บทที่ 812 การโทษตัวเองของผู้เป็นแม่ (2)

เฉินชางผ่าตัดคนเดียวไม่สำ เร็จอยู่แล้ว อย่างน้อยก็ต้อง มีผู้ช่วย! พอเขากลับมาที่แผนกก็พบว่าจางหย่วนกับหยางฮุ่ยกลับมา แล้ว เขาตาเป็นประกายทันที “พวกคุณว่างไหม อีกเดี๋ยวผม จะผ่าตัด ต้องมีคนช่วย” จางหย่วนกับหยางฮุ่ยได้ยินเข้าก็พลันตาเป็นประกาย “ว่าง ๆๆ!” “มหาเทพ ผ่าตัดอะไรเหรอ” “ขยายลิ้นหัวใจไมทรัลด้วยบอลลูน!” พอหยางฮุ่ยได้ยินเข้าก็อดตะลึงไม่ได้ “นี่มัน…การผ่าตัดระดับ สี่ใช่ไหมคะ ฉันไม่เคยผ่าคนเดียวมาก่อนเลย!” จางหย่วนก็พยักหน้ายิ้มเจื่อนๆ “อืม…การผ่าตัดที่มีความ ละเอียดสูงแบบนี้ผมก็ไม่เคยทำมาก่อนด้วย แต่ผมเคยช่วยหัวหน้าทีมผ่าตัด” พอเฉินชางได้ยินเข้าก็ยิ้มพลางส่ายหัวแล้วพูดว่า “ความจริง แล้วไม่เป็นไรหรอกครับ มาช่วยก็พอแล้ว ผมผ่าได้!” ทั้ง สองคนได้ยินเฉินชางพูดอย่างผ่อนคลายแบบนี้แล้วอด ชูนิ้วโป้งให้ไม่ได้! “มหาเทพ คุณเทพเกินไปแล้ว การผ่าตัดระดับสี่แบบนี้ยังทำได้ !” ช่วงสองสามปีที่จางหย่วนฝึกปรือในแผนกฉุกเฉินนี้ ที่จริงเขา ได้อะไรไปเยอะมาก ผ่าตัดทั่วๆ ไปได้เองแล้ว แต่การขยายลิ้นหัวใจไมทรัลด้วยบอลลูนมีความเฉพาะทางสูง มิหนำซ้ำ ยังเป็นการผ่าตัดเปิดหัวใจ ถือเป็นการผ่าตัดระดับสี่ที่ ค่อนข้างยาก ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องปกตินัก ทั้ง สองคนรู้สึกตั้งตาคอยขึ้นมาในทันที เฉินชางถอนหายใจอย่างจนใจ นึกถึงสมัยอยู่โรงพยาบาล อันดับสอง ตอนนั้นก็มีคนแย่งไปผ่าตัดกับเขาเป็นพรวนเหมือนกันถึงแม้…ความจริงสิ่งที่หัวหน้าพวกนั้นทำก็ไม่ต่างกับแพทย์ ฝึกหัดก็ตามทีเถอะ ก็แค่มาดูส่งสายตาให้กำลังใจ ไม่ลงมือช่วยด้วยซ้ำ ! เฉินชางนึกถึงอาจารย์เมิ่ง นึกหัวหน้าซย่า แล้วนึกถึงหัวหน้า เถา เถามี่ พอคิดดูดีๆ ก็เหมือนจะเป็นตัวแถมทั้งนั้น มาถึงก็แค่ดูสดหน้างาน ไม่ค่อยได้ลงมือเท่าไร…คิดแบบนี้แล้วก็เหมือนไม่ต่างอะไรเลยเฉินชางจัดการเรื่องผู้ช่วยผ่าตัดเสร็จแล้วก็วกกลับไปแย่งห้องผ่าตัดเพราะฤทธิ์ยาอย่างโซเดียมไนโตรพรัสไซด์หลายตัว ตอนนี้หัวใจของเด็กน้อยจึงค่อยๆ กลับมาทำงานปกติ แล้วตัวเด็กก็ฟื้นขึ้นมาในที่สุดเฉินชางรอผลตรวจร่างกายแล้วจึงออกแบบแผนการผ่าตัดที่ชัดเจนได้การเตรียมการก่อนผ่าตัดก็เป็นขั้นตอนที่ขาดไม่ได้ในการผ่าตัดเช่นกันเฉินชางค่อนข้างปวดหัวกับผู้ป่วยที่ลิ้นหัวใจไมทรัลรั่วมิหนำซ้ำ ยังกำเริบฉับพลันแบบนี้ เพราะถ้าหัวใจผู้ป่วยทำงานได้แย่มาก การใช้ยาสลบก็จะกลายเป็นเรื่องอันตรายถ้าเตรียมการก่อนผ่าตัดให้ดีไม่ได้ ทันทีที่วางยาสลบ ผู้ป่วยอาจจะโรคหัวใจกำเริบขึ้นมาอีก!ถึงตอนนั้นอัตราความสำ เร็จในการผ่าตัดก็จะกลายเป็นศูนย์ไปพร้อมกับที่หัวใจล้มเหลว!ดังนั้นก่อนที่จะเกิดเรื่องแบบนี้ เฉินชางจะต้องแน่ใจว่าสภาพร่างกายและค่าต่างๆ ของตัวเด็กกลับเป็นปกติหลังจากเด็กน้อยตื่นขึ้น ก็มองเฉินชางด้วยสีหน้างุนงง “ผม…อยู่ที่ไหน”คำพูดของเด็กน้อยติดสำ เนียงภาษาถิ่นมาก เฉินชางมองดูเด็กชายตัวน้อยที่ออกจะอึดอัดแล้วปลอบว่า “ไม่ต้องกังวล หนูอยู่โรงพยาบาล”พอได้ยินคำพูดเฉินชาง เด็กน้อยก็ผงะไปทันที รู้สึกค่อนข้างกระวนกระวาย!เขามองเฉินชาง “ทะ…ทำไมผมถึงมาโรงพยาบาลล่ะครับพ่อแม่ผมล่ะ”ขณะที่พูดเด็กน้อยก็น้ำตาไหลไม่หยุด พอเห็นท่อที่อยู่บนตัวก็ร้องไห้หนักขึ้นไปอีกพยาบาลหยางเจี๋ยที่อยู่ด้านหนึ่งรีบทักขึ้นมา “พอแล้ว อย่าร้องๆ หนูป่วยอยู่จ้ะ ไม่เป็นไรนะ! เดี๋ยวก็หายแล้ว”แต่ไม่ว่าหยางเจี๋ยจะปลอบอย่างไร เด็กชายตัวน้อยก็ยังร้องไห้หนักมากอยู่ดี! ตรงกันข้าม เด็กน้อยยิ่งมีเค้าลางว่าจะร้องไห้หนัก