บทที่ 977 หม่าเยว่ฮุยทำสำร็จแล้ว

การผ่าตัดเสร็จสิ้น ผู้ป่วยถูกส่งตัวกลับไปแล้ว กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งเดินออกไปล้างมือ รอการผ่าตัดเคสถัดไป เฉินชางเมินเฉยต่อความหดหู่ที่การผ่าตัดเมื่อครู่คว้าน้ำ เหลว แถมยังขโมยวิชากลับมาไม่ได้อีกต่างหาก เขาเอาแต่หวนนึกถึงการผ่าตัดเมื่อครู่ เชื่อมโยงการเจาะรูในการผ่าตัดแบบเดิม…กับขั้นตอนที่ เกี่ยวข้องกับการผ่าตัด สมมติฐานมากมายผุดขึ้นในใจของเฉินชาง หรือจะเกี่ยวกับตำ แหน่งการเจาะรู เป็นไปได้! ปกติมักจะส่องกล้องใกล้ๆ กับสะดือ ไม่ผิดแน่ แต่ว่า…เวลาที่ ผ่าตัด ตำ แหน่งที่ลงมีดจำ เป็นต้องปรึกษากันก่อนหรือไม่ สาเหตุอีกประการหนึ่ง คือความผิดพลาดจากความเคยชินในระหว่างการผ่าตัดอาจจะละเลยบริเวณที่สำ คัญเพราะ ทักษะการคุมกล้องส่องที่จำ กัด คิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางก็กระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที! ตอนนี้ทักษะการส่องกล้องของเขาอยู่ในระดับสมบูรณ์ ยากจะ สวมบทมือใหม่และคิดว่ามือใหม่จะคุมกล้องอย่างไร คิดไปคิดมา เฉินชางเหลือบเหอจื้อเชียนแวบหนึ่ง คิดแล้วคิด อีกก่อนจะส่ายหน้า จากนั้นเขาจึงหันไปมองหม่าเยว่ฮุย! บางที…นี่อาจจะเป็นทางเลือกที่ไม่เลว อย่างน้อยเหอจื้อเชียนก็เป็นถึงหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทั่วไป เทคนิคการส่องกล้องคงไม่ด้อยไปกว่าใคร แต่…หัวหน้าทีมหม่าต่างออกไป เขาน่าจะมีทักษะการผ่าตัด ส่องกล้องระดับพื้นฐานที่มือใหม่ควรมี เพราะอย่างไรเสียแผนกฉุกเฉินก็ไม่ได้ส่องกล้องบ่อยเท่ากับ แผนกศัลยกรรมทั่วไปคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางก็คิดวางแผนเรียบเรียงขั้นตอนสำ หรับ การผ่าตัดเคสต่อไปแล้ว … ส่วนเออร์สเต็ดไม่พูดไม่จา พลางเหลือบมองเฉินชางเป็นพักๆ ผ่านไปพักใหญ่ๆ เมื่อพบว่าหมอเฉินไม่ได้ตำ หนิตน เออร์สเต็ด จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็ยังเห็นเฉินชางยังหน้านิ่วคิ้วขมวด ราวกับมีเรื่องอัดอั้นตัน ใจอยู่ เห็นหมอเฉินเหลือบมองเขาแวบหนึ่งราวกับมีเรื่องจะพูดด้วยแต่กลับลังเลแล้วเงียบไปเออร์สเต็ดผงะไป หรือว่า…ผลงานของเขาทำ ให้หมอเฉินรังเกียจที่จะถ่ายทอดความรู้ให้?หมอเฉินคิดว่าเราเกินเยียวยาแล้วเหรอคิดมาถึงตรงนี้ เออร์สเต็ดก็จ้องไปยังเฉินชางอย่างอดไม่ได้แล้วพูดขึ้น “หมอเฉิน คุณมีอะไรบอกผมว่าตรงๆ เถอะครับ ผมรับได้!”เฉินชางชะงัก รู้สึกแปลกใจนิดหน่อยเออร์สเต็ดรู้ใจเราขนาดนี้เลยหรือ“เวลาที่คุณผ่าตัด ช่วยผ่าตัดให้แย่ลงหน่อยได้ไหมครับ” เฉินชางพูดออกไปตรงๆประโยคดังกล่าวทำ เอาเออร์สเต็ดเกือบจะบ่อน้ำ ตาแตก!แม้แต่หม่าเยว่ฮุยและเหอจื้อเชียนยังชะงักกับคำ พูดของเฉินชาง‘ช่วยผ่าตัดให้แย่ลงอีกได้หรือเปล่า’ประโยคนี้สะเทือนใจทั้งสามคนด่ากันแบบนี้มันเกินไปแล้วมั้ง?หม่าเยว่ฮุยอดหันไปมองเออร์สเต็ดไม่ได้ ตาหนวดเฟิ้มนี่น่าสงสารกว่าเขาเยอะเลยเทียบกับเขาแล้ว ตนยังถือว่าได้รับเกียรติมากกว่า อย่างน้อยเฉินชางก็ไม่ได้พูดจาทำ ร้ายจิตใจขนาดนี้!ส่วนเหอจื้อเชียนรู้สึกเสียศูนย์เล็กน้อย คำ พูดของเฉินชางทำ ให้เขาเกือบจะกลัวการผ่าตัดไปเลยตอนแรกเขาเตรียมตัวจะทำ การผ่าตัดเคสต่อไปด้วยตนเองแต่ตอนนี้ประโยคดังกล่าวซัดเขาจนจุกแม้แต่เออร์สเต็ดที่ผ่าตัดได้อย่างเพอร์เฟ็กต์ยังถูกเฉินชางบอกว่า ‘ช่วยผ่าตัดให้แย่ลงอีกได้ไหม’นี่เขาต้องพูดอะไรต่อนะ?เออร์สเต็ดสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ของตนเองคำ พูดนี้ร้ายแรงจนเออร์สเต็ดรู้สึกถึงความอัปยศอดสู…“คุณหมอเฉิน ช่วยอธิบายให้ชัดๆ ด้วยครับ” เออร์สเต็ดถูกโจมตีซ้ำ จนหัวใจแทบแหลกสลายเฉินชางได้ยินดังนั้น ก็รู้ตัวว่าภาษาอังกฤษของตนเองดูจะไม่ค่อยถูกต้องนักดังนั้นเฉินชางจึงกล่าวอย่างอดทน “เมื่อกี้ผมกำ ลังคิดว่าทำ ไมท่อน้ำ ดีถึงเสียหายได้ในเมื่อมีภาวะแทรกซ้อนและอาการที่ตามมาจากการเชื่อมถุง