บทที่ 884 ผมผ่าไม่เป็นจริงๆ...

วินาทีนั้น เขาพลันพบว่าตัวเองไม่ได้สังเกตแม่ใกล้ขนาดนี้ มานานแค่ไหนแล้ว! หญิงวัยกลางคนขี้บ่นที่ตนนึกว่าคุ้นเคย แม่ผู้ชอบเล่นไพ่ นกกระจอก ชอบบ่นตน ชอบกินของเหลือ ไม่ชอบเปลืองเงินซื้อ กับข้าว เงินแค่สองเหมาก็ทำให้ต่อปากต่อคำกับคนขายได้…ตอนนี้ กลับแปลกหน้าไปขนาดนี้… เขาพบว่าตนไม่ได้นั่งคุยกับแม่มานานมากแล้ว… ยุ่งกับงาน? ยุ่งกับธุระ? ยุ่งกับความรัก? แต่…แต่ละวันจะปลีกเวลาสักสองสามนาทีมาคุยกับแม่ไม่ได้ จริงๆ หรืออาจแค่เพราะตอนที่เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา รู้สึกว่าแม่จู้จี้ขี้บ่น ละมั้ง ไม่สบายเท่ากับตอนที่ตนเล่นเกม… ชายหนุ่มมองผู้เป็นแม่ พบว่ามีผมขาวที่ขึ้นใหม่ตรงบริเวณโคน ผมใต้ผมลอนใหญ่สีทองออกเชยที่ย้อมเมื่อปีกลายแล้ว เขาพบว่ารอยตีนกาของแม่ลึกขึ้นแล้ว เขาพบว่า…แม่ไม่ใช่ผู้หญิงที่อุ้มเขาขึ้นมาตีก้นคนนั้นอีกแล้ว แม่…ค่อยๆ แก่ลงแล้ว… พอเห็นชายหนุ่มเป็นแบบนี้ เพื่อนรวมวงไพ่ที่อยู่ข้างๆ จึงพูดว่า “เมื่อก่อนเขาความดันสูง เป็นมาสามปีกว่าแล้ว กินยาลด ความดันมาตลอด แอมโลดิพีน[1]ที่ฉันแนะนำเขาก่อนหน้านี้ได้ผล ใช้ได้ ฉันเป็นคนตวงให้เขาตอนเช้า 120/80 mmHg ฉันรู้ว่าเขาแต่งงานตอนอายุยี่สิบเอ็ด เคยตั้งท้องลูกสี่คนแล้ว แท้งหมด เจ้าหนูคนนี้เป็นลูกคนสุดท้ายของเขา เลยเหมือนกับสมบัติ ล้ำค่า ตอนนั้นพอเธอท้องก็กลัวมากว่าจะแท้งอีก ดังนั้นพอคลอด เจ้าหนูคนนี้ออกมาเลยรักทะนุถนอมเหมือนแก้วกลางใจ…”อีกคนหนึ่งก็พูดขึ้น “ครึ่งปีก่อนเขาตรวจเจอเนื้องอกมดลูก กลัวว่าลูกจะเป็นห่วงเลยไม่ยอมบอกเขา ฉันเลยไปผ่ามดลูก เป็นเพื่อนเขา…” เพื่อนร่วมวงไพ่ที่อยู่ข้างๆ เสริมต่อ “เขางกมาก ทำกับข้าวเยอะ ก็เสียดายไม่อยากทิ้ง เก็บเข้าตู้เย็นไว้กินหลายมื้อประจำ อาทิตย์ ก่อนลูกชายพาแฟนกลับบ้าน คนคนเดียวทำกับข้าวเต็มโต๊ะเจ็ดแปด อย่าง วุ่นไปทั้งบ่าย สุดท้ายลูกชายก็ไม่มา ตอนหลังฉันไปหาเขา ก็ เห็นเขากินของเหลืออยู่นาน… อาจเป็นเพราะไส้ติ่งอักเสบอยู่ตลอด ตอนเล่นไพ่เลยชอบ พูดว่าเจ็บไส้ติ่ง พวกเรากล่อมให้เขาไปตัด แต่เขาเอาแต่พูดว่าไม่ เจ็บ เลยโดนขาไพ่อย่างพวกเราโกรธอยู่แล้ว…” …… ขณะที่เฉินชางมองเพื่อนร่วมวงไพ่พูดไปพูดมา ก็ปะติดปะต่ออาการคนไข้ได้เป็นอย่างดีแล้วตอนนี้เอง จู่ๆ ชายหนุ่มก็พบว่าตนยังไม่รู้เรื่องพ่อแม่ดีเท่าเพื่อนร่วมวงไพ่ ในช่วงเวลาสำ คัญ…พวกเขาต่างหากที่ช่วยแม่ไว้!เฉินชางมองดูชายที่ร้องไห้โอดครวญอยู่ข้างเตียงแล้วอดพูดไม่ได้ว่า “เตรียมผ่าตัดเถอะครับ”ชายคนนั้นรีบลุกขึ้นลูบหน้าลูบตามองเฉินชาง “หมอ คุณช่วยแม่ผมได้ไหมครับ ผมขอร้องละ!แม่ผมเป็นอะไรกันแน่ผมยังทำให้แม่อยู่สุขสบายไม่ได้เลย…”เฉินชางพยักหน้า “ครับ วางใจเถอะ พวกเราจะทำเต็มที่ครับ”ตอนนี้เอง ห้องผ่าตัดก็เตรียมการในห้องพร้อมแล้ว เฉินชางกับหม่าเยว่ฮุยจึงเดินไปห้องผ่าตัดทันทีเหล่าหม่ามองชายที่สีหน้าหมดอาลัยตายอยากแล้วถามขึ้นปุบปับว่า “ครั้งล่าสุดที่คุณฉลองวันเกิดให้แม่นี่เมื่อไรนะ”เฉินชางพลันส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้…เหมือนเขาจะไม่เคยฉลองให้…เหล่าหม่าจึงอดพูดขึ้นไม่ได้ว่า “ของผมเหมือนจะหลายปีแล้วผมยังเกือบลืมวันเกิดแม่ผมแล้วเลย”ทั้งสองไม่พูดอะไรอีก จากนั้นจึงเดินไปที่ห้องผ่าตัดตอนที่ล้างมือ เหล่าหม่าถามขึ้นว่า “คุณรู้แล้วจริงหรือว่าป่วยเป็นอะไร”เฉินชางพยักหน้าอย่างมั่นใจ “แน่สิ!”“อะไรนะ”เฉินชางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “นี่คงไม่ได้ผ่าตัดแค่ครั้งเดียว!”ตอนนี้วิสัญญีแพทย์โจวเฮ่อเดินมาหา เขาอ่านประวัติผู้ป่วยแล้ว แต่ยังไม่แน่ใจนักว่าจะผ่าตัดอะไรกันแน่ พอได้ยินเฉินชางพูดแบบนี้จึงอดถามไม่ได้ว่า“หมายความว่าไง”โจวเฮ่อกับหม่าเยว่ฮุยจ้องเฉินชางเฉินชางเอ่ยขึ้นทันที “ผมแค่เดาน่ะครับ อาจจะเป็นไส้เลื่อนในช่องท้อง! แต่…ไม่แน่ใจว่ากั้นผนังช่องท้องอยู่ไหม”พอพูดจบเฉินชางจึงเริ่มอธิบายเหตุผล“ผู้ป่วยเคยตัดมดลูกเมื่อครึ่งปีก่อน แล้วเพื่อนร่วมวงไพ่พวกนั้นก็บอกว่าอาจจะเป็นไส้ติ่งอักเสบด้วย เขานั่งนาน ขาดการออกกำลังกาย มิหนำซ้ำ ยังไม่มีวินัยในการกินอาหาร…เป็นไปได้สูงที่ไส้ติ่งจะอักเสบรุนแรงขึ้นจนไปติดกับทางเดินอาหาร!พอเชื่อมโยงกับการคลำตรวจ ผมเลยคิดว่าผู้ป่วยมีสายพังผืดที่เยื่อแขวนไส้ติ่ง[2]หลังจากตัดมดลูกสายพังผืดนี้ย่อมไม่ได้เกิดขึ้นในวันสองวัน แต่สะสม