บทที่ 955 ลงทุน

ตอนนี้เฉินชางไม่กล้าแม้แต่จะคิดทำให้ฝันเป็นจริง เขาคิดว่าสิ่งที่ตัวเองควรทำในตอนนี้ก็คือจะแนะนำตัวเอง อย่างไร ต้องบอกหรือไม่ว่าตนคือหม่าเยว่ฮุยจากศูนย์ฉุกเฉิน “ผู้อำนวยการหลี่ ผู้อำนวยการจาง แล้วก็ผู้อำนวยการปอ ผม ขอแนะนำให้พวกคุณรู้จักเสียหน่อย คนคนนี้คือหมอเฉินชางจาก โรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินครับ เคสของคุณปอผู้พ่อค่อนข้างซับซ้อน พวกเราหวังอยู่เสมอว่า จะช่วยฟื้นฟูการย่อยอาหารของผู้สูงวัยให้ดียิ่งขึ้นได้ และหมอชางก็ มีความรู้เรื่องการฟื้นฟูทางเดินอาหารเป็นอย่างดี ดังนั้น พวกเราจึงตั้งใจเชิญหมอเฉินมาช่วยกันผ่าตัดเคสนี้!” ซุนกว่างอวี่เริ่มแนะนำเฉินชาง ปอเล่อซานพยักหน้าแล้วเข้าไปจับมือเฉินชางเอง “หมอเฉิน รบกวนด้วยนะครับ เคสพ่อผมค่อนข้างซับซ้อน เรื่องนี้ผมรู้มาตลอดหลายปีนี้กลายเป็นแค่โรคกระเพาะแล้ว สิบปีก่อนเจอมะเร็ง กระเพาะ ยังดีที่หัวหน้าซุนผ่าตัดให้ ช่วงนี้เลยมักจะไม่สบายท้อง หรือตับอ่อนอักเสบเรื้อรัง แถมยังเข้าโรงพยาบาลอยู่เรื่อยๆ แต่ส่วนมากก็เป็นการรักษาแบบประคับประคอง ถึงอย่างไร แกก็อายุมากแล้ว ใครๆ ก็ไม่อยากทรมานแล้ว แต่สุดท้ายเมื่อวานก็ เป็นลำไส้อุดตันเฉียบพลันอีก! ผมก็รู้ว่าผ่าตัดมีความเสี่ยงสูง หัวหน้าทุกคนก็รับภาระหนัก ขอบคุณหมอเฉินจริงๆ ขอบคุณหัวหน้าซุนแล้วก็หัวหน้าทุกคนด้วย นะครับ…” ปอเล่อซานไม่ถือตัว ตัวเขามีฐานะเป็นคณบดีคณะ คอมพิวเตอร์แห่งมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเมืองหลวงแต่ก็ยังแสดง ความขอบคุณอย่างถ่อมตัว แต่ซุนกว่างอวี่หน้าแดงเล็กน้อย! ตอนนี้หัวหน้าที่อยู่รอบๆ ต่างก็อึ้งไปเหมือนกัน ทุกคนไม่สนใจเรื่องที่ปอเล่อซานขอบคุณ แต่กลับสนใจเรื่อง ผ่าตัดมะเร็งกระเพาะอาหารที่เขาพูดเสียมากกว่า!ที่แท้ก็เป็นการผ่าตัดของหัวหน้าซุน! พอทุกคนได้ยินเข้า สายตาจึงจ้องซุนกว่างอวี่ทันที แทบจะ หลุดหัวเราะ ซือเหวินเยี่ยนยิ่งพยายามกลั้นขำจนเจ็บไตถึงอย่างไรเมื่อกี้ตอนหลังจากเฉินชางกับพวกซือเหวินเยี่ยนสันนิษฐานสาเหตุการป่วยหลังจากผ่าตัดเสร็จก็ประเมิน ‘การผ่าตัดมะเร็งกระเพาะที่ดูคล้ายวงแหวนรอบนอก’ นั้นอย่างลึกซึ้งแน่นอนว่าเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีมิน่า เมื่อกี้หัวหน้าซุนถึงไม่พูดสักคำ ยังนึกว่าเป็นเพราะสุขุมคิดไม่ถึงว่าจะเป็นเพราะ…สาเหตุนี้!ความรู้สึกนับร้อยอัดแน่นอยู่ในใจซุนกว่างอวี่ เขาเน้นว่า “ครับเมื่อสิบปีก่อนครับ”เขาต้องการบอกว่าตอนนั้นตนเพิ่งสี่สิบกว่าปี ยังเด็กมากแต่ปอเล่อซานอดไม่ได้พูดว่า “ดูหน้าตาหมอเฉินแล้วยังเด็กมากเลยใช่ไหมครับ”เฉินชางยิ้ม “ปีนี้ยี่สิบแปดครับ”ทุกคนรอบๆ พลันชื่นชม อนาคตยาวไกลจริงๆแต่ซุนกว่างอวี่จิตใจสับสนยุ่งเหยิง เรื่องไม่ควรพูดจะพูดทำไมกัน!เขาคิดว่าปอเล่อซานต้องไม่พอใจตนแน่ๆซือเหวินเยี่ยนทนไม่ไหวแล้ว เขาอดกระแอมออกมาแล้วหันหลังหนีไม่ได้พอได้ยินว่าเฉินชางอายุเพียงยี่สิบแปดปี ทุกคนก็ต่างกังวลใจขึ้นมา ถึงอย่างไรในสายตาคนส่วนมาก หมอต้องแก่ถึงจะดีปอเล่อซานค่อนข้างกระวนกระวาย เขาก็ไม่ได้พูดออกมาตรงๆแต่เอ่ยถามอย่างรื่นหูว่า “หัวหน้าซุน ตอนนี้พ่อผมผ่าตัดเป็นไงแล้วบ้างครับ”ซุนกว่างอวี่มองคนในครอบครอบปอว้าวุ่นใจจึงพยักหน้าตอบแต่คราวนี้เขาค่อนข้างแบ่งรับแบ่งสู้ ไม่ได้ยกยอเฉินชางอย่างใหญ่โตด้วยกลัวว่าถ้าพูดผิดไปจะกลายเป็น ‘อวยจนเหลิง’!เรื่องแบบนี้พบได้ยาก ถึงอย่างไรผู้ป่วยก็มีอาการพิเศษ ต้องระวังไว้ก่อน“ตอนนี้การผ่าตัดของเราน่าจะสำ เร็จดีครับ ด้วยความช่วยเหลือจากหมอเฉิน พวกเราจึงฟื้นฟูทางเดินอาหารหลังจากผ่าตัดตัดลำไส้เล็กส่วนต้นได้ ความจริงแล้วการผ่าตัดไม่ได้ส่งผลกระทบกับผู้ป่วยมากนัก ถึงขนาดที่มองในอีกมุมหนึ่งแล้วมีประโยชน์กับการฟื้นตัวในระยะหลังครับ”