บทที่ 889 ฉันเจอความลับอย่างหนึ่ง!

อารมณ์ดีๆ เริ่มต้นจากตอนเลิกงานวันศุกร์แล้ววันรุ่งขึ้น ไม่ต้องทำงานเสมอ อย่างเช่นตอนนี้ เฉินชางกลับบ้านเร็ว อยากจะจัดดินเนอร์ใต้ แสงเทียน เขาคิดว่าชีวิตต้องมีความสุนทรีย์ ถึงกับซื้อดอกกุหลาบ มาสองสามดอกด้วยซ้ำ ! สำ หรับศัลยแพทย์หลักเฉินแล้ว ของอย่างสเต็กมันง่ายเกินไป ช่วงนี้เขาผ่าตัดหัวใจ จึงรู้จักโครงสร้างกายวิภาคของส่วน ซี่โครงดีเหมือนนิ้วมือตัวเอง แค่เปลี่ยนจากคนเป็นวัวเท่านั้น! เขาคิดว่าทักษะการใช้มีดกับการจัดการรายละเอียดปลีกย่อย ของตนจะดึงรสชาติเส้นใยกล้ามเนื้อประสาทของเนื้อวัวออกมาได้ แน่ แต่พอเฉินชางนั่งคิดบนโซฟาอยู่นาน จู่ๆ ก็คิดได้ว่าทั้งสเต็กกับ แชมเปญก็ซื้อมาจากร้าน ดอกกุหลาบก็เหมือนต้องซื้อ ดินเนอร์ใต้แสงเทียนยังต้องซื้อเทียน สุดท้ายขยะก็ต้องแยกประเภท…ที่ทิ้งขยะ เปียกยังห่างออกไปจากชั้นล่างอีกสองร้อยเมตรด้วย ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าไปเสียเงินที่ร้านเลยดีกว่า! เขาจึงลุกขึ้นไปเตรียมเซอร์ไพรส์ยัยฉินขี้ประจบเสียเลย ตอนที่ออกมา จู่ๆ ก็เห็นว่าฉินเยว่ดันถอดเสื้อตัวหนาแขวนไว้ที่ ตู้เสื้อผ้า เฉินชางอดยิ้มไปด่าไปไม่ได้ ยัยนี่ ยอมหนาวแต่ไม่ยอม ไม่สวย บ่ายวันนี้มีลม อุณหภูมิก็ลดลง เลิกงานแล้วฉินเยว่จึงเดินกลับ ทุกวันเพราะไม่ได้ไกลมาก เดินสิบกว่านาทีก็ถือเสียว่าเดินเล่น เฉินชางหยิบเสื้อมาแล้วลงไปขับรถ …… ตอนนี้ฉินเยว่ทั้งหนาวทั้งหิว ที่แท้อากาศดีๆ ก็เหมือนกับ ประจำ เดือนของผู้หญิง คิดจะมาก็มา ตกบ่ายจู่ๆ อากาศก็เริ่มเย็น ยิ่งด้านนอกมีลมพัดหวือๆ นี่ถ้าเดินกลับบ้านจะไม่ต้องหนาวจน เป็นหวัดกันเลยหรือที่จริง…เป็นหวัดก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ถือเสียว่าให้ระบบ ภูมิคุ้มกันได้เผาผลาญสักครั้งก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรนัก แต่…พรุ่งนี้ไม่ทำงาน ขลุกตัวอยู่ในบ้านน้ำมูกไหลจะกระทบ ภาพลักษณ์ของตนในใจของคุณเฉินที่รักได้ มิหนำซ้ำ จะจุ๊บก็ไม่ได้ แถมจู๋จี๋กันไม่ได้อีก… ถึงยังไงเป็นคนคีพลุค ตอนนอนก็ต้องสวย! พอคิดว่าพรุ่งนี้จะซุกตัวใต้ผ้าห่มกับเฉินชางทั้งวัน จู่ๆ ฉินเยว่ก็ อารมณ์ดีขึ้นมาก“เสี่ยวฉิน พรุ่งนี้คุณก็ไม่ได้มา ตอนกลางคืนอ่านประวัติอาการป่วยเพิ่มหน่อย อีกอย่าง เช็คยาผู้ป่วยที่ออกจากโรงพยาบาลสองคนแล้วสั่งยาด้วย ตอนเจ็ดโมงครึ่งมีตรวจร่างกายหลังผ่าตัด…”รุ่นพี่แม่มดพร่ำแจกภาระงานหลังเลิกงานฉินเยว่อดแขวะไม่ได้ พรุ่งนี้ฉันไม่มา พูดอย่างกับฉันจะมากับคุณ…ฉินเยว่ “อ๋อ ได้ค่ะ อาจารย์เถียน”ที่จริงเธอไม่มีอำนาจไปแขวะ คุณไม่มีทางจินตนาการได้ว่าโลกในจิตใจของผู้หญิงที่โสดมาสามสิบสี่สามสิบห้าปีจนต่อมไร้ท่ออาจไม่สมดุลคนหนึ่งเป็นอย่างไรในที่สุดก็ยุ่งจนเลิกงาน ฉินเยว่ถอดชุดกาวน์เตรียมเลิกงานรุ่นพี่ก็ออกมาแล้ว พอเห็นฉินเยว่เป็นแบบนี้แล้วก็อดพูดไม่ได้“ทำไมคุณถึงใส่เสื้อน้อยขนาดนี้ ขอแค่สวยก็ยอมหนาวได้ถ้าเป็นหวัดไปจริงๆ จะทำยังไง”ฉินเยว่ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ความใส่ใจของรุ่นพี่ “สามีฉันมารับค่ะ”พอรุ่นพี่ได้ยินเข้าก็สีหน้าอึมครึมทันที พูดว่า “ผู้ชายพึ่งไม่ได้ทั้งนั้น! พึ่งตัวเองยังดีเสียกว่า”พอพูดจบก็ออกไปเลย…ที่จริงฉินเยว่ก็แค่คุยโว เฉินชางยุ่งกว่าตนยังจะมารับตนได้อย่างไร…เธอถอนใจอย่างจนใจ ห่อตัวมิดชิดเตรียมออกไปข้างนอก!แต่พอเธอออกมา ก็เห็นชายหนุ่มสูงยาวเข่าดีคนหนึ่งเดินมารับในมือถือเสื้อโค้ทผ้าขนสัตว์ที่คุ้นเคยตัวหนึ่ง“ผมเอาเสื้อมาให้แล้ว!”ขณะที่เห็นคุณเฉินที่รักยิ้มพลางสวมเสื้อให้ ฉินเยว่ก็ใจละลายเสียแล้ว!ความสุขมาเยือนปุบปับไปไหมนะเธอไม่เคยคิดว่าจะมีคนเห็นว่าลมแรงแล้วคิดว่าวันนี้ตนใส่เสื้อออกมาน้อย จึงเอาเสื้อมาเพิ่มให้!“ที่รัก สวมให้ฉันหน่อย”ฉินเยว่อดยิ้มไม่ได้ความคับข้องใจในวันนี้มลายหายไปและแทนที่ด้วยความสุข