บทที่ 967 ความนัยของสติ๊กเกอร์รูปยิ้ม!

เห็นท่าทางของหวังทง เฉินชางอดพูดไม่ได้ “หัวหน้าหวัง ทำงานหนักขนาดนี้เลยหรือครับ กินข้าวก่อนค่อยทำต่อนะครับ” หวังทงอดยิ้มไม่ได้ เขาหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดปาก “ขอโทษ ด้วยครับ ทำแบบนี้จนชินไปแล้ว เวลากินข้าวไม่มีวิทยานิพนธ์เป็น อาหารจานเสริม รู้สึกไม่ชินเลยครับ!” ได้ยินคำพูดของหวังทง จู่ๆ เฉินชางก็ชะงักไป นี่สินะ…ที่เรียกว่ายอดฝีมือ เมื่อก่อนตนกินข้าวไปด้วยดูหนังไปด้วยตลอด ไม่แปลกที่หวังทงจะเป็นผู้มีอิทธิพลของแผนกศัลยกรรมหัวใจ วิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยน นี่เป็นการทุ่มเทด้วยความจริงใจ! เป็นความเคยชินที่ทำมาหลายสิบปี ดูเหมือนเป็นการพูดเล่นกัน แต่กลับทำให้เฉินชางสะเทือนใจเฉินชางยิ้ม “ไม่มีอะไรครับ หัวหน้าหวังทำงานต่อเถอะครับ รักษาสุขภาพด้วยครับ” ตอนแรกเฉินชางคิดว่าจะให้หัวหน้าหวังเขียนวิทยานิพนธ์ให้ ตอนนี้ดูแล้วทำใจใช้งานเขาไม่ลงจริงๆ หวังทงได้ยินแล้วก็รีบปิดฝากล่องข้าวแล้วขวางเฉินชางไว้ พูด กับเขาว่า “มาได้จังหวะพอดี ผมมีเรื่องจะปรึกษาครับ” เฉินชางประหลาดใจ “เรื่องอะไรครับ” หวังทงยิ้มเกรงใจ “อาจารย์เฉินครับ ช่วงนี้ผมเตรียมจะเขียน วิทยานิพนธ์เกี่ยวกับการผ่าตัดโดยหัวใจไม่หยุดเต้นเพื่อเผยแพร่ลง วารสาร ‘เดอะแลนซิต’!” เฉินชางได้ยินแบบนี้ก็อึ้งงันไปทันที คุณพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเอง ผมก็ไม่ลำบากใจแล้ว เฉินชางรีบพูดว่า “หัวหน้าหวัง นี่เป็นเรื่องที่ดีครับ!” หวังทงพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ครับ ผมคิดว่านี่คือโอกาส ถึงอย่างไรเทคนิคการผ่าตัดโดยหัวใจไม่หยุดเต้นก็เป็นที่นิยมมากขึ้นเรื่อยๆ ในระดับสากล และในฐานะแกนนำของเทคนิคนี้ ผมคิดว่าเรา จะพิชิตวารสาร ‘เดอะแลนซิต’ ได้” ถ้าวิทยานิพนธ์ได้เผยแพร่ในวารสาร ‘เดอะแลนซิต’ จะถือ เป็นเกียรติต่อบุคลากรทางการแพทย์คนหนึ่งอย่างยิ่ง! ใช่ว่าเป็นบุคลากรทางการแพทย์ของวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่ง ยูเนี่ยนแล้วจะเผยแพร่ได้ตามอำเภอใจ ตลอดเวลาที่ผ่านมา มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และ เทคโนโลยีหัวจงได้เผยแพร่วิทยานิพนธ์ในวารสารนี้ไม่ถึงห้าฉบับและบทความจากวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยนแห่งเมืองหลวงก็ไม่ได้เยอะอย่างที่คิดปีนี้หวังทงอยากเลื่อนตำแหน่งไปเป็นรองผู้อำนวยการเพราะฉะนั้นตอนนี้จึงได้ทุ่มเทกับการเตรียมความพร้อมอย่างเต็มที่ก่อนอื่นคือการเปลี่ยนวาระของสมาคมศัลยกรรมหัวใจที่หวังทงได้เป็นประธานสมาคมคนใหม่ จากนั้นได้เข้าร่วมและเป็นรองหัวหน้าศูนย์วิจัยการผ่าตัดโดยหัวใจไม่หยุดเต้นกับเฉินชางเมื่อปัจจัยภายนอกเปลี่ยนแปลงได้ไม่มากนัก ตอนนี้จึงจำ เป็นต้องสร้างสถานะทางวิชาการที่มั่นคงเพื่อรองรับตำแหน่งใหม่!ในช่วงเวลาสำ คัญนี้ วารสารเดอะแลนซิตถือว่าช่วยได้มาก!หวังทงมองเฉินชาง คิดไปคิดมาพลันรู้สึกว่าเฉินชางไม่ใช่คนนอก จึงพูดว่า “หมอเฉิน ผมพูดตามตรงเลยแล้วกัน ครึ่งปีหลังผมจะลองยื่นตำแหน่งรองผู้อำนวยการ ความจริงผมก็ได้เตรียมความพร้อมในระดับหนึ่งแล้ว แต่ถ้ามีวิทยานิพนธ์ที่ตีพิมพ์ในวารสารเดอะแลนซิตด้วย ผมคิดว่าโอกาสชนะจะสูงขึ้น”ได้ยินคำพูดของหวังทง เฉินชางอดชูนิ้วโป้งให้ไม่ได้!“ถ้าอย่างนั้นต้องทำให้เต็มที่นะครับ!”เฉินชางพูดจากใจจริง!ถึงอย่างไรไม่แน่ว่าในอนาคตตนอาจจะมาทำงานที่วิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยน มีลูกศิษย์เป็นรองผู้อำนวยการก็ถือว่าสะดวกมีคนรู้จักเป็นผู้มีอิทธิพลย่อมเป็นเรื่องที่ดี ยิ่งไปกว่านั้นคนคนนั้นยังเป็นลูกศิษย์ของตนอีกด้วย!เฉินชางสนับสนุนเรื่องนี้อย่างเต็มที่แน่นอน!หวังทงได้ยินเฉินชางให้กำลังใจก็โล่งอกไปทีพูดตามตรง ตอนนี้เขากังวลว่าเฉินชางจะรู้สึกว่าเขาเห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตัว“ถ้าผมเขียนวิทยานิพนธ์ฉบับนี้เสร็จ ผมจะให้อาจารย์เฉินเป็นอาจารย์ที่ปรึกษา ถึงตอนนั้น…อาจารย์เฉินช่วยตรวจสอบด้วยนะครับ!” หวังทงยิ้มพูดเฉินชางพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “แน่นอนครับ!”ตอนนี้ถ้าลูกศิษย์จะเผยแพร่วิทยานิพนธ์ เฉินชางย่อมอ้าแขนต้อนรับอย่างแน่นอน!……