บทที่ 910 หนึ่งในวิธีฆ่าตัวตายที่เจ็บปวดที่สุด

วันถัดมา! พอฟ้าสาง ฉินเยว่ก็ต้องตื่นเช้าไปทำงาน แต่…เมื่อคืนเหนื่อย เกินไป ขาทั้งสองข้างสั่นไปหมด เหนื่อยมาก! เห็นเฉินชางน้อยกระฉับกระเฉงและมีชีวิตชีวาแต่เช้า ฉินเยว่ โกรธจนลงมือแก้แค้นอย่างแรงทีหนึ่ง! เมื่อคืนคุณรังแกฉัน! เฉินชางฝันอยู่ จู่ๆ โดนตะปบแบบนี้ก็ตกใจตื่น เขามองฉินเยว่อย่างจนปัญญา “พี่สาวครับ ถ้าพังขึ้นมาจะเป็น ความเสียหายของคุณเองนะครับ” ฉินเยว่แค่นเสียงเหอะ “ต่อไปขยับเองนะคะ ฉันเหนื่อยมาก ฉัน ไปทำงานก่อนนะคะ คุณซื้ออาหารเช้ากินเองแล้วกัน! วันนี้อาจารย์ ฉันราวน์วอร์ดใหญ่ สัปดาห์หนึ่งเจอกันแค่ครั้งเดียว ฉันไม่อยาก ทำให้เขาไม่พอใจ”ความจริงได้คนตำแหน่งสูงแบบนี้มาเป็นอาจารย์ไม่ดีเลย สักนิด ปกติได้เจอกันน้อยมาก ฉินเยว่ยังดีหน่อย ถึงอย่างไรอาจารย์ ก็เป็นหัวหน้าแผนก พวกที่ได้อาจารย์เป็นผู้อำนวยการ ทั้งปีเจอกัน แค่ไม่กี่ครั้ง ทว่าผู้อำนวยการก็มีข้อดีของผู้อำนวยการ โดยพื้นฐานแล้ว พวกเขาให้อนาคตกับคุณได้ จัดการทุกอย่างให้ได้ เพราะฉะนั้น จากประสบการณ์ ต่อไปไม่ว่าจะไม่ว่าจะเรียน ปริญญาโท หรือปริญญาเอก ต้องหาคนที่มีอำนาจบริหาร นี่คือ ความในใจ! วันนี้เฉินชางไม่ได้รีบอะไร ตอนนี้ยังเช้าอยู่ จึงลุกจากเตียง มาเก็บห้อง สุดท้ายเก็บไปครู่ใหญ่ก็จนปัญญา… จัดของให้เข้าที่ ทิ้งของที่ควรทิ้ง เขาเห็นว่ายังเช้าอยู่ จึงลงไป ชั้นล่าง ไปทิ้งขยะไกลๆ สักหน่อย วันนี้ซุนกว่างอวี่ราวน์วอร์ดใหญ่ ตอนเปลี่ยนเวรช่วงเช้าก็พูด กับทุกคนว่า “วันนี้ผมมีเรื่องจะประกาศ เมโยคลินิกจะร่วมมือกับ องค์การอนามัยโลกจัดตั้งคณะกรรมการวิชาชีพด้านการทำงานของระบบทางเดินอาหาร และจัดทำวารสารแผนกศัลยกรรม ทางเดินอาหาร โดยการประชุมจะจัดขึ้นในหนึ่งเดือนข้างหน้า ดังนั้น ทุกคนควรเตรียมตัวให้พร้อม ใครที่อยากเข้าร่วมให้ไปสมัครกับ หัวหน้าพยาบาล สิ่งที่โรงพยาบาลต้องการคือ ถ้าเราได้ตำแหน่ง สมาชิกกองบรรณาธิการของวารสารมาสักตำแหน่งหนึ่งจะดีที่สุด ส่วนตำแหน่งคณะกรรมการระบบทางเดินอาหาร ควรจะมีหัวหน้า สมาชิกสักคน หัวหน้าจวง คุณไปกับผมนะครับ” จวงเยว่หมิงเผยสีหน้าดีใจ นี่ถือเป็นโอกาสของเขา! ช่วงเช้า ตอนราวน์วอร์ด ผู้ป่วยหญิงอายุสามสิบสี่ปี เตียง สิบสองไข้ลดลงอย่างเห็นได้ชัด อุณหภูมิร่างกายตอนนี้อยู่ที่ 37.7องศาเซลเซียส ซุนกว่างอวี่ตะลึงไปทันทีเพราะผู้ป่วยคนนี้เขารับมาจากแผนกผู้ป่วยนอก เขาจึงค่อนข้างรู้อาการ คิดไว้ว่าตอนราวน์วอร์ดวันพุธจะดูว่าผู้ป่วยคนนี้เป็นอย่างไรบ้างแล้วแต่ซุนกว่างอวี่คิดไม่ถึงว่าไข้จะหายแล้ว เขาตกใจเล็กน้อย หันมองสวี่รุ่ย “อาการของผู้ป่วยเป็นอย่างไรครับ”ฉินเยว่รีบยื่นชาร์ตผู้ป่วยให้ สวี่รุ่ยพลันรายงานอาการสุดท้ายจึงรายงานผลการหารือเคสเมื่อวาน“แผนการรักษาเป็นอย่างไร” ซุนกว่างอวี่รีบถามสวี่รุ่ยยื่นคำสั่งแพทย์ให้ซุนกว่างอวี่อ่านแล้วพลันโพล่งออกมาว่า “ไม่เลว! ไม่เลว!หัวหน้าจวงให้คำแนะนำมาเหรอครับ”จวงเยว่หมิงอดยิ้มไม่ได้ “เปล่าครับ หัวหน้าซุน เสี่ยวฉินต่างหาก เป็นความคิดของฉินเยว่ ผมคิดว่าใช้ได้ จึงให้พวกเขาใช้แผนนี้เลย”ซุนกว่างอวี่ได้ยินว่าเป็นฉินเยว่ก็ขมวดคิ้วทันที พลันนึกได้ว่าตนยังมีลูกศิษย์คนนี้อีกคนเขาพลันหันมองฉินเยว่แวบหนึ่งพลางพยักหน้าอย่างพอใจ“ใช้ได้ ตั้งใจเรียนรู้จากรุ่นพี่คุณนะครับ!”ซุนกว่างอวี่ไม่ได้ลืมฉินเยว่ แต่เขางานยุ่งจนไม่มีเวลาดูแลนักเรียน ส่วนใหญ่ล้วนจัดแจงให้บรรดาหัวหน้าที่อยู่ภายใต้บังคับบัญชาดูแลและฉินเยว่ยังเป็นคนที่ฉินหย่งอี้แนะนำมา เพราะฉะนั้นซุนกว่างอวี่อยากขัดเกลาเธอก่อน รอให้ถึงเวลาที่ฉินเยว่จะทำให้เขาตาเป็นประกายได้ ไม่ได้รีบร้อนเพียงแต่…คิดไม่ถึงว่าจะไวขนาดนี้ซุนกว่างอวี่คิดไปคิดมา จู่ๆ ก็พูดว่า “เสี่ยวฉิน คุณมีวีซ่าสหรัฐอเมริกาไหมครับ”ฉินเยว่อึ้ง “มีค่ะอาจารย์”ซุนกว่างอวี่พยักหน้า “การประชุมสุดยอดสมรรถนะระบบทางเดินอาหารนานาชาติที่เมโยจะจัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือน คุณตามไปดูงานด้วยนะครับ”ได้ยินแบบนี้ คนรอบข้างก็มองมาอย่างอิจฉาทันที!นี่เป็นโอกาสที่หายากมาก ไปประชุมที่สหรัฐอเมริกาเชียวนะ!ได้อาจารย์ที่ปรึกษาเก่งๆ ก็ดีแบบนี้แหละ พาไปประชุมทั่วโลกไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายฉินเยว่ก็ดีใจขึ้นมาทันที “ขอบคุณค่ะ อาจารย์!”การราวน์วอร์ดดำเนินต่อไป ฉินเยว่เองยังคิดไม่ถึงว่าการวินิจฉัยผู้ป่วยเคสหนึ่งจะทำให้อาจารย์เปลี่ยนความคิดได้และทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นคุณงามความดีของคุณเฉินที่รักของตน