บทที่ 900 เจ็บไปทั้งหัวใจเอาตอนเข้าใจ

หรือจะ…ลองใช้นิ้วดู พอคิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็รู้สึกว่ามีความเป็นไปได้สูงมาก! ถึงอย่างไรตำแหน่งนี้ก็มีส่วนโค้งเล็กที่ทำงานอยู่ ใช้คีมแหวก ไม่ได้ หรือต่อให้เอาเข้าไปได้ก็ออกแรงยากอยู่ดี! โจวเฮ่อสีหน้าเคร่งเครียด เขาคิดไม่ถึงว่าจะเจอสถานการณ์ แบบนี้ เดิมทีนึกว่าเป็นการผ่าตัดธรรมดา คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะเป็น แบบนี้! ส่วนเฮ่อเจิ้งจื้อลงจากหลังเสือได้ยากแล้ว มือทั้งสองยก กระเพาะไว้ดีๆ พยายามเต็มที่แล้ว รอหัวหน้าหม่าแล้วกัน! หัวหน้าหม่ามาก็โอเคแล้ว! ตอนนี้หม่าเยว่ฮุยกลายเป็นผู้กอบกู้ของเฮ่อเจิ้งจื้อไปแล้ว แต่ในตอนนี้เอง เฉินชางก็เริ่มเคลื่อนไหว!โจวเฮ่อเห็นเฉินชางยื่นนิ้วชี้กับนิ้วกลางมือขวาเข้าไป หลังจาก วนผ่านก็ไปโดนเส้นเอ็นกระเพาะลำไส้พอดี! โจวเฮ่อตาเป็นประกาย ดีมาก! ลงมือสร้างสรรค์ดี แต่…ใช้นิ้วมือแยกเส้นเอ็นส่วนหน้ากับส่วนหลังได้หรือ นี่ไม่เพียงแต่ต้องออกแรงมากพอ ยังต้องคล่องตัวมากพอด้วย! แบบนี้ได้หรือ เฉินชางมองถุงมือ ถ้าไม่ใช่ว่าเขารักษาความคล่องตัวกับแรง ประมาณนี้ไว้ได้ ที่จริงแล้วเขาเองก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน! พยาบาลน้อยกลุ่มนี้ยิ่งเบิกตากว้าง จู่ๆ พวกเธอกก็นึกถึงนิ้วมือ ของจางฉี่หลิงจากเรื่องบันทึกจอมโจรแห่งสุสาน พวกเธอเห็นนิ้วมือทั้งสองของเฉินชางเกี่ยวกันออกแรงขยับขึ้น ลง เริ่มขยับอย่างระมัดระวัง ขั้น ตอนนี้เปลืองแรงมาก แต่เฉินชางก็คิดวิธีที่ดีกว่านี้ไม่ออก โจวเฮ่อเห็นเฉินชางออกแรงนิ้วทั้งสองแล้วเริ่มตื่นเต้น! “เปิดแล้วๆ! ใกล้แล้ว!”พวกพยาบาลน้อยก็เริ่มตื่นเต้น “เก่งจัง!” ทันใดนั้นก็มีเสียงดัง ด้านหน้ากับด้านหลังของเอ็นกระเพาะ ลำไส้ก็แหวกเป็นแผลช้ำ เฉินชางจึงถอนใจโล่งอกในที่สุด เขาผลักเส้นเอ็นด้านหน้ากับ ด้านหลังออกจากกัน จากนั้นพอเส้นเอ็นนี้หย่อนลง พื้นที่ผ่าตัดก็จึงใหญ่ขึ้น เฉินชางเอาคีมแซะมาแยกออกอย่างระมัดระวัง ใช้เวลาไม่กี่ นาทีก็ตัดออกได้อย่างราบรื่น ทั้งส่วนโค้งใหญ่ของกระเพาะถูกแยกออกมาได้สำ เร็จ!ทุกคนต่างถอนใจโล่งอก เฮ่อเจิ้งจื้อเหงื่อชุ่มศีรษะ พอเห็นนิ้วมือของเฉินชางก็อิจฉาไม่หยุดทันที!โจวเฮ่อเองก็ชูนิ้วโป้งให้!“มือดีเลยนี่!”เฉินชางยิ้มน้อยๆ พอได้ขยับนิ้วทีหนึ่งแล้วเมื่อยนิดหน่อยการผ่าตัดดำเนินต่อไปแยกส่วนโค้งเล็กของกระเพาะ…แหวกเยื่อแขวนทั้งขั้นตอนง่ายกว่าเมื่อกี้มากไม่นานนักก็แยกเสร็จ!เฮ่อเจิ้งจื้อจึงผ่อนคลายลงมาก ในที่สุดก็แยกสำ เร็จ รอหัวหน้าหม่ามาได้แล้ว!พอไม่มีหัวหน้าหม่า เฮ่อเจิ้งจื้อรู้สึกกระวนกระวายไปหมดเฉินชางเห็นเขายังไม่ทันหายตระหนกตกใจ!เฉินชางเห็นเฮ่อเจิ้งจื้อแล้วอดยิ้มไม่ได้ “พวกเราตัดลำไส้เล็กส่วนต้นก่อนเถอะ!”เฮ่อเจิ้งจื้อนิ่งอึ้งไป! เขาตาเบิกกว้างมองเฉินชาง “นี่…ไม่ต้องรอหัวหน้าหม่ามาเป็นผู้ผ่าตัดหลักเหรอครับ”เฉินชางยิ้ม ค่อยๆ สอนไปแล้วกัน “หัวหน้าหม่าเป็นผู้ผ่าตัดหลัก ให้เขารับหน้าที่ตัดกระเพาะก็พอครับ พวกเราตัดลำไส้เล็กส่วนต้น แบบนี้จะไม่ช่วยเขาประหยัดเวลาไปมากหรือครับ”เฮ่อเจิ้งจื้องงไปเลย!เขารู้สึกเหมือนตัวเองลงเรือโจรเสียแล้ว แถมยังออกจากเรือไม่ได้ด้วยเพราะเฉินชางยกคีมลำไส้เล็กส่วนต้นขึ้นมาแล้ว!เฮ่อเจิ้งจื้อมองเฉินชาง “หัวหน้าหม่าใกล้ถึงแล้วมั้งครับ”เฉินชางพยักหน้า “ครับ คงใกล้ถึงแล้ว!”เฮ่อเจิ้งจื้อมองเฉินชาง “พวกคุณ…”เฉินชาง “ครับ ปกติพวกเราทำกันแบบนี้ทั้งนั้น ผมทำส่วนที่ไม่ยากมากเสร็จแล้ว หัวหน้าหม่าก็จะมาผ่าตัดส่วนสำ คัญ”เฮ่อเจิ้งจื้อกลืนน้ำลาย คิดอยู่ในใจ อาจจะเป็นแบบนี้จริงๆ ก็ได้มั้ง…เฉินชางใช้คีมคีบลำไส้ส่วนต้นสองเล่มตรงส่วนท้ายของกระเพาะที่ห่างกันไม่ถึงสองเซนติเมตร แล้วใช้ผ้าก๊อซรองอยู่ด้านหลังส่วนท้ายของกระเพาะเพื่อป้องกันการปนเปื้อนเฉินชางหยิบมีดผ่าตัดขึ้นตัดหลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารให้ขาดสะบั้นอย่างฉับไว