บทที่ 949 ไม่ไว้หน้า!

สำ หรับการหาหมอ สิทธิ์ทุกอย่างอยู่ในมือคนไข้ ได้ยินคำพูดของหยางเจี๋ย เฉินชางเองก็จนปัญญามาก ในฐานะโรงพยาบาลย่อมจับคนหลายร้อยคนมายืนอยู่หน้า ประตู หลังจากเข้ามาก็มัดพวกเขาไว้กับเตียง เริ่มการทดสอบทาง สรีรวิทยาและชีวเคมีต่างๆ แล้วเอ็กซเรย์ CT เอ็มอาร์ไอแบบ ครบวงจร สุดท้ายให้คนไข้ดมยาชาและโยนขึ้นเตียงผ่าตัดไม่ได้ เรื่องแบบนี้…ถึงอย่างไรก็เป็นไปไม่ได้ เฉินชางถอนหายใจ “หนีไปก็ช่างเถอะครับ” ทว่า หลังจากลังเลครู่หนึ่ง เฉินชางก็ยังคงไม่วางใจนัก พลัน ลุกขึ้นเดินออกไป หยางเจี๋ยชะงัก “หมอเฉิน คุณจะไปไหนคะ” เฉินชางพูดโดยไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำ “อ้อ! ไม่มีอะไรครับ ผมไปดูสักหน่อยว่าหนีไปไกลหรือยัง ไม่แน่อาจจะนอนอยู่บน สนามหญ้า ยังพอหามกลับมารักษาได้!”ประโยคนี้ทำให้หยางเจี๋ยเกือบหลุดขำออกมา! แบบนี้ก็ได้เหรอ หยางเจี๋ยยิ้มออกมา เฉินชางมองไปรอบๆ ไม่เจอชายหนุ่มเลยจริงๆ คราวนี้เฉิน ชางก็วางใจแล้ว ถึงอย่างไรถ้าคนไข้วิ่งได้ไกลขนาดนี้ คงไม่ใช่ตับอ่อนอักเสบ เลือดออกเฉียบพลันแน่ อย่างมากก็แค่บวมน้ำเฉียบพลัน หลังจากใคร่ครวญครู่หนึ่ง เฉินชางก็กลับแผนกฉุกเฉินอย่าง วางใจ หยางเจี๋ยอดยิ้มพูดไม่ได้ “เจอไหมคะ” เฉินชางส่ายหน้า “ไม่เจอครับ ทั้งสนามหญ้าและห้องน้ำหา มาหมดแล้ว ไม่อยู่ครับ” หยางเจี๋ยมองเฉินชางแล้วรู้สึกขำ “หมอเฉิน คุณอย่าซื่อบื้อ ขนาดนี้สิคะ” เฉินชางชะงัก พูดอย่างจริงจัง “พี่หยางน่าจะเข้าใจผมผิดนะ ครับ”เรื่องของชายหนุ่มเป็นแค่เรื่องเล็กที่แทรกเข้ามา จากนั้นเฉิน ชางก็เข้าสู่โหมดทำงานต่อ …… …… วันนี้เฉินชางเลิกงานตอนเที่ยง แต่ก็ไม่ได้กลับบ้าน เขาสั่งอาหารมาที่ห้องทำงาน ช่วงเช้าคนไข้เยอะมาก หลังจากรักษาผู้ป่วยในเสร็จ ก็มีคนไข้ที่ได้รับบาดเจ็บภายนอกต้องจัดการให้ทันเวลากว่าเขาจะจัดการทุกอย่างเสร็จก็ประมาณบ่ายโมงกว่าแล้วหลังจากพนักงานส่งอาหารวางอาหารลงพลันมองเฉินชางแวบหนึ่ง “หมอเฉิน กินข้าวก่อนนะครับ”เฉินชางยิ้มจะว่าไป ช่วงที่เฉินชางอยู่แผนกฉุกเฉิน ก็ได้รู้จักพนักงานส่งอาหารหลายคน พวกเขาส่งอาหารอยู่บริเวณโรงพยาบาล ไปๆมาๆ ก็สนิทกันไปแล้วเพิ่งกินข้าวเสร็จ เฉินชางก็ไปที่ห้องเวรห้องเวรของที่นี่เมื่อเทียบกับโรงพยาบาลอันดับสองแล้วใหญ่กว่าไม่น้อย มีเตียงหลายหลัง เหล่าหม่านอนกรนอยู่ แต่ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อหลี่เยว่ที่อยู่ข้างๆ เลยสักนิดเช้าวันจันทร์งานยุ่งมากจริงๆ เหล่าหม่าตื่นมาตอนแปดโมงเช้ายังไม่ทันเปลี่ยนเวรด้วยซ้ำ ก็พาหลี่เยว่ขึ้นรถไปปฏิบัติภารกิจกู้ชีพทันทีเมืองหลวงใหญ่เกินไป ไม่เหมือนกับเมืองอันหยางโรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินเป็นศูนย์กลางของเครือข่ายช่วยเหลือทั้งหมดในเมืองหลวงหลังจากผ่าตัดฉุกเฉินสองเคส พอกลับมาทั้งสองก็กลายเป็นแบบนี้ มื้อเที่ยงก็กินแค่ขนมปังในตู้เย็นเฉินชางเพิ่งนอนลง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเพราะเป็นเบอร์แปลก เฉินชางจึงประหลาดใจไปครู่หนึ่งก่อนจะปิดเสียง เขาเดินออกจากห้องเวรแล้วค่อยรับสาย “สวัสดีครับ”“สวัสดีค่ะ หมอเฉิน ฉันสวีรั่วหยุนนะคะ” เสียงไพเราะดังมาจากปลายสายเฉินชางได้ยินแล้วอดอึ้งไม่ได้สวีรั่วหยุนงั้นหรือนี่มัน…ภรรยาลับๆ…ที่เคยเจอที่บ้านของประธานเจิ้งไม่ใช่หรือ“ครับ สวัสดีครับ” เฉินชางตอบกลับอย่างสุภาพสวีรั่วหยุนพลันพูดว่า “หมอเฉินคะ เพื่อนคนหนึ่งของฉันได้รับบาดเจ็บ มีรอยบาดค่อนข้างใหญ่ตั้งแต่คอถึงหน้าอก ต้องเย็บค่ะ”