บทที่ 920 หวานจัง!

ก่อนผ่าตัด ทุกคนกินข้าวนิดหน่อยไปบ้างแล้ว แต่การผ่าตัด สี่ห้าชั่วโมงค่อนข้างเปลืองพลังกายจริงๆ ตอนนี้จึงหิวนิดหน่อย ก่อนผ่าตัดจะกินอิ่มเกินไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะรู้สึกเหนื่อยตอน ยืน ทั้งยังมีผลกับสภาพการผ่าตัด ประตูห้องผ่าตัดเปิดออก! ทุกคนต่างลุกขึ้นมา ตาจ้องประตูเขม็ง พอเห็นว่าหมอเดินออก มาจากห้องผ่าตัด พวกเขาก็ตาลุกวาวในทันที เฉินชางพลันพบว่าโหยวหย่งก็อยู่ ที่แท้ยังมีหลายคนเป็นห่วงเชอเจ๋อฮว่า เฉินชางไม่ทันรอให้ใครเอ่ยปากก็พูดขึ้นว่า “การผ่าตัดของเชอ เจ๋อฮว่าสำ เร็จดี ทุกคนวางใจเถอะครับ ดึกป่านนี้แล้ว ทุกคนรอ มาจนตอนนี้รีบกลับไปพักเถอะครับ” พอได้ยินว่าผ่าตัดสำ เร็จ ทุกคนก็ยิ้มขึ้นทันทีพวกเขาเข้าใจการสร้างทางเดินอาหารใหม่อะไรนั่นเสียที่ไหน พวกเขาได้ยินว่าสำ เร็จก็พอแล้ว เด็กหญิงตัวน้อยรีบวิ่งมาจับมือเฉินชางไว้ “คุณอาหมอ ขอบคุณพวกคุณมากนะคะ” พูดจบก็ยัดลูกอมให้เฉินชางอีกกำมือ “พ่อหนูเจ็บไหมคะ” เด็กหญิงเอ่ยถามเสียงค่อย ตอนนี้เอง ภรรยาของเชอเจ๋อฮว่าก็เดินมาหา มองเฉินชางด้วย แววตาซาบซึ้งเจือลำบากใจเป็นอย่างยิ่ง “ขอบคุณพวกคุณค่ะ คุณหมอ! คุณช่วยพวกเราทั้งครอบครัวเลยค่ะ” หญิงผู้นี้ละอายใจมาก เพราะเรื่องของสามีกับอาการป่วยของ ลูกสาว ครอบครัวจะยังมีเงินได้อย่างไร เหล่าเพื่อนยากต่างต้องการให้อั่งเปาแพทย์ผู้นำทีมเสียหน่อย แต่…พวกเขารวมอั่งเปานี้ไม่ได้ เธอเห็นลูกสาวเอาลูกอมให้เฉินชางแล้วใจอ่อนยวบ ค่อนข้าง ละอาย ด้วยกลัวว่าหมอโรงพยาบาลเมืองหลวงจะรู้สึกว่าน่าอายเฉินชางคุกเข่าลงไปมองเด็กหญิง ฉีกห่อลูกอมในมือแล้วยัด ลูกอมเข้าปาก เด็กหญิงพลันยิ้มขึ้นทันที เฉินชางยิ้มให้ “หวานจัง ขอบคุณหนูที่ให้ลูกอมนะครับ! พ่อหนูไม่เจ็บแล้ว รอหายแล้วก็จะไม่เจ็บเลยครับ!” เด็กหญิงยิ้มอย่างดีใจ เธอมีความสุขมาก เบิกบานใจกว่ากินลูกอมเสียอีกแต่หญิงที่อยู่ข้างกันกลับร้องไห้เสียแล้วบรรดาเพื่อนยากที่อยู่รอบๆ ก็พากันซึ้งใจเป็นอย่างยิ่งโหยวหย่งที่อยู่ด้านหนึ่งรีบใช้เว็บแคมถ่ายเหตุการณ์นี้ไว้ตอนนี้ภาพที่ดูเหมือนธรรมดาภาพหนึ่งกลับทั้งอบอุ่นและซาบซึ้งใจ!เฉินชางยิ้มพลางลูบผมของเด็กหญิง “คุณลุงพวกนี้ผ่าตัดให้พ่อหนูทั้งนั้น หมอแบ่งให้ลุงๆ ด้วยได้ไหมครับ พวกเขาก็อยากกิน”เด็กหญิงได้ยินคำของเฉินชาง รู้สึกอายเล็กน้อย หน้าแดงขึ้นทันที “หนูเอาลูกอมทั้งหมดให้หมอไปแล้ว ไม่เหลือแล้วค่ะ”เธอพูดประโยคเดียวทำเอาเฉินชางน้ำตาคลอเล็กน้อยนี่เป็นความรักและความหวังทั้งหมดของเด็กหญิงคนนี้ เธอมอบให้ตนทั้งหมดหวังว่าเฉินชางจะทำให้เธอสมปรารถนาได้ตอนนี้ความปรารถนาเป็นจริงแล้ว ไม่อย่างนั้นตัวเฉินชางเองก็คงโทษตัวเองอยู่บ้างกระมังเฉินชางยิ้มแล้วแบ่งลูกอมให้จางฉาไห่ เหอจื้อเชียน หม่าเยว่ฮุย…รวมถึงพยาบาลที่ตามมาทุกคนแกะลูกอมยัดเข้าปาก ยิ้มมองเด็กหญิง “หวานจัง!”“อร่อยจัง!”เด็กหญิงมองหมอกลุ่มนี้แล้วน้ำตาไหลอาบแก้มทันที นอกจากซาบซึ้งใจแล้วก็ไม่รู้ว่าตนรู้สึกอะไรอย่างอื่นอีก…………หลังจากเฉินชางกลับมาที่ห้องผู้ป่วยแล้วก็ส่งเชอเจ๋อฮว่าไปสังเกตการณ์ที่ไอซียู เปลี่ยนคำสั่งแพทย์หลังการผ่าตัด เขียนประวัติอาการให้เรียบร้อยแล้วจึงเตรียมตัวกลับบ้านภรรยาของเชอเจ๋อฮว่าอุ้มลูกสาวที่หลับไปแล้วอย่างอ่อนล้าร่างกายผอมแห้งค่อนข้างอิดโรย แต่กลับอุ้มลูกสาวไว้ได้อย่างมั่นคงพอเห็นว่าเชอเจ๋อฮว่าเข้าที่เข้าทางแล้วจึงถอนใจโล่งอก!เธอหาม้านั่งวางตัวลูกสาวลงไป คลุมเสื้อของตนให้ลูก แล้วตัวเองค่อยนั่งหลับไปกับพื้นพอเฉินชางออกมาเห็นว่าเด็กหญิงนอนอยู่บนม้านั่งเย็นเฉียบกับแม่ที่นั่งเฝ้าลูกสาวอยู่กับพื้นก็รีบพูดว่า “ห้องเวรมีเตียงว่างพวกคุณไปนอนที่ห้องเวรไหมครับ”