บทที่ 821 เรื่องรักๆ ใคร่ๆ!

วันถัดมา ทั้งสองกลัวคนเยอะ จึงไปต่อคิวที่สำ นักงานเขตแต่ เช้า แต่เหมือนว่าคนที่มาแต่งงานในวันแบบนี้ ไม่ได้มีแค่พวกเขา สองคน ตอนที่นั่งรอบนเก้าอี้ ฉินเยว่กำสมุดทะเบียนบ้านของเธอ ดู ประหม่าเล็กน้อย แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทว่า ความประหม่าทั้งหมดได้หายเป็นปลิดทิ้งตอนที่เฉิน ชางจับมือเธอ มือใหญ่อันอบอุ่นราวกับโอบอ้อมทุกสิ่งและหลอมละลาย ทุกสิ่งได้ เฉินชางมองฉินเยว่อย่างแน่วแน่ “คิดดีหรือยังครับ” ฉินเยว่พยักหน้า “ดีแล้วค่ะ!” ไม่นานก็ถึงคิว ทั้งสองได้เตรียมรูปคู่สองนิ้วครึ่งไว้ตั้งนานแล้วความจริงกระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่นาน และไม่มีพิธีการ พิเศษอะไร ทำให้ฉินเยว่รู้สึกไม่สะใจนัก! หลังจากคิดไปคิดมา ก็ตัดสินใจไปประกาศคำมั่นสัญญา สักหน่อย อย่างน้อยก็ถือว่าไม่ได้มาฟรี! วันนี้ดูเหมือนเป็นวันพิเศษวันหนึ่ง คนเยอะมาก และทุกคนใน นี้ล้วนยิ้มไม่ทุบ บนใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความสุขจากใจจริง! ตอนที่เฉินชางเดินจูงมือฉินเยว่เดินเข้าห้องโถงสำ นักงานเขต จู่ๆ ฉินเยว่ก็หันมามองหน้าเฉินชาง น้ำตาไหลพรากลงมา! เฉินชางตกใจ ยัยนี่คงไม่ได้เสียใจภายหลังนะ เพิ่งจะจดทะเบียนสมรสกัน ก็จะต้องไปจดทะเบียนหย่าแล้ว เหรอ โดนหัวเราะเยาะแน่…เฉินชางรีบกอดฉินเยว่ไว้ ปลอบใจอยู่นาน “เป็นอะไรไปครับ ไม่ร้องนะๆ อยู่ดีๆ ร้องไห้ทำไม” ฉินเยว่ส่ายหน้า สะอึกสะอื้นอยู่นาน พูดพร้อมน้ำตาแห่ง ความน้อยใจ “ในที่สุดฉันก็ขายออกแล้ว…ฮือ…ในที่สุดคุณก็ จดทะเบียนกับฉันแล้ว ฉันชอบคุณมาสามปีสี่เดือนกับอีกห้าวัน ในที่สุดฉันก็ได้แต่งงานกับคุณแล้ว…คุณรู้ไหมว่าตอนที่คุณจับมือฉัน ฉันดีใจจนนอนไม่หลับ ตอนนั้นฉันคิดว่า เฉินชางขี้ขลาดจริงๆ ไม่กล้าสารภาพรักกับฉัน ขืนคุณยังไม่สารภาพรักกับฉัน…ฉันจะ…ฉันจะสารภาพรักกับคุณแล้วนะ!หม้อไฟที่คุณพาฉันไปกินวันนั้นเป็นหม้อไฟมื้อที่อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยกิน เป็นชานมที่อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยดื่ม…วันต่อมาหลังจากแม่ฉันไปทำงาน ฉันก็ขโมยทะเบียนบ้านมาจากแม่มา ฉันซ่อนไว้นานมากแล้ว แค่รอคุณพูดกับฉันว่า ที่รัก เราแต่งงานกันนะครับ ไปจดทะเบียนสมรสกันเถอะ! ฉันพร้อมตั้งนานแล้ว…ใน…ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง…ฮือๆ…ฉันรออย่างทรมานมาก ฉันกลัวว่าจะไม่มีวันนี้…ฉันสามสิบแล้ว ถ้าคุณไม่เอาฉัน…ก็ไม่มีคนเอาแล้ว…”ฉินเยว่ร้องไห้จนเครื่องสำ อางบนหน้าเลอะเทอะหมดแล้ว เธอที่ไม่ค่อยแต่งหน้า วันนี้แต่งตัวสวยมากเธอดีใจมาก ในที่สุดวันนี้เธอก็ขายออกแล้ว!ซ้ำ ยังได้แต่งงานกับคนที่ตัวเองรักอีกด้วย!เห็นฉินเยว่ร้องไห้ขี้มูกโป่ง เฉินชางเองก็ทรมานใจมาก รู้สึกแสบจมูกเหมือนอยากร้องไห้ พูดอะไรไม่ออก เขาเงยหน้าขึ้นลืมตาโตมองท้องฟ้า ไม่อยากให้น้ำตาไหลลงมา จากนั้นกอดฉินเยว่แน่นสุดท้ายน้ำตาก็ไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว กระทบบนหน้าผากฉินเยว่ฉินเยว่เงยหน้าขึ้น สะอึกสะอื้นถาม “คุณร้องไห้ทำไมคะ”เฉินชางสูดหายใจเข้า เช็ดน้ำตา เขาประคองใบหน้าของฉินเยว่ไว้แล้วเช็ดน้ำตาให้เธอ “ผมขอโทษครับ! ผมทำให้คุณต้องรอนาน!เพราะผมไม่มีความกล้ามากพอที่จะยืนอยู่ตรงหน้าคุณ บอกคุณว่าผมรักคุณ ผมเข้ามาในชีวิตคุณตั้งนานแล้ว แต่กลับไม่ได้ดึงคุณเข้ามากอดไว้ ชีวิตหลังจากนี้ ผมสาบานว่า ผมจะอยู่เคียงข้างคุณ!จะไม่ให้คุณเป็นฝ่ายที่ต้องกล้าหาญ!”ในดวงตาของฉินเยว่เป็นประกายระยิบระยับ เธอจ้องเฉินชางพร้อมพูดว่า “ฉันไม่ได้โทษคุณค่ะ…ฉันแค่รู้สึกว่า…ในที่สุดฉันก็รอจนถึงฝั่งฝันแล้ว ทุกวันที่อยู่กับคุณ ฉันมีความสุขมาก!”เฉินชางยิ้ม “โอ๋ ไม่ร้องแล้วนะครับ มา ถ่ายรูปกัน!”เฉินชางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ถ่ายเซลฟี่ด้วยกัน แล้วก็ถ่ายรูปทะเบียนสมรสโพสต์ลงในวีแชทเขาจะบอกทุกคนว่า เขามีภรรยาแล้ว เขามีเจ้าของแล้วฉินเยว่มองรูปที่เฉินชางถ่ายแล้วชะงักไป เธอจ้องเฉินชางครู่หนึ่งจึงตอบสนองพร้อมตะโกนอย่างเดือดดาล “ทำไมคุณ