บทที่ 919 ความกังวลใจของเจ้าหม่าเซอะซะ

ทุกคนที่เข้าผ่าตัดตะลึงกับภาพตรงหน้า! รวมถึงวิสัญญีแพทย์โจวเฮ่อก็เป็นเช่นนี้ด้วย หลังจากสร้างทางเดินอาหารใหม่แล้ว หลอดอาหารในตอนนี้ ไม่ได้มีผลกระทบมากนัก มิหนำซ้ำ การผ่าตัดเว้นว่างแถบกล้ามเนื้อ ลำไส้ใหญ่ยังรักษาคุณสมบัติบีบตัวและยืดหดของลำไส้ สิ่งนี้ถึงกับ เป็นเรื่องดีต่อทางเดินอาหารด้วยซ้ำ และที่สำ คัญที่สุดก็คือกระเพาะอาหาร หลังจากผ่าตัดลด ขนาดแล้ว เพราะเย็บเชื่อมตามแนวขวางกับลำไส้เล็กส่วนกลาง จึง ไม่ทำให้กระเพาะที่เดิมเหลืออยู่ไม่มากเกิดอาการแทรกซ้อนจากแรง ตึงในขณะที่ต่อกระเพาะกับลำไส้เล็กส่วนกลางจนเกิดปัญหาอย่าง รูรั่วจากการเย็บเชื่อมได้อย่างอัศจรรย์! บนพื้นผิวที่เชื่อมต่อกันนี้ เฉินชางเชื่อมชั้นเยื่อเมือกมาถึงชั้น เนื้อเยื่อเกี่ยวพันและชั้นเนื้อเยื่อจนหมด เขาเย็บเชื่อมต่อได้สนิทและแน่นหนามากจริงๆ หลังจากคนไข้ฟื้นตัวแล้วไม่กระทบกับ การทำงานของระบบทางเดินอาหารอย่างแน่นอน และตอนนี้กระเพาะและลำไส้ที่เหลืออยู่ก็กลายเป็นเนื้อเยื่อ ‘กระเพาะเทียม’ มิหนำซ้ำ การตัดหลอดอาหารส่วนบนทิ้งก็ดึง กระเพาะให้สูงขึ้น จึงโค้งไปตามสรีระร่างกาย สำ หรับการผ่าตัดแล้ว เรื่องนี้ถือเป็นหนึ่งในจุดที่มหัศจรรย์ที่สุด และบวกกับการรักษาลำไส้ใหญ่… ตอนนี้ต่อให้ทางเดินอาหารทั้งหมดหดสั้นลงไปบ้าง แต่แบบนี้ ก็ยังรักษาการทำงานของทางเดินอาหารได้อยู่ นี่ถือเป็นเรื่องที่ยาก ที่สุด จะดึงเอาเนื้อเยื่อทางเดินอาหารที่มีประสิทธิภาพอยู่ มาวางแผนสร้างทางเดินอาหารใหม่ได้อย่างไรก็เป็นเรื่องที่ยากมาก เรื่องหนึ่งอยู่แล้ว และการผ่าตัดของเฉินชางในวันนี้ก็คือทดลองการค้นพบครั้ง ใหม่! นี่ก็คือจุดที่น่ากลัวของเฉินชาง!ใครจะคิดได้ ตอนนี้เหอจื้อเชียนอดมองเฉินชางไม่ได้ “หมอเฉิน…นี่คุณ ออกแบบทุกอย่างนี้…ตั้งแต่ก่อนผ่าตัดเลยหรือ ทำไมก่อนหน้านี้ ไม่บอกล่ะ” จางฉาไห่ก็มองเฉินชางแบบเดียวกันนี้ เฉินชางยิ้มเขิน “หัวหน้าเหอ ก่อนผ่าตัดเป็นแค่การคาดเดาแต่จะสำ เร็จหรือไม่ยังพูดยากครับอีกอย่าง…ตอนนั้นถ้าผมบอกว่าต้องการสร้างทางเดินอาหารใหม่ ฟื้นฟูการทำงานของทางเดินอาหารจะทำให้คุณรู้สึกต่อต้านไหมครับ”ประโยคเดียวทำให้เหอจื้อเชียนอดส่ายหน้ายิ้มไม่ได้ ถึงกับหมดคำพูดเล็กน้อยไอ้หนุ่มนี่ไม่ได้เก่งแต่เรื่องเรียน ที่สำ คัญที่สุดยังรู้จักใช้ชีวิตด้วยหมอก็แบบนี้ ไม่ใช่แค่ต้องผ่าตัดให้เป็น สิ่งสำ คัญที่สุดยังต้องรู้จักสื่อสารกับผู้ป่วยด้วยอย่างที่คนเฒ่าคนแก่พูดเป็นประจำ รักษาชั่วครั้งคราวช่วยเหลือเป็นประจำ ปลอบประโลมเสมอไปพวกหัวหน้ามองเฉินชาง ต่างรู้สึก ‘เลื่อมใส’ เป็นอย่างยิ่งเลื่อมใสจริงๆ!ถ้าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์สักคนพวกเขาคงไม่รู้สึกประหลาดใจอะไร คนที่คิดแผนการผ่าตัดแบบนี้และทำสำ เร็จได้ พวกเขาได้แต่ชื่นชม!กุญแจสำ คัญยังเป็นกรอบความคิด!กรอบความคิดในการวินิจฉัยโรคสำ คัญมาก แนวคิดโดยรวมแผนการผ่าตัดที่เริ่มคิดจากภาพรวม ไม่ได้ยึดติดกับหลอดอาหารกระเพาะ ลำไส้เล็ก…แต่ประกอบภาพทางเดินอาหารทั้งหมด พรสวรรค์และกรอบความคิดแบบนี้ทำได้ยากมากจริงๆเหอจื้อเชียนอดถอนใจไม่ได้ “วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาแล้ว!การผ่าตัดครั้งนี้ผมต้องกลับไปดูหลายสิบรอบ คืนนี้คงต้องอดนอนเสียแล้ว”การผ่าตัดจบลง มาถึงช่วงเก็บงานเฉินชางย่อมเกรงใจไม่กล้าเรียกใช้หัวหน้าเหล่านี้ ในขณะที่กำลังจะลงมือเอง พวกหัวหน้าที่อยู่ฝั่งหนึ่งก็รีบโบกไม้โบกมือ“หมอเฉิน พักหน่อย ผ่าตัดมาสี่ห้าชั่วโมงแล้ว เหนื่อยแย่เลย!”“ต่อไปพวกเราทำเอง จะเอาแต่ยืนไม่ทำอะไรทั้งคืนไม่ได้หรอกใช่ไหม”“ใช่ๆๆ! พูดอะไรมาก็จะไม่ให้คุณทำ”เฉินชางจนใจ ได้แต่ถอยหลังไปสองสามก้าว มองหัวหน้าเหล่านี้แล้วอดยิ้มไม่ได้