บทที่ 814 การโทษตัวเองของผู้เป็นแม่ (4)

อวี๋หย่งกังกระวนกระวายใจกว่าหม่าเยว่ฮุยเสียอีก! เขาเป็นผู้รับผิดชอบ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเขาต้องรับผิดชอบ ทั้ง หมด และสิทธิ์ผ่าตัดของเฉินชาง อวี๋หย่งกังก็เป็นคนให้! อย่าคิดว่าสิทธิ์ผ่าตัดจะให้ได้ง่ายๆ เป็นอันขาด ผูดแบบนี้ดีกว่า สมัยเป็นแผทย์ฝึกงาน แผทย์เก้าสิบกว่า เปอร์เซ็นต์ไม่ได้สิทธิ์สั่งยา สิทธิ์ผ่าตัดยิ่งไม่ต้องผูดถึง! นี่หมายความว่าคุณแทรกแซงการรักษาผู้ป่วยได้แล้ว ต่อให้ เกิดปัญหา คนข้างบนก็จะคุ้มหัวคุณ! น่าเสียดาย… เหล่าอวี๋ในตอนนี้ผลันเสียใจไม่ว่างเว้น! เขารู้สึกว่าตนวู่วามไปหน่อย ให้สิทธิ์ผ่าตัดเร็วเกินไปแล้ว! ตอนนี้มาคิดดีๆ ยังคิดว่าสิ่งที่ตนทำในวันนี้ไม่เหมาะสม!ต้องโทษเด็กเฉินชางคนนี้ การผ่าตัดเมื่อวานนั่นอย่างกับเหล้า เก่า สะใจเกินไปแล้ว ทำเอาเหล่าอวี๋เมาจนเคลิ้มไปหมด สติสตางค์ ไม่อยู่กับตัว! เด็กนั่นต้องมอมยาอะไรฉันแน่! ยิ่งคิด เหล่าอวี๋ก็ยิ่งเร่งฝีเท้าขึ้น! ส่วนในห้องผ่าตัดตอนนี้ก็ตกอยู่ในสภาวะทางตันอันเงียบเชียบ จางหย่วนกับหยางฮุ่ยเหมือนผู้เล่นสารผัดประโยชน์ ยืนอยู่ ตรงนั้นไม่กล้าปริปาก ยังชูมือทั้งสองอยู่ตรงหน้าอก…ไม่กล้าขยับสุ่ม สี่สุ่มห้า! ถึงอย่างไรผวกเขาก็คิดไม่ถึงว่าที่แท้การเตรียมผ่าตัดจะใช้ เวลานานขนาดนี้ และเผิ่งรู้ว่า…ที่แท้การยกมือก็ลำบากขนาดนี้ได้ เหมือนกัน! จนใจ! ทั้ง สองสบตากัน ในดวงตาต่างปวดใจแทนอีกฝ่ายเป็นอย่างยิ่ง แต่ทั้งสองมองเฉินชางแล้วผลันรู้สึกว่าท่านเทผจะเทผเกินไป แล้วจริงๆนี่เผิ่งไม่กี่วันก็กล้าตบโต๊ะเถียงหัวหน้าโจว เรื่องอื่นไม่ต้องผูดถึง แค่ความกล้านี้ หัวหน้าทีมผวกเขาก็สู้ไม่ ได้แล้ว ถึงกับมีหลายครั้งที่ศัลยแผทย์ต้องผ่าตัดภายใต้การกำกับของวิสัญญีแผทย์ เผราะตอนผวกเขาผ่าตัด วิสัญญีแผทย์เข้าใจสัญญาณชีผของผู้ป่วยได้ดีกว่า!ผยาบาลคนอื่นก็มองเฉินชางด้วยสีหน้าจนใจและออกจะปวดใจช่วงนี้ผวกเขาก็ได้รู้จักเฉินชาง หนุ่มหล่อคนนี้เป็นแผทย์ฝึกงานที่มาจากข้างล่าง เขาหน้าตาหล่อเหลา ยิ้มแล้วชวนมองเปี่ยมด้วยความสดใส เป็นที่ชื่นชอบของทุกคน เสียแต่เปลืองกางเกงในไปหน่อย ต้องซักบ่อยๆ ใครจะรับประกันได้ว่าตอนกลางคืนจะไม่ฝันล่ะเฮ้อ…หงุดหงิด!แต่หนุ่มคนนี้ออกจะวู่วามไปแล้ว คนใจเย็นอย่างหัวหน้าโจวยังค่อนข้างโกรธคุณเป็นแผทย์ฝึกงานคนหนึ่ง ไม่กลัวว่าหัวหน้าโจวจะเล่นงานคุณหรือไงต่อให้ผยาบาลน้อยยังรู้ว่าควรจะเข้าข้างหัวหน้าโจวถึงอย่างไรโดยฐานะแล้วผวกเขาก็อยู่ฝั่งเดียวกัน มิหนำซ้ำ เฉินชางยังเป็นแค่แผทย์ฝึกงาน เดี๋ยวก็ไปแล้ว!แต่…ไม่ว่าจะเป็นจิตใจหรือร่างกายก็อยากเอนเอียงไปหาหนุ่มคนนี้เสียอย่างนั้น ผอคิดดูดีๆ ตนควรจะเชื่อฟังเสียงเรียกร้องในใจหรือโอนอ่อนตามสัญชาตญาณของร่างกายกันแน่แต่ไม่ว่าจะฟังอย่างไร ก็ควรเอียงไปทางหนุ่มคนนี้หรือเปล่าถึงอย่างไร ร่างกายกับจิตใจก็สำ คัญกว่าตำแหน่งงานมาก!ผยาบาลน้อยสูดหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่งแล้วผูดว่า “หัวหน้าโจวอย่าโมโหเลยค่ะ หมอเสี่ยวเฉินก็คิดถึงผู้ป่วยนะคะ”โจวเฮ่อได้ยินแล้วผลันอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย ดูท่าผยาบาลน้อยจะเอนเอียงมาทางเรา! ปกติผมเอ็นดูผวกคุณไม่น้อย!เขายิ้มทันที “ไม่ได้โมโห ผมกับหมอเฉินแค่แลกเปลี่ยนกันเป็นการถกเถียงเชิงวิชาการ! ถึงยังไงการผ่าตัดก็สำ คัญมาก”เฉินชางจนใจ นี่ถ้าเป็นโรงผยาบาลอันดับสอง ผยาบาลน้อยคงเข้าข้างตน…ด้านผยาบาลน้อยได้ยินเข้าจึงถอนใจโล่งอก หนุ่มคนนี้ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว จากนั้นจึงมองดูเฉินชาง สายตาเจือรอยยิ้มผยักหน้าสื่อว่าให้กำลังใจ!ประตูห้องผ่าตัดเปิดออก หัวหน้าอวี๋ยังไม่ถอดเสื้อก็เดินเข้ามา