บทที่ 862 คนกดถูกใจเยอะไหม

พอทุกคนเห็นเฉินชางขับปอร์เช่ พานาเมร่าก็อดหัวเราะไม่ได้ “เศรษฐีเสี่ยวเฉิน! ขับรถหรูซะด้วย ก่อนหน้านี้ไม่ได้สังเกตเลย” สวีจื่อหมิงอดหัวเราะไม่ได้ “ค่าผ่าตัดของเฉินชางหลายวัน มานี้รวมกันก็พอจะซื้อคันใหม่ได้แล้ว แค่นี้ เอะอะอะไรกัน…คืนนี้ อาจารย์เฉินต้องเลี้ยงแล้ว…” เฉินชางจนคำพูด “ไหนบอกว่างานเลี้ยงขอบคุณอาจารย์ ไงครับ พวกคนอกตัญญู ผมควรตัดหางปล่อยวัดตั้งนานแล้ว” ทุกคนอดหัวเราะฮ่าๆ ไม่ได้ รถของหลิวฉวนเป็นรถซีดานเก่าๆ ธรรมดาคันหนึ่ง มีกัน ทั้ง หมดแปดคน ขับรถห้าคัน เพราะวางแผนว่ากินเสร็จก็กลับบ้าน เลย จึงขับรถออกมากันหมด หลิวฉวนนำทีม ขับไปไม่รู้นานเท่าไรก่อนจะจอดในที่ที่เสียงดัง มากหลิวฉวนลงจากรถพร้อมพูดว่า “ข้างหน้าขับไปไม่ได้แล้ว จอด รถตรงนี้นะครับ!” ทุกคนลงจากรถ ที่นี่ไม่คึกคัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกลิ่นสตรีทฟู้ด อันเป็นเอกลักษณ์ เดินอยู่ประมาณห้านาที ในที่สุดทุกคนก็เห็นว่าตรงหน้ามีแสง ไฟแถบหนึ่ง แสงไฟไม่ได้สว่างมาก ดูบางเบา แต่เสียงคนกลับดุเดือดมาก “เถ้าแก่ หมี่กึงย่างห้าสิบไม้! เบียร์หนึ่งลัง” “เถ้าแก่ เส้นหมี่สามถ้วย” “เถ้าแก่ ข้าวกล่องสามกล่อง!” …… กลุ่มคนในชุดแรงงานข้ามชาติดูเหมือนเพิ่งเลิกงาน แผงขาย อาหารที่นี่ล้วนประกอบจากสามล้อ จากตรงนี้มองเห็นหอคอยทั้งสามแห่งของวั่งจิง SOHO[1] ปิด แล้ว แต่สถานที่ก่อสร้างที่อยู่ไม่ไกลยังคงทำงานอยู่ทั้ง แปดคนหาที่นั่ง สั่งอาหารมาเยอะมาก แต่ไม่มีอันไหนเลยที่ ราคาเกินสิบห้าหยวน หลิวฉวนพูด “ที่นี่เป็นแผงขายอาหารที่มีแค่ตอนเช้าตรู่ โชคดี หน่อยก็จะเจอแรงงานข้ามชาติถือกีตาร์ร้องเพลง ตอนผมเพิ่งมา เมืองหลวง บังเอิญผ่านมาแถวนี้ เลยแวะมาเป็นที่นี่เป็นระยะๆ อาหารไม่แพงครับ รสชาติอาจจะไม่ดีเลิศ แต่ตอนหิว กินอะไรก็ อร่อย” ซึ่งทุกคนต่างก็หิวแล้วจริงๆ จึงไม่ได้สนใจรสชาติของอาหารตอนกินยิ่งไม่เหลือสภาพรู้สึกแค่กินไปเยอะมาก!คืนนี้ ทั้งแปดคนกินอย่างปลดปล่อย ไม่ดื่มเหล้า ตอนกลับ เฉินชางเป็นคนเช็คบิล ทั้งหมดสามร้อยยี่สิบเก้าหยวนเถ้าแก่เป็นลุงวัยกลางคน ยิ้มพูด “สามร้อยยี่สิบพอครับ”ตอนจ่ายเงิน เถ้าแก่พลันถามว่า “พวกคุณไม่ใช่คนแถวนี้ใช่ไหมครับ”เฉินชางพยักหน้า “เพิ่งเลิกงานครับ หิวมาก ออกมาหาของกิน”เถ้าแก่คลี่ยิ้ม “เห็นพวกคุณกินท่าทางอร่อยมาก ทำงานถึงป่านนี้ไม่ง่ายเลย สามร้อยพอ!”เฉินชางได้ยินแล้วส่ายหน้าทันที เขาวางเงินไว้สามร้อยห้าสิบก่อนจะรีบลุกออกไปเมืองหลวงก็แบบนี้แหละ ไม่ได้มีแค่สถานเริงรมย์และแสงสีเสียง ยังมีผู้คนมากมายที่สร้างเมืองนี้อยู่ด้านล่างแต่ไม่ว่าอย่างไร ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นกฎของการอยู่รอดในเมืองนี้ทว่าเฉินชางกลับกำลังคิดเรื่องหนึ่งอย่างต่อเนื่อง!จะลดค่าใช้จ่ายของการผ่าตัดโดยหัวใจไม่หยุดเต้นลงให้ประชาชนทั่วไปสามารถเข้าถึงผ่าตัดได้อย่างไร!ความรู้สึกในช่วงหลายวันมานี้ของเฉินชางชัดเจนมากเมืองหลวงมีคนทุกประเภทเลยจริงๆ มีพวกที่ป่วยนิดป่วยหน่อยก็ออกนอกประเทศไปหาหมอ และมีคนไข้อย่างฉินฟางและสามีที่ต้องออกไปทำงาน การผ่าตัดครั้งเดียวก็อาจจะต้องใช้เงินทั้งหมดที่มีมีคนไข้ใช้ตาข่ายผ่าตัดในราคาแสนสองดอลลาร์ แต่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนทั่วไป!เฉินชางกำลังคิดว่าจะทำจุดนี้ให้ดีได้อย่างไรไม่นานรถก็แยกทางกัน ตอนนี้เป็นเวลาตีสี่กว่าแล้วหลังจากเฉินชางกลับไปถึงบ้านก็เปิดประตูห้องอย่างระมัดระวังรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิในห้อง เขาก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา!มีความรู้สึกของบ้านที่ประหลาดใจคือในห้องรับแขกยังสว่างอยู่ ในบ้านมีกลิ่นอาหารจางๆหลังจากเฉินชางเปลี่ยนรองแตะก็ย่องเข้าห้อง กลัวว่า