บทที่ 950 ผมงานยุ่งมาก!

ฉีเซินสูดหายใจเข้าลึกๆ ทีหนึ่ง เพื่อให้ตนใจเย็นลง แต่ ความจริงคือยากจะสงบ ตอนนี้มีหญิงสาวคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง แผลยาวตั้งแต่ลำคอ มาถึงทรวงอก แม้ไม่ได้กระทบต่อหลอดเลือด แต่ตอนนี้สถานการณ์ ก็ไม่สู้ดีนัก ฉีเซินมองสวีรั่วหยุนแวบหนึ่งแล้วยิ้มเยาะ “เชิญยากขนาดนี้ เชียว” สวีรั่วหยุนถอนหายใจอย่างจนปัญญา “เขาอาจจะค่อนข้างยุ่ง น่ะ” ฉีเซินมองหญิงสาวที่นอนร้องไห้อยู่บนเตียงไม่หยุด แล้วพูดปน หอบ “พอแล้ว หยุดร้องได้แล้ว ไม่ถึงตายหรอก!” หญิงสาวได้ยินแล้วยิ่งทรมาน ถ้าเป็นคนอื่นเห็นเธอจะต้องตกใจแน่นอน นี่คือนักแสดงละคร เรื่องดังไม่ใช่หรือสวีรั่วหยุนมองเพื่อนตนเองแวบหนึ่ง อดปลอบใจไม่ได้ “เถียน ฮุ่ย ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวฉันตามเขาให้อีก” เถียนฮุ่ยได้ยินคำพูดของสวีรั่วหยุนก็ตาเป็นประกายทันที “ขอบคุณนะรั่วหยุน! ฉันไม่อยากให้ทิ้งรอยแผลเป็นไว้จริงๆ ฉันยัง อยากแสดงละคร…” ฉีเซินได้ยินแล้วรีบพูดว่า “จริงสิ! คุณให้ประธานเจิ้งโทรไป หน่อยสิ คุณบอกว่าตอนนั้นเพราะเห็นแก่ประธานเจิ้งเขาจึงยอมช่วย ไม่ใช่เหรอ” สวีรั่วหยุนได้ยินแล้วตวาดฉีเซินด้วยสีหน้ามืดมนทันที “อย่า พูดซี้ซั้ว!” ฉีเซินตะลึงไปเล็กน้อย เขาอดขำไม่ได้ พลันหันกลับไป ถ้าไม่ใช่เจิ้งกั๋วถาน ใครจะสนใจคุณ ความจริง ตอนนี้สวีรั่วหยุนและเจิ้งกั๋วถานระหองระแหงกัน แม้ เธอจะยังได้ในสิ่งที่ขอ แต่…ตอนนี้ประธานเจิ้งเป็นฝ่ายติดต่อเธอ ก่อนน้อยมากแต่เมื่อนึกถึงเพื่อนรักของตนเอง สวีรั่วหยุนก็อดโทรหาเจิ้งกั๋ว ถานไม่ได้ “ประธานเจิ้ง ฉันมีเรื่องขอความช่วยเหลือค่ะ เพื่อนฉันบาดเจ็บ อยากให้เฉินชางช่วยเย็บแผลให้หน่อยค่ะ แต่…ตอนที่ฉันโทรหาเขา เขาเหมือนจะยุ่งอยู่” สวีรั่วหยุนฉลาดมาก เข้าเรื่องทันทีโดยไม่ได้พูด ไร้สาระ เจิ้งกั๋วถานได้ยินแล้วลังเลไปครู่หนึ่งจึงพูดว่า “เฉินชางอาจจะ ยุ่งอยู่จริงๆ เดี๋ยวผมโทรไปถามสักหน่อยแล้วกัน”หลังจากวางสาย เจิ้งกั๋วถานก็โทรหาเฉินชางเฉินชางเห็นหมายเลขผู้โทรเข้าก็รู้ทันทีว่าเป็นเรื่องอะไร เขาลังเลครู่หนึ่งจึงเปิดโทรศัพท์บนรถยนต์ “ครับ ประธานเจิ้ง”เจิ้งกั๋วถานเห็นว่าเฉินชางรับโทรศัพท์ก็รีบถามว่า “เสี่ยวเฉินคุณมีธุระด่วนเหรอครับ”เฉินชางพยักหน้า “ครับ หัวหน้าซุนจากแผนกศัลยกรรมทั่วไปวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยนมีเคสผ่าตัด ต้องการให้ผมไปช่วยอย่างเร่งด่วนครับ”เขาไม่ได้อ้อมค้อม พลันพูดว่า “เรื่องของคุณสวี ผมไปไม่ได้จริงๆ ขอโทษด้วยนะครับ ประธานเจิ้ง”เจิ้งกั๋วถานได้ยินแล้วเผยรอยยิ้มทันที ไม่ได้สนใจเลยสักนิด“ไม่เป็นไรครับ คุณทำงานไปเถอะครับ ผมก็ไม่ได้ติดต่อคุณนานแล้วเลยโทรหาสักหน่อย เรื่องทางนั้นคุณไม่ต้องสนใจนะ คุณยุ่งอยู่ ผมไม่รบกวนแล้ว อีกไม่นาน ผมอาจจะไปเมืองหลวง ไว้เจอกันนะครับ”เฉินชางยิ้ม “ได้ครับ”หลังจากวางสาย เจิ้งกั๋วถานก็ส่งข้อความหาสวีรั่วหยุนแล้วไม่ได้สนใจอีกสวีรั่วหยุนเห็นข้อความแล้วอึ้งไปทันที[หมอเฉินงานยุ่งมาก]สวีรั่วหยุนอดมองเถียนฮุ่ยอย่างรู้สึกผิดไม่ได้ “หมอเฉินยุ่งอยู่จริงๆ”ฉีเซินได้ยินแล้ว เผยเสียงหัวเราะเยาะทันที “เหอะๆ”เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา อดพูดไม่ได้ “ผมไม่เชื่อว่า หมอตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะมหัศจรรย์ขนาดนั้นจริงๆ เมืองหลวงใหญ่ขนาดนี้คนที่เก่งกว่าเขามีอีกเยอะ!”คิดได้แบบนี้ ฉีเซินก็เริ่มติดต่อคนอื่นๆ อย่างต่อเนื่อง…ในที่สุดฉีเซินก็ได้ช่องทางติดต่อของกงไต้เจิน รองประธานสมาคมศัลยกรรมตกแต่ง หัวหน้าแผนกศัลยกรรมตกแต่งโรงพยาบาลในเครือวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยนคนเรามักจะเลือกปฏิบัติ กับเฉินชาง ฉีเซินยกตนข่มท่านได้ แต่สำ หรับกงไต้เจิน ฉีเซินไม่กล้าจริงๆเขาทั้งพูดจาสุภาพและไม่กล้าเชิญให้มาถึงที่ทว่าหลังจากลังเลครู่หนึ่ง ฉีเซินก็ตัดสินใจให้พ่อของตนติดต่อไปถึงอย่างไร คนรุ่นหลังอย่างเขาจะมีสิทธิ์มีเสียงอะไรเขายังไม่เย่อหยิ่งทะนงตัวถึงขั้นออกคำสั่งกับหัวหน้าใหญ่ของวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยนได้