บทที่ 833 เทวดาปีศาจ!

เฉินชางออกมาจากห้องเวรอย่างเงียบๆ ท่ามกลางสายตา พิฆาตของหัวหน้าอวี๋ แล้วก็ปิดประตูตามด้วย จากนั้นพอคิดดูแล้วจึงหันไปล็อคประตูให้สนิท… หลังจากลังเลว่าจะเฝ้าประตูหรือไม่ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแว่ว มาเป็นระลอก! “เหล่าอวี๋ ผมผิดไปแล้ว…เหล่าอวี๋…เบาหน่อย!” “พี่ใหญ่…เฮือก เจ็บๆๆๆๆ!” …… เฉินชางรีบออกมา เขาออกมาอย่างตกใจทำอะไรไม่ถูก… เขาคิดว่าสิ่งที่เหล่าอวี๋ทำไม่ใช่เรื่องเลวร้าย ต่อให้ไม่ถึงกับ ลงทัณฑ์แทนสวรรค์ แต่ก็ต้องช่วยแก้ความขี้โม้ขาดๆ เกินๆ ของเหล่าหม่าให้ได้อย่างแน่นอน เขาพบว่าหัวหน้าทีมหม่าเป็นคนดีมาก แค่โม้เก่งไปหน่อย ตอนนี้เฉินชางมองแม่ลูกอ่อนหยาง เอ๊ย! หยางเจี๋ยที่เปลี่ยน ชุดลำลองแล้ว! จู่ๆ ก็รู้สึกว่านมขวดเมื่อกี้นั้นคงหอมมาก ออกจะ เสียดายนิดหน่อย พอคิดถึงตรงนี้ เขาจึงตัดสินใจยืนอยู่หน้าห้องเวร ต่ออีกหนึ่งนาที พอได้ยินเสียงโอดโอยของเหล่าหม่า อารมณ์ของ เฉินชางก็เย็นลงมากในที่สุด ให้คุณแย่งนมผมไป! แถมยังเป็นนมของพี่หยางด้วย! “พี่หยางเลิกงานแล้วเหรอ!” เฉินชางยิ้มให้อย่างเป็นมิตร หยางเจี๋ยอายุแค่สามสิบ ช่วงตั้งครรภ์ร่างกายเจริญเติบโตขึ้น อีกครั้ง ดังนั้นหุ่นของเธอจึงไม่ได้เย้ายวนเหมือนสาวน้อย แต่ก็สวย ไปอีกแบบ ตรงสเป็คแม่ลูกอ่อนของหวังเชียนพอดี! เฉินชางไม่ชอบอยู่แล้ว สาเหตุที่เขาน้ำลายไหลก็เพราะโรคจิต สมัยวัยรุ่นสร้างเรื่อง โรคนี้…เรียกง่ายๆ ว่าบ้ากาม!สีหน้าหยางเจี๋ยค่อนข้างกังวล ส่ายหัวให้ “ไม่ใช่ค่ะ ลูกสาว พี่สาวฉันป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล ฉันจะไปดูหน่อย” เฉินชางได้ยินแล้วก็ยิ้ม “มาโรงพยาบาลเราเลยสิ มีคุณอยู่ จะได้สะดวกหน่อย”หยางเจี๋ยพยักหน้า “ตอนแรกนึกว่าไม่ร้ายแรง ฉันก็เลยไม่ค่อยใส่ใจ เดี๋ยวฉันจะไปดูตอนนี้เลยค่ะ”พอพูดจบ หยางเจี๋ยก็รีบลุกออกไปกว่าเหล่าหม่าจะออกมาก็อีกยี่สิบนาทีให้หลัง หน้าไม่บวมช้ำสักนิด แม้ว่าเฉินชางจะไม่รู้ว่าเขาเจออะไรมา แต่เขาก็ไม่รู้สึกแย่เลยแม้แต่นิดเดียว!สมน้ำหน้าอยู่ดี…ใครให้คุณดื่มไปเยอะขนาดนั้นด้านเหล่าหม่าแกว่งแขน เตะขาไปมา เดาะปากด้วยความทึ่ง“ผมนี่ก็แปลก ถ้าพี่ใหญ่ไม่ฝึกผม ผมคงอึดอัดตัวแย่ พอได้ออกกำลังกายแบบนี้แล้วสบายทั้งตัวทันทีเลย!”เฉินชางได้ยินคำนี้แล้วอึ้งไปครู่หนึ่งยังมีใครวอนโดนเก็บขนาดนี้ไหมไม่นานนักห้องฉุกเฉินก็เริ่มวุ่นวายขึ้นมา เฉินชางก็จดจ่อกับงานอันยุ่งวุ่นวายต่อให้เป็นศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวง แต่สำ หรับประชาชนเมืองหลวงแล้วก็ไม่ต่างกับโรงพยาบาลทั่วไป สิ่งที่ควรจะเกิดขึ้นในห้องฉุกเฉินก็ยังมีอยู่ ผู้ป่วยบาดเจ็บทำแผลธรรมดาก็มีไม่น้อยทว่าประมาณห้าโมงกว่า หยางเจี๋ยก็กลับมาที่แผนก แต่กลับมากับรถฉุกเฉินนี่ทำให้เฉินชางอึ้งไปทันที พอรถจอดสนิท ก็พบว่ามีเด็กหญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนเปลผู้ป่วย แต่ใส่หน้ากากมิดชิด บริสุทธิ์ไร้พิษสงดูสะอาดเอี่ยมเฉินชางนิ่วหน้า “พี่หยาง เกิดอะไรขึ้น”หยางเจี๋ยพูดทันควัน “ติดเชื้อร้ายแรง ตอนนี้มีไข้!”เฉินชางผงะไปทันที อายุน้อยขนาดนี้ติดเชื้อร้ายแรงแล้วเหรอเกิดอะไรขึ้นกันแน่ตอนนี้เอง ผู้หญิงที่มีหน้าตาคล้ายหยางเจี๋ยมากคนหนึ่งก็วิ่งมาข้างๆ หยางเจี๋ย เธอค่อนข้างร้อนรน “หมอ นี่สำ เนาประวัติผู้ป่วยที่โรงพยาบาลชุมชน ฉันเอามาหมดแล้วค่ะ คุณดูที”เฉินชางพยักหน้า เรียกให้เสี่ยวเคอพาผู้ป่วยไปห้องสังเกตอาการติดเชื้อร้ายแรง ถ้าตอนนี้สัญญาณชีพคงที่ ส่งไปห้องกู้ชีพก็