บทที่ 890 ฉันอยากนอนเพื่อความงาม

เฉินชางพลันผงะไป! “ความลับอะไรครับ” ฉินเยว่ยิ้มเอ่ย “ฉันค้นพบว่าช่วงนี้ผิวฉันดีขึ้นมาก หน้า เปล่งปลั่งมีเลือดฝาด!” เฉินชางอึ้งไป หมดคำพูดเล็กน้อย “คุณดูดพลังหยางจากผม ไปเสริมพลังหยินคุณนี่! คุณดูผิวผมสิ…” เฉินชางจนใจ ฉินเยว่มองดู ทันใดนั้นก็หัวเราะเอิ๊กอ๊าก “ที่แท้สิวร้อนในบน จมูกคุณก็หายไปแล้ว หยินหยางสมดุลนี่คุณ!” พออยู่ด้วยกันนานเข้า ภรรยาตัวน้อยก็ยิ่งพูดตามใจปาก ฉินเยว่รู้สึกว่าแบบนี้สิถึงเป็นการใช้ชีวิต เธอพลันพูดขึ้นว่า “ฉันเห็นหน้ารุ่นพี่ จุ๊ๆ สีหน้าอึมครึม หยิน หยางเสียสมดุล!ดูปราดเดียวก็รู้ว่าต่อมไร้ท่อไม่สมดุล เพราะงั้น พอคิดแบบนี้ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าความจริงเรื่องนั้นมีประโยชน์กว่าทำหัตถการเสริมสวย อีก ฉันว่ารอคลอดลูกแล้วคุณต้องมาช่วยฉันปรับสมดุลดีๆ…” เฉินชางหมดคำพูดแล้ว มาเป็นบ้าอะไรเอากลางดึก จะว่าไป ผมขับรถอยู่นะ ยิงมุกทะลึ่งไวกว่าผมขับรถอีก… เฉินชางปรับท่านั่งเพื่อไม่ให้ประเจิดประเจ้อเกินไป ระหว่างที่คุยกัน ฉินเยว่ก็เอ่ยว่า “จริงด้วย พัสดุมาแล้ว คุณ ช่วยไปเอาให้ฉันหรือยัง” เฉินชางพยักหน้า “เอามาแล้ว อะไรน่ะ” ฉินเยว่กลอกตาใส่เฉินชาง “อะไรน่ะเหรอ คุณยังพูดมาได้ ก็ ถุงน่องฉันโดนคุณฉีกไปแล้ว…ฉันไม่ต้องซื้อคู่ใหม่หรือไง” เฉินชางได้ยินแล้วดีใจขึ้นมาทันที! “อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ซื้อเยอะหน่อยก็ได้ ถุงน่องน่ะเป็นวัสดุ สิ้นเปลือง จะขาดก็เรื่องปกติ…ฮ่าๆ เดี๋ยวมาเบิกกับสามีคนนี้เอา…จริงด้วย อยากได้เสื้อผ้าพิเศษๆ ไหม” …… …… วันรุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งสาง ทันทีที่ฉินเยว่ลืมตาก็ยื่นมือไปคลำหา โทรศัพท์ตามสัญชาตญาณ คลำไปคลำมา…เอ๊ะ? นี่อะไรน่ะ คราวนี้เธอเริ่มสงสัย จึงยกมือไปแตะๆ ดูแล้วก็ชะงักไปทันทีที่แท้นอนอยู่ก็ยังตอบสนองได้หรือ!ทันทีที่ฉินเยว่จะศึกษาเพราะความสงสัยในฐานะนักศึกษาแพทย์และความอยากพิสูจน์ทางการแพทย์ จู่ๆ ก็รู้สึกได้ว่าเฉินชางขยับตัว จึงรีบหลับตาแสร้งทำเป็นหลับเฉินชางพลิกตัว แขนคลำไปมาจนเจอแขนของฉินเยว่เขาพูดเสียงเบาว่า “เกาให้ผมทีสิ!”ฉินเยว่ตกใจ ให้ตายสิ โดนจับได้แล้วหรือหัวใจดวงน้อยเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆแต่ต่อมาเธอก็พบว่าตัวเองเข้าใจผิด เฉินชางเริ่มเอาแขนเธอมาเกาหลัง!ฉินเยว่หมดคำพูด “คุณติดแล้วใช่ไหม ฉันไม่ใช่ไม้เกาหลังนะ”เฉินชางพูดงึมงำ “เร็วหน่อย กระดูกสะบักล่าง ซี่โครงซี่ที่เจ็ดใช่ๆๆ…ไล่ไปตามกล้ามเนื้อบริเวณหลังส่วนล่าง โอ๊ย ออกแรงหน่อยใช้แรงกล้ามเนื้อระดับสี่…”ฉินเยว่หมดคำพูด “คุณพูดคร่าวๆ ไม่เป็นใช่ไหม”เฉินชางพลิกตัวกะทันหัน หาวใส่ฉินเยว่ “ชินแล้ว”ฉินเยว่หลับตานอนต่อ เมื่อคืนเหนื่อยจริงๆ…ที่แท้ฉีกถุงน่องก็ออกแรงเยอะเหมือนกัน…ฉินเยว่นอนไม่หลับ จ้องเฉินชาง ยิ่งมองยิ่งหล่อ มองยังไงก็หล่อ จึงฟุบพลางยิ้มเอ่ย “ทำไมผู้ชายอย่างคุณถึงหล่อขนาดนี้นะ”เฉินชางไม่สนใจเธอฉินเยว่ไม่หายหงุดหงิด แหวกปาก ลูบหู บีบจมูก พอเห็นว่าเฉินชางไม่เล่นด้วยจึงเอ่ยขึ้นปุบปับว่า“คุณสามี คุณชอบฉันตรงไหนเหรอ ฉันยังไม่รู้เลยว่าตัวเองมีดีอะไร…”คุณบอกว่าฉันก็สวยนิดหน่อย ส่วนสูงกลางๆ สติปัญญา…ก็ธรรมดา นมก็ธรรมดา…อะไรก็ธรรมดาไปหมด ทำไมคุณถึงชอบฉันขนาดนี้ล่ะ”ฉินเยว่เล่นมือใหญ่ของเฉินชาง “คุณเป็นโรคชอบของแปลกเหรอ”เฉินชางจนใจ ส่ายหัวอยู่ตลอดแต่ฉินเยว่สู้ไม่ถอย ต้องทำให้เฉินชางพูดสิ่งที่เข้าท่าออกมาให้ได้ ที่จริง…ก็คือให้เฉินชางอวยตัวเองเสียดายที่ตอนนี้เฉินชางกำลังง่วงจัด ถึงอย่างไรเมื่อคืนคนที่เหนื่อยก็คือตัวเอง คุณสบายตัวแล้ว แต่ตรงนี้ยังมีโคถึกเหนื่อยอยู่นี่