บทที่ 943 ถุงนำโชคสี!

พอเก็บงานทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว เสียงแจ้งเตือนระบบก็ดังขึ้น ข้างหูเฉินชาง [ติ๊ง! กำลังสรุปรวม…รักษาตับแตกแหลกละเอียดระดับราชา และม้ามฉีกขาดระดับเจ้าดินแดนได้ รวบยอดการผ่าตัด…] [ยินดีด้วย! เนื่องจากระดับความยากในการผ่าตัดสูงเกินไป ได้ รับรางวัลมหาศาล: 1. เลื่อนระดับการผ่าตัดใดก็ได้เป็นระดับสมบูรณ์หนึ่งอย่าง (เลือกเองได้) 2. ได้รับยาเสริมแกร่งสีม่วง 3. ถุงนำโชคสีหนึ่งถุง 4. คะแนนทักษะ +10!] พอเห็นรางวัลระบบ! เฉินชางก็แทบยิ้มแล้วจริงๆ ระบบเห็นใจดี จัง พูดถึงยายาก็มา แถมยังเป็นยาเสริมแกร่งสีม่วงด้วย ที่สำ คัญ…ถุงนำโชคสีคืออะไร หรือว่าจะเจ๋งกว่าสีทอง พอคิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็อดตั้งตาคอยไม่ได้ เลื่อนระดับการผ่าตัดใดก็ได้เป็นระดับสมบูรณ์หนึ่งอย่างก็เป็น ทักษะที่ดีมากแล้ว แต่ตอนนี้เฉินชางยังไม่มีทักษะที่อยากเลื่อนระดับ เป็นพิเศษ จึงไม่ได้รีบร้อนอะไร หลังจากผ่าตัด เฉินชางกำชับให้พยาบาลส่งผู้ป่วยไปห้องไอซียู ผ่านทางเดินสำ หรับเจ้าหน้าที่ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาเยี่ยม ผู้ป่วยผ่าตัดเสร็จแล้วต้องดูแลรักษาหลังผ่าตัดหลายอย่าง เฉินชางจึงไม่ต้องการดึงเวลาให้ยืดเยื้อมากนัก พยาบาลเชื่อฟังคำพูดของเฉินชาง พยักหน้าแล้วลุกขึ้นเข็น ผู้ป่วยออกไป ตอนนี้เอง ขณะที่เฉินชางกับพวกโหวรงกำลังล้างมือ โหวหรงก็ อดถามขึ้นไม่ได้ว่า “หมอเฉิน ผมมีคำถามอยู่อย่างหนึ่งอยาก ถามคุณมาตลอด” เฉินชางอึ้งไปทันที “หัวหน้าโหวว่ามาเลยครับ”โหวหรงครุ่นคิดเอ่ยว่า “ตกลงคุณถนัดการผ่าตัดไหนกว่ากัน” คำถามนี้ดึงดูดความสนใจของทุกคนโดยรอบ! เฉินชางชะงักไป หลังจากคิดอยู่พักใหญ่จึงตอบว่า “คงเป็น ศัลยกรรมหัวใจครับ”โหวหรงร้อง อ๋อ แล้วเอ่ยต่อ “งั้น…ทักษะศัลยกรรมทั่วไปอยู่ระดับไหนครับ”เฉินชางนิ่งคิด “คงพอๆ กับศัลยกรรมตับและถุงน้ำดีครับอาจจะระดับกลางๆ ละมั้ง!”โหวหรงไม่พูดอะไรอีกเขารู้สึกว่าคำตอบนี้เชื่อถือได้มาก แต่…ยังรับได้ยากอยู่ดีทักษะเท่าๆ กับศัลยกรรมตับและถุงน้ำดี…เฮ้อ!รู้งี้ไม่ถามดีกว่าโหวหรงค่อนข้างเสียใจ ถ้าไม่ถามก็คงคันยุบยิบอยู่ในใจ แต่ถ้าถามไปก็จะเจ็บปวดทำไมคนเราถึงสุดยอดได้ขนาดนี้นะพอคิดถึงตรงนี้ โหวหรงก็อดไม่ได้ถอนหายใจพอออกมาจากห้องผ่าตัด พวกเฉินชางกับโหวหรงก็เปลี่ยนเสื้อผ้า ขณะที่เปลี่ยนอยู่นั้นเอง…โหวหรงก็อิจฉาขึ้นมาอีกหุ่นเฟิร์มจัง!พอมองดูพุงน้อยๆ ของตัวเอง โหวหรงก็รู้สึกว่าตนต้องออกกำลังกายเพิ่มเสียแล้วเฉินชางออกมาจากห้องผ่าตัดแล้วเห็นว่าพวกอู๋ถงฝู่กับโหลวซินฉวีต่างยืนรออยู่หน้าประตู และยังมีคนอื่นอยู่ด้วยเถาอันหรานลุกขึ้นมาโค้งตัวพร้อมพูดว่า “หมอเฉินคะขอบคุณมากค่ะ ขอบคุณที่ช่วยพ่อฉันนะคะ”เฉินชางมองเถาอันหรานแล้วยิ้มให้ “ไม่เป็นไรครับ นี่เป็นเรื่องที่ผมควรทำอยู่แล้ว”เขาเห็นเถาอันหรานแล้วนึกถึงตอนที่เถาจวินช็อคก่อนหน้านี้ปากเอาแต่พูดพึมพำอยู่ชื่อเดียว “คุณคือ…อันหรานใช่ไหมครับ”เถาอันหรานอึ้งไปทันที “ค่ะ หมอเฉินรู้จักฉันหรือคะ”เฉินชางส่ายหน้า “ตอนพ่อคุณหมดสติไป ปากเอาแต่เรียกชื่อคุณครับ ผมแค่เดานะครับ ผมเดาว่าเขาต้องรักคุณมาก!”เถาอันหรานได้ยินคำของเฉินชางหนึ่งแล้วดวงตาก็พร่าไปด้วยน้ำตาอีกครั้งหนึ่งโธ่!จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าที่แท้ตัวเองพลาดอะไรไปเยอะมาก…