บทที่ 882 โรคที่เกิดจากการเล่นไพ่นกกระจอก (1)

เช้าตรู่วันนี้ ตอนที่เฉินชางกลับแผนกฉุกเฉิน อารมณ์เขา ผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน! คิดถึงเหล่าหม่าผู้เซอะซะและพยาบาลหยางเจี๋ยที่มักให้นมตน มาดื่ม “หมอเฉินมาแล้ว!” “อรุณสวัสดิ์หมอเฉิน!” “ในที่สุดหมอเฉินก็กลับมาแล้ว!” ตอนที่เฉินชางเดินเข้าห้องทำงาน ทุกคนต่างพยักหน้าทักทาย ทุกคนล้วนรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาลในช่วงหลายวันนี้ ตอนนี้เฉินชางเป็นที่นิยมชมชอบของทุกคนในโรงพยาบาลแล้ว ตอนที่ทุกคนนึกถึงหยางหงเหมยก็อดส่ายหน้าไม่ได้ ช่วงนี้ พยาบาลหยางกังวลมาก กลัวว่าเฉินชางจะไม่พอใจตนตอนที่เฉินชางเดินเข้าห้องทำงาน หยางหงเหมยพยักหน้า พร้อมรอยยิ้มอึดอัด “อรุณสวัสดิ์ค่ะหมอเฉิน กลับมาแล้วเหรอคะ” เฉินชางพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร ทุกคนต่างเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว อย่าทำตัวเป็นเด็ก หม่าเยว่ฮุยเห็นเฉินชางก็เบิกตาโพลง อดยิ้มไม่ได้ “แผนก ศัลยกรรมหัวใจไม่เอาคุณแล้วเหรอ เด็กกำพร้า…” เฉินชางอดมองบนไม่ได้ หัวหน้าทีมคนนี้ ทำไมถึงยังมีชีวิต อยู่รอดมาได้ถึงตอนนี้ เฉินชางมองหัวหน้าอวี๋พร้อมรอยยิ้ม “หัวหน้าอวี๋ ผมกลับมา ทำงานแล้วครับ จริงสิ…หลายวันก่อนผมเห็นหัวหน้าทีมหม่าหยิบ กาแฟของคุณไป” เมื่อครู่นี้อวี๋หย่งกังยังรู้สึกขำอยู่เลย หลังจากได้ยินประโยคท้าย ของเฉินชางก็หน้านิ่งทันที เขาจ้องหม่าเยว่ฮุย หยุดสายตาหยุดที่ หม่าเยว่ฮุยสิบวินาทีเต็มๆ เหล่าหม่าลนลานขึ้นมาทันที! เขามองเฉินชางอย่างขุ่นเคืองแต่ไม่กล้าพูดอะไร…“หัวหน้า ไม่สิ…ลูกพี่ ผมกลัวมันจะหมดอายุครับ!” เหล่าหม่าอยากอธิบาย แต่…ถ้าการอธิบายมีประโยชน์ จะมีการลงโทษไว้ทำไม เห็นท่าทางของเหล่าอวี๋ เฉินชางพลันหายโกรธไม่น้อย เหล่าอวี๋อดหันมองเฉินชางไม่ได้ พลันพูดยิ้มๆ “ว่างๆ พาผมไป ผ่าตัดโดยหัวใจไม่หยุดเต้นบ้าง ช่วงนี้ยุ่งมาก ไม่มีเวลาเลย” เฉินชางพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ได้ครับ ได้แน่นอนอยู่แล้ว” คนที่พึ่งพาได้ ก็ต้องคอยประจบเอาไว้แบบนี้แหละ หลังจากอวี๋หย่งกังเดินออกไป ทุกคนในห้องทำงานหลุดขำ ทันที สวีอ้ายชิงอดมองเหล่าหม่าอย่างเย้ยหยันไม่ได้ “ฮ่าๆ…ถ้าคุณซื้อกาแฟมา ฉันอาจจะรอด!”หม่าเยว่ฮุยขบเคี้ยวเขี้ยวฟัน รู้สึกกดดันเป็นทวีเท่าช่วงเช้า เฉินชางไม่ได้ออกไปกับรถฉุกเฉิน ถึงอย่างไรเฉินชางก็พาแผนกฉุกเฉินออกไปได้หน้าได้ตามา ช่วงเช้าวันนี้อนุญาตให้นั่งเฝ้าที่แผนกช่วงเช้าประมาณสิบเอ็ดโมงกว่า ศูนย์ฉุกเฉิน 120 ส่งหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบเธอน่าจะอายุห้าสิบกว่า มีคนมาเป็นเพื่อนสามคน!พยาบาลเสี่ยวเคอรีบมาตามเฉินชาง “หมอเฉินคะ คนไข้อายุห้าสิบห้าปี เพศหญิง มีอาการปวดท้อง คลื่นไส้อาเจียนอย่างหนักมาหนึ่งวัน!”ตอนแรกเฉินชางราวน์วอร์ดอยู่ หลังจากได้ยินเสียงของเสี่ยวเคอก็เดินออกไปอย่างเร่งรีบหลังจากออกมาเห็นทั้งสามที่มาพร้อมกับคนไข้ จากบทเรียนครั้งก่อน ครั้งนี้เฉินชางฉลาดขึ้นแล้ว รีบถามว่า “ท่านไหนเป็นญาติคนไข้ครับ”ทั้งสามต่างส่ายหน้า “เราไม่ใช่ญาติคนไข้ค่ะ!”คราวหน้าเฉินชางอึ้งงันไป“เราเป็นเพื่อนร่วมวงไพ่ ตอนที่เธอเล่นไพ่นกกระจอก จู่ๆ ก็อาเจียนแล้วเอามือกุมท้อง ปวดท้องจนทนไม่ไหว เราสามคนจึงรีบพามาส่งที่โรงพยาบาล”ทั้งสามพูดภาษาจีนกลางแบบปักกิ่งได้คล่องแคล่วคนไข้ได้พกบัตรประจำ ตัวประชาชนมาด้วย ตอนนี้เธอสีหน้าซีดเซียว บนใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อเฉินชางเห็นแบบนี้ก็ไม่มีเวลาสนใจอย่างอื่น รีบพูดว่า “เสี่ยวเคอ เข็นเตียงมาส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉิน”เสี่ยวเคอพยักหน้าด้านนี้ เพื่อนร่วมวงไพ่ช่วยจัดการเรื่องเอกสาร จากนั้นจึงติดต่อญาติคนไข้ให้รีบมา“ปวดจะตายอยู่แล้วค่ะ ฉันปวดท้อง…หมอช่วยฉันด้วยนะคะ!”เฉินชางพยักหน้า วินิจฉัยในใจคร่าวๆ แล้วความจริงบุคลากรทางการแพทย์ที่มีคุณสมบัติ แวบแรกที่เจอคนไข้ หลังจากได้ยินอาการ ก็ควรจะมีการวินิจฉัยคร่าวๆ แล้วตอนนี้หญิงวัยกลางคนเอามือกุมท้อง สีหน้าเจ็บปวด และยังมาพร้อมกับอาการคลื่นไส้อาเจียนสิ่งแรกที่เขานึกถึงคือปวดท้องเฉียบพลันต่อเนื่อง!“คุณนอนดีๆ ครับ ผมตรวจร่างกายให้!”หญิงวัยกลางคนส่ายหน้า “ไม่ได้ค่ะ ฉันพลิกตัวแล้วทรมาน