บทที่ 921 ดีเฉยเลย

พอเฉินชางตื่นขึ้นมาก็รู้สึกว่าตนนอนไปนานมาก! ไม่ได้หลับสบายขนาดนี้มานานมากแล้ว เฉินชางมองดูฉินเยว่ที่อยู่ในอ้อมแขนแล้วชะงักไปทันที หรือว่า …จะยังไม่เจ็ดโมง นอนต่ออีกหน่อย เฉินชางรอนาฬิกาปลุก แต่นอนอยู่นานแล้วพบว่ามีอะไร ชอบกล ทำไมวันนี้นาฬิกาปลุกถึงไม่ดัง เขามองดูฉินเยว่ที่นอนหลับเหมือนเด็กแล้วก็หยิบมือถือขึ้น มาทันที จึงพบว่ามือถือแบตหมด! เฉินชางพลันตกใจสะดุ้งโหยง เวรแล้วไหม สายแล้วหรือ เขารีบเขย่าตัวฉินเยว่ “กี่โมงแล้ว ทำไมคุณยังนอนอยู่ล่ะ”ฉินเยว่พลิกตัวไปหยิบมาศัพท์มาดู “แปดโมงยี่สิบแล้ว เอ๊ะ? ทำไมคุณยังไม่ไปล่ะ!” เฉินชางหมดคำพูด “คุณไม่ทำงานหรือ” ฉินเยว่เปลี่ยนท่าให้สบายตัว “ใช่ไง วันนี้ฉันพักก็เลยปิด นาฬิกาปลุก” เฉินชางตบหน้าผาก โมโหเป็นบ้าเลย เขาพลิกตัวลุกออกจากเตียงตีก้นฉินเยว่อย่างเคืองๆ แล้วรีบ แต่งตัวไปโรงพยาบาล เขาพบว่ายัยฉินเยว่คนนี้ก็คือยาสลบ นอนกอดแล้วต้องหลับ สบาย นุ่มๆ นิ่มๆ… มิน่าบทกลอนโบราณถึงว่าไว้ นวลอนงค์ห่มแพรสัตบรรณ สม สมานทรงธรรม์ในคืนวสันต์ กษัตริย์เลยตื่นสายล่ะสิ! แบบนี้จะโทษกษัตริย์ไม่ได้จริงๆ และย่อมโทษผู้หญิงของเขา ไม่ได้ด้วย เป็นคนสวยยังไงก็ถูกเสมอ! ถ้าจะโทษก็ต้องโทษ…ช่างเถอะ ไม่โทษใครทั้งนั้นแผนกฉุกเฉินอันดับหกมีระเบียบเข้มงวดชัดเจน อวี๋หย่งกัง ทำงานอยู่ในระบบที่เข้มงวดอย่างกองทหาร ไม่มาสายไม่เลิกก่อน ตอนที่เฉินชางเข้าแผนกฉุกเฉินมาเป็นตอนที่กำลังเวลาเปลี่ยน เวรพอดี ทุกคนออกมาจากแผนก พอเห็นเฉินชางเข้าก็พากันทักทาย “หมอเฉิน!” “เสี่ยวเฉินมาแล้ว” แน่นอนว่าต้องมีคนที่เห็นความสุขบนความทุกข์คนอื่น คนเรา น่ะ เป็นไปไม่ได้ที่ทุกคนจะชอบคุณ เฉินชางเด่นมากย่อมมีคนรู้สึก เกะกะลูกตาเช่นกัน พอเห็นว่าเฉินชางมาสายก็ดีอกดีใจ รอดูว่าหัวหน้าอวี๋จะติเตียนอย่างไรเฉินชางพยักหน้าทักทายบรรดาเพื่อนร่วมงานตอนนี้เองอวี๋หยงกังเห็นว่าเฉินชางมาแล้วพอดีเฉินชางรีบเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจว่า “หัวหน้า ขอโทษครับ ตื่นสายเสียแล้ว”เหล่าหม่ายืนอยู่ข้างหลัง มองเฉินชางอย่างสมน้ำหน้า ในมือยกนมกล่องหนึ่งมาดื่ม เห็นได้ชัดว่าเขาเพิ่งมาได้ไม่นานเช่นกันมิหนำซ้ำ เมื่อกี้ยังถูกเหล่าอวี๋ตำหนิตามระเบียบอยู่นานเหล่าหม่าก็เป็นข้อยกเว้นคนหนึ่ง!เขาเป็นหัวหน้าทีมมือฉมัง เป็นแพทย์ระดับหัวหน้า ความสามารถโดดเด่น แต่เหล่าอวี๋ก็ยังคุมไว้ไม่ปล่อยสักทีถ้าใช้ภาษาเหล่าอวี๋พูดก็คือขาดการสั่งสอนแต่เหล่าหม่าก็จนใจนัก ตอนผ่าตัด เหล่าอวี๋ไม่เคยมาช่วยตนผ่าตัดเองเลย แต่ในแง่การใช้ชีวิต เหล่าอวี๋กลับตบหน้าชนิดไม่ออมแรงเฮ้อ…พอเห็นเฉินชาง จู่ๆ เหล่าหม่าก็ตั้งตาคอยขึ้นมา ถึงกับแอบดีใจเสียด้วยซ้ำแต่ก็ในตอนที่ทุกคนเตรียมพร้อมแล้ว จู่ๆ อวี๋หย่งกังก็ยิ้ม!ทุกคนเห็นเขายิ้มแบบนี้แล้วอึ้งไปเลยเหล่าอวี๋ยิ้มหรือเหล่าอวี๋ถึงกับยิ้มงั้นหรือเกิดอะไรขึ้นน่ะทุกคนต่างชะงักไป!เหล่าหม่าเดาว่าเหล่าอวี๋ต้องยิ้มด้วยความโมโหแน่อวี๋หย่งกังมองเฉินชางแล้วตบไหล่เขา ไม่ได้ตำหนิซ้ำ กลับพยักหน้าเอ่ยว่า “เมื่อคืนกลับดึกใช่ไหม อย่าลืมพักผ่อนล่ะ!”ประโยคเดียวทำเอาทุกคนที่อยู่ข้างหลังเหม่อไปเลย!นี่มันคำพูดของเหล่าอวี๋หรือเจ้าหม่าเซอะซะยังพ่นนมออกมา เขาไม่สบอารมณ์มีสิทธิ์อะไรมาสองมาตรฐานพวกคนที่เดิมทีรอสมน้ำหน้าอยู่นั้นยิ่งอึ้งไปเลยอวี๋หย่งกังยิ้มพลางเอ่ย “เช้าวันนี้ผมบังเอิญเจอหัวหน้าเหอจื้อเชียนแผนกศัลยกรรมทั่วไป เขาบอกว่าคุณผ่าตัดได้ดีมากมีพรสวรรค์ เขาดูคลิปผ่าตัดทั้งคืน ยิ่งดูยิ่งได้แรงบันดาลใจ!”“ได้ เรื่องไปอเมริกาคราวนี้ผมจะคุยให้ พยายามเข้าล่ะ ไปชิงตำแหน่งกลับมาให้ได้”เฉินชางพยักหน้ายิ้มให้ “ขอบคุณครับหัวหน้าอวี๋”