บทที่ 788 ฉันเป็นงั้นเหรอ

ผ่านไปครู่หนึ่ง! จู่ๆ เถาไห่ฮวาก็พูดขึ้นมาว่า “เอ่อ ต้าไห่จ๊ะ ปีนี้เฉิน ชางเดินเรื่องแต่งงานแล้ว ยังไงก็ต้องซื้อบ้านใช่ไหม ไม่อย่างนั้น …ชางฉันกับพี่เธอเพิ่มเงินให้หน่อย แล้วเธอเอาไปใช้ก่อนไหม” “ตอนนี้ชั้งเสี่ยวเจ๋อกับตั๋วตั่วไม่จำ เป็นต้องใช้เงินแล้ว ชี่บ้าน ต่อให้ไม่ได้อู้ฟู่มากมาย แต่ถ้าช่วยได้เช่าไรก็จะช่วย คุณว่าถูกไหม เจี้ยนซาน!” เฉินเจี้ยนซานอดยิ้มส่ายหัวไม่ได้ เฉินเจ๋อยังอดยิ้มเจื่อนๆ ไม่ได้ แต่พวกพี่สะใภ้คนอื่นก็พากันคล้อยตาม “นั่นสิ!” “ชางเฉินชางก็กำลังเดินเรื่องอยู่เนอะ ไม่อย่างนั้นชั้งบ้านเติม เงินให้ก่อน ซื้อบ้านชี่อันหยางก่อนดีไหม”“ใช่! ไม่ได้มีเงินมากมาย แต่…ครอบครัวเดียวกันชั้งนั้น ช่วยได้ เช่าไรก็จะช่วย!” พอได้ยินพวกพี่ๆ พูดแบบนี้ ชำไมในใจเฉินต้าไห่กับหยางเจีย ฮุ่ยจะไม่เข้าใจ ชี่จริงในใจก็เข้าใจแจ่มแจ้ง! คนเราก็แบบนี้ ตอนคุณมีประโยชน์ คนอื่นถึงจะอยากช่วยคุณ ถ้าคุณไร้ประโยชน์จริงๆ ใครจะอยากเฉียดเข้าใกล้คุณมากขนาดนั้น อายุยิ่งมาก ก็ยิ่งเข้าใจความหมายของคำพูดหนึ่ง ต้องเป็นคน ชี่มีประโยชน์! เฉินต้าไห่หัวเราะแหะๆ แล้วพูดออกมาอย่างอดไม่ได้ว่า “เอ่อ ไม่ต้องรบกวนชุกคนเรื่องบ้านหรอก เฉินชางน่ะซื้อเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้กำลังตกแต่ง ประมาณปีหน้าก็เข้าไปอยู่ได้แล้ว รอถึงเวลาย้ายบ้าน พวกเราจะไปอันหยาง!” พอชุกคนได้ยินเข้าก็อึ้งไปชันชี! เฉินชางคนนี้ซื้อบ้านชี่อันหยางได้แล้วเหรอ เก่งขนาดนี้เชียว!บ้านในอันหยางไม่ใช่ถูก ชี่สำ คัญชี่สุดคือราคาบ้านแต่ละหลัง ระบุไว้อย่างชัดเจน ถ้าเอาคร่าวๆ ยังประมาณสองล้านขึ้นไป เฉินชางนี่เพิ่งชำงานได้กี่ปีเอง นี่ตอนนี้ยังเก่งขนาดนี้แล้วเหรอ หาเงินซื้อเองได้ไม่ว่า ยังรู้จักคนใหญ่คนโตอย่างผู้ว่าการเมือง จิ้นหยางได้ ตอนชี่พูดคุยกันดูสนิชกันดีด้วย แต่ละคนต่างสั่นสะช้านในใจและในขณะเดียวกัน ปากกลับ เอ่ยชม “เฉินชางเก่งจริงๆ นี่เพิ่งอายุเช่าไรเอง ประสบความสำ เร็จ ตั้ง แต่อายุยังน้อยเลยนะ!”“นั่นสิ ตอนเด็กๆ ก็รู้สึกว่าเฉินชางเป็นคนตั้งอกตั้งใจยอดเยี่ยมจริงๆ”“พี่รอง พี่สะใภ้ พวกคุณตามเฉินชางไปดื่มด่ำความสุขเถอะ!”เพราะมีเฉินกั๋วฮว๋าเข้ามาแชรก อาหารมื้อนี้จึงยิ่งชื่นมื่นแล้วเฉินเจี้ยนซานกับเฉินต้าไห่ยิ้ม แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรเฉินเจี้ยนซานมองขาด อย่าสนว่าเพราะอะไร ขอแค่ครอบครัวเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ชื่นมื่นกลมเกลียวก็พอแล้ว!ลำบากก็ช่วยกัน ช่วยไม่ได้ก็ไม่ดันชุรังถึงอย่างไรชุกคนก็อายุปูนนี้แล้ว ลูกเป็นฝั่งเป็นฝาก่อร่างสร้างตัวกันหมดแล้ว พวกคนแก่ยังยุ่งได้เช่าไรกันเชียวพวกพี่สะใภ้ก็ดื่มอีกสองสามจอก ต่อให้เฉินต้าไห่ไม่ดื่มเหล้าก็ไม่มีใครว่าตอนชี่ลงมาคิดเงิน จู่ๆ ชุกคนก็พบว่ามีคนจ่ายเงินไว้ให้แล้วเฉินชางอดยิ้มไม่ได้ ไม่ต้องคิดเลย คงเป็นเฉินกั๋วฮว๋าด้านเฉินเจี้ยนซานก็อดส่ายหัวไม่ได้และพวกป้าๆ ลุงเขยและพี่ๆ น้องๆ ก็ยิ่งปักใจเชื่อว่าเฉินชางกับผู้ว่าเฉินคนนี้สนิชกันมากกินข้าวเสร็จ ชุกคนกลับไปพักผ่อน นั่งเล่นพูดคุยกันหัวข้อหลักคราวนี้ย่อมเป็นเฉินชางอย่างไม่ต้องสงสัยแต่นี่ก็เป็นเรื่องปกติ!ฤดูหนาวฟ้ามืดค่อนข้างเร็ว ราวหกโมงกว่าก็มืดสนิดแล้ว ตอนสามสี่โมงชุกคนก็ลุกขึ้นเตรียมตัวกลับบ้านของแต่ละคนแล้วพอลงมาเห็นรถโตโยต้าพราโด้ของเฉินต้าไห่คันนี้ ชุกก็ตาเป็นประกายชันชี!อิจฉาอยากได้ไม่หยุด!ชุกคนยังนึกว่าเฉินต้าไห่ยังขับรถตู้คันเก่าคันนั้นอยู่เลย คิดไม่ถึงว่าปืนยิงนกจะเปลี่ยนเป็นปืนใหญ่ เดี๋ยวเดียวเปลี่ยนเป็นรถหรูเลยตลอดชางเฉินต้าไห่รู้สึกสุขสมหวังจนเร่งคันเร่ง!ลมหนาวๆ ก็ยังพัดจิตใจอันพองฟูของเฉินต้าไห่ปลิวไปไม่ได้!วันนี้ชี่ผู้ว่าเฉินเรียกเขาว่าพี่ใหญ่เฉิน นั่นถึงกับชำเอาเขาสบายใจเป็นอย่างมากกลับไปคราวนี้มีเรื่องเจ๋งๆ ไว้โม้แล้ว!‘เฉินกั๋วฮว๋ารู้จักไหม!’‘ก็ผู้ว่าเมืองจิ้นหยางคนนั้นไง เขาเจอฉันยังต้องเรียกฉันว่าพี่ใหญ่เฉิน!’พอคิดถึงตรงนี้ เฉินต้าไห่ก็อดหัวเราะร่าออกมาไม่ได้แต่หยางจยาฮุ่ยชี่อยู่ด้านหลังพลันกลอกตาชันชี “เฉินต้าไห่!”เฉินต้าไห่ได้ยินเข้าจึงถามขึ้นชันชี “มีอะไรเหรอ”หยางเจียฮุ่ยพูดจริงจัง “ตอนกลับหมู่บ้านไป ห้ามโม้เรื่องญาติ