จี้หรูอวิ๋นกลับถอนใจ “ที่น่าเสียดายก็คือ…คุณไม่หล่อเหมือนเฉินชางเขา! ความดึงดูดใจไม่มาก!”ประโยคเดียวทำให้เหล่าฉินพูดทั้งที่โมโหไม่ไหว “เฮ้อ…พวกคุณสองคน ต้องทำให้ผมโมโหตายให้ได้เลยใช้ไหม!”จี้หรูอวิ๋นหัวเราะ “ล้อเล่นน่า ตอนนั้นคุณก็หล่อ! ไม่สิ ตอนนี้คุณก็ยังหล่อ แถมยิ่งมีกลิ่นอายชายชาตรีมากกว่าเดิมอีก!”ฉินเยว่ไม่อยู่ คำพูดเกี้ยวพาราสีของทั้งสองคนก็เริ่มเลี่ยนขึ้นมาเหล่าฉินได้ยินแล้วในใจก็พลันเบิกบานด้านฉินเยว่ลงมาจากตัวเฉินชางอย่างดีอกดีใจก็ปรี่เข้าไปนั่งที่นั่งคนขับ “คุณเฉินที่รัก ขับรถ นำทาง”เฉินชาง “ได้ครับ! คุณหนูใหญ่นั่งดีๆ นะครับ!”ฉินเยว่โทรศัพท์หาจี้หรูอวิ๋น “แม่ พวกแม่ตามพวกเรามาก็พอค่ะ พวกเรานำทางอยู่ข้างหน้า!”เหล่าฉินผงะไป บ่นพึมพำ “ยายลูกคนนี้ เห็นเฉินชางเข้าแล้วสติสตางค์ไปหมดแล้ว!”พอเขาเห็นรถพานาเมร่าเคลื่อนตัวก็ตามไประหว่างที่ขับอยู่บนทางคดเคี้ยวบนเขา จี้หรูอวิ๋นเห็นว่าบนเขายังมีต้นสนเขียวชะอุ่มจึงอดพูดไม่ได้ “ดูไปที่นี่ไม่เลวจริงๆ!น่าเสียดายที่พอเข้าหน้าหนาวแล้วอะไรๆ ก็หายไปหมด รออากาศดีแล้ว ก็มาเที่ยวได้จริงๆ”ฉินเสี้ยวยวนพยักหน้า “อืม! นั่นสิ รอถ้าเกษียณแล้ว ช่วงหน้าร้อนมาพักตากอากาศในภูเขากัน!”รถเคลื่อนตัวไปช้าๆ ใช้เวลาสามสิบกว่านาทีก็ถึงหมู่บ้านหมู่บ้านหนานซานยังคงรักษาประเพณีเยี่ยมญาติ ในช่วงตรุษจีนรถจึงเพิ่มขึ้นไม่น้อยรถฉินเสี้ยวยวนก็ไม่ได้ดึงดูดสายตาให้จับจ้องนักหน้าบ้านเฉินชางมีที่ว่างค่อนข้างกว้าง จอดรถซ้อนกันสอง