บทที่ 828 อย่าโมโหคนโง่เลย

พวกเฉินชางมาที่แผนกศัลยกรรมหัวใจด้วยกัน ถ้าทำให้หัวหน้าแผนกศัลยกรรมลงมาเชิญด้วยตัวเองได้ ก็เดา ได้ว่าครอบครัวของผู้ป่วยไม่รวยก็ต้องสูงส่ง ห้องผู้ป่วยเป็นแค่ห้อง ธรรมดา ไม่มีความหรูหราวีไอพีแต่อย่างใด มิหนำซ้ำ ในศูนย์ฉุกเฉิน ก็ไม่ได้มีของอย่างห้องวีไอพีด้วย นี่เป็นสิ่งที่อู๋ถงฝู่กำหนดไว้ ใครแอดมิทก็ไม่มีห้องเดี่ยว ญาติผู้ป่วยกลับห้องผู้ป่วยไปแล้ว แต่สวีจื่อหมิงพาหม่าเยว่ฮุย กับเฉินชางมาที่ห้องทำงานแพทย์ สวีจื่อหมิงที่เป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรมหัวใจสงสัยอยู่นาน เขามองหม่าเยว่ฮุยครั้งหนึ่ง “หัวหน้าทีมหม่า นี่…เฉินชางไปอยู่ แผนกคุณได้ไง” ตอนนั้นสวีจื่อหมิงก็เป็นคณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญการแข่งขัน ทักษะศัลยกรรมหัวใจ ได้เห็นพวกผู้ชนะอย่างเฉินชางกับตาตัวเองดังนั้นจึงจำ เฉินชางได้ดีมาก หม่าเยว่ฮุยอึ้งไป มองสวีจื่อหมิง แล้วหันไปจ้องเฉินชางพลาง เอ่ยถามว่า “หา? หัวหน้าสวี พวกคุณรู้จักกันเหรอ เสี่ยวเฉิน คุณกับ หัวหน้าสวีรู้จักกันเหรอ” เฉินชางอึ้งไปทันที “ผม…ไม่รู้จักนะครับ…” สวีจื่อหมิงถูกคนโง่ไร้สมองอย่างหม่าเยว่ฮุยยั่วโมโหเสียแล้ว ถามแบบนี้ได้ไง! เฉินชางเขาเพิ่งมาโรงพยาบาลได้ไม่กี่วันก็ต้อง ไม่รู้จักเขาอยู่แล้ว! แต่เรารู้จักเขาไง แต่ว่า…คุณเล่นถามแบบนี้ ไม่ไว้หน้าผมเลย! เฉินชางพูดมาแบบนี้ เจ็บปวดจัง ไม่สิ! น่าอายด้วย … แน่นอนว่าพวกหมอที่อยู่รอบๆ พากันมองมาทางนี้ สวีจื่อหมิงหน้าแดง! ฉันสวีจื่อหมิงเป็นถึงหัวหน้าแผนกศัลยกรรมหัวใจศูนย์ฉุกเฉิน เมืองหลวง เขาไม่รู้จักฉัน แต่ฉันรู้จักเขา นี่มันน่าอายขนาดไหนกัน! เขามองหม่าเยว่ฮุยที่ไม่รับรู้ถึงปัญหาของตนเลยสักนิดแล้ว ถอนใจ ช่างเถอะๆ ฉันจะไปโมโหอะไรเขา เดี๋ยวได้อกแตกตายเข้าสักวัน! ขนาดลูกพี่เขายังคร้านจะถือสาเขาเลย แล้วฉันจะไปสนเขา ทำไม! อย่าโมโห!สีหน้าสวีจื่อหมิงผ่อนคลายลง “เสี่ยวเฉินไม่รู้จักผม แต่ผมรู้จักเสี่ยวเฉิน!”หม่าเยว่ฮุยอึ้งไป “หัวหน้าสวี คุณน่ะ…ยังเก่งสู้เฉินชางไม่ได้เลย!”สวีจื่อหมิงหน้าเจื่อนอีกครั้ง แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน “การแข่งขันทักษะศัลยกรรมหัวใจเมื่อปลายปีที่แล้วผมเป็นกรรมการผู้เชี่ยวชาญในการแข่งขันเสี่ยวเฉินเด่นอย่างกับหงส์กลางฝูงกา ผมย่อมรู้จักเขาอยู่แล้ว!”เฉินชางได้ยินแล้วรีบหัวเราะเขินๆ “หัวหน้าสวี อยากพบคุณมานานแล้วครับ! ที่จริงผมเคยอ่านบทความคุณหลายฉบับ เนื้อหาเฉียบคมมากครับ ผมว่าคุณมีความรู้เรื่องโรคลิ้นหัวใจดีมากเลยครับ!ที่จริงชื่นชมมานานแล้วแต่ไม่ได้พบหน้าสักที! ความจริงอาจารย์สวีก็ถือว่าเป็นกึ่งอาจารย์ของผมเหมือนกันครับ!”พอพูดแบบนี้ออกมา ทุกคนต่างรู้สึกสบายใจขึ้นมากจริงๆ พวกหมอแผนกศัลยกรรมหัวใจก็พากันเริ่มทำงานสวีจื่อหมิงได้ยินเฉินชางพูดแบบนี้แล้วหัวเราะทันที ดีมาก! คุยกับคนฉลาดดีกว่า!อีกอย่างเขารู้ว่าเฉินชางไม่ได้พูดไปตามมารยาท แต่เคยอ่านบทความของเขาจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงพูดเรื่องพวกนี้ออกมาไม่ได้หม่าเยว่ฮุยกระแอม “เสี่ยวเฉิน คนเราพูดตามมารยาทได้ แต่จะโกหกไม่ได้!”คราวนี้สวีจื่อหมิงกำหมัดแน่นแล้ว!ต้องทำให้หม่าเยว่ฮุย ‘แฮปปี้ๆ’ ซะแล้ว!สวีจื่อหมิงพูดกับแพทย์ผู้ดูแลหลัก “เอาประวัติผู้ป่วยเตียงสิบสองมาหน่อย”แพทย์ผู้ดูแลหลักได้ยินแล้วลุกขึ้นพิมพ์ประวัติผู้ป่วยชุดหนึ่งทันที จากนั้นจึงเอาออกมาด้วยกัน“ผู้ป่วยเพศชาย อายุสิบห้าปี กลุ่มอาการลิ้นหัวใจไมทรัลรั่วร่วมกับห้องหัวใจซ้ายล่างทำงานผิดปกติ…”ที่จริงแล้วแพทย์ประจำ วอร์ดก็อ่านบันทึกการเข้ารักษาของผู้ป่วยไปแล้วรอบหนึ่ง จึงทำให้ทุกคนพอจะจำ เคสของผู้ป่วยได้