บทที่ 986 วิกลจริตหรือ ไม่! ความรักต่างหาก!

วันถัดมา เฉินชางเพิ่งถึงโรงพยาบาล ตอนนี้ยังไม่ถึงแปดโมง ด้วยซ้ำ

ช่วงเช้าแผนกฉุกเฉินคนเยอะมาก เฉินชางเองก็รีบเตรียมตัวไป ช่วย

ทว่าตอนนี้เอง จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

“มีคนแก่ลื่นตกบันไดในหน่วยที่สามของหอพักโรงงานใบเลื่อย ในเขตไห่เตี้ยน ตอนนี้หมดสติไปแล้ว รีบส่งรถพยาบาลไปช่วยหน่อย ครับ”

ได้ยินแบบนี้ เฉินชางรีบพาพยาบาลเฉิงอี๋ออกเดินทาง

ตกบันไดเป็นเรื่องที่อันตรายมากสำ หรับคนแก่

มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นทุกปี

ตอนนี้คนไข้หมดสติไปแล้ว แต่มือยังติดอยู่ที่ราวบันได เฉินชา งอดกลั้นหายใจไม่ได้

หอพักโรงงานใบเลื่อยเป็นวิทยาเขตเก่า ล้วนเป็นตึกขนาดหก

ชั้น บ้านในพื้นที่นี้ก็กำ ลังจะถูกรื้อถอนแล้ว ราวบันไดขึ้นสนิมเล็กน้อย เฉินชางกับเสี่ยวเฉิงเข้าประตูไปก็

เห็นสถานการณ์ของคนแก่ทันที ในที่สุดก็ได้รู้ว่ามือถูกราวบันไดแทงจนทะลุได้อย่างไร เพราะหลังจากราวบันไดเสื่อมโทรมแล้วไม่มีคนซ่อม ทำ ให้

เหล็กบางตำ แหน่งของราวบันไดหักออกมา หลังจากคนแก่ตกบันไดมา ตอนที่กำ ลังตื่นตระหนกทำ อะไรไม่

ถูกก็ใช้มือตะเกียกตะกาย แต่กลับถูกเหล็กแทงเข้าระหว่างนิ้วทั้งสอง เลือดสดสาดกระเซ็น ตอนนี้มือทั้งช้ำ ทั้งบวม เลือดสดย้อมหลัง

มือจนแดง และหญิงชราหมดสติไปแล้ว ทว่าเฉินชางเห็นฉากนี้แล้วลำ บากใจเล็กน้อย เพราะเหล็กแทงเข้าหลังมือแล้ว จำ เป็นต้องเลื่อยออกมา

ผู้อยู่อาศัยในเขตวิทยาลัยเก่าแห่งนี้โดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็น คนแก่ คนหนุ่มสาวอาศัยอยู่ไม่เยอะ และต่างไปทำ งานกันแล้ว

ตอนนี้ประมาณเจ็ดแปดโมง ลุงคนหนึ่งถือเลื่อยเดินเข้ามา

“มา ผมเลื่อยให้ จะได้ไปโรงพยาบาลได้” เฉินชางได้ยินแล้วพยักหน้า ให้พวกลุงป้าน้าอาที่ล้อมกันอยู่

สลายตัว ไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่มาก ไม่จำ เป็นต้องขอความช่วยเหลือ

จากหน่วยกู้ภัย และคุณลุงก็ได้พิสูจน์ให้เห็นว่า คุณลุงก็คือคุณลุง ภายใต้

ความช่วยเหลือของเลื่อย แท่งเหล็กถูกเลื่อยออกมา เฉิงอี๋รีบขนเปลมาในทันใด ทว่าสิ่งที่เฉินชางเป็นห่วงที่สุดตอนนี้ไม่ใช่บาดแผลภายนอกที่

แขน แต่กำ ลังคิดว่ากระดูกในส่วนต่างๆ ของร่างกายจะหักหรือไม่ การเคลื่อนย้ายในเวลานี้จะต้องระมัดระวังอย่างมาก ภายใต้การชี้แนะของเฉินชาง คุณลุงหลายคนเคลื่อนย้ายหญิง

ชราขึ้นเปลอย่างระมัดระวัง ประคองศีรษะไว้ ไม่ให้บาดเจ็บซ้ำ สอง เฉินชางมองคนรอบข้างแล้วถามขึ้น “คนไข้มีญาติไหมครับ”

ตอนนี้เอง คุณลุงคนหนึ่งก็พูดขึ้น “สามีเสียชีวิตไปแล้ว มี

ลูกชายคนหนึ่งมาเยี่ยมอยู่บ่อยๆ ในโทรศัพท์ของเธอมีเบอร์โทรครับ

คุณลองโทรดู” เฉินชางล้วงโทรศัพท์รุ่นเก่าออกจากกระเป๋าหญิงชรา แล้ว

ปลดล็อกผ่านปุ่มโทรออกและปุ่มสี่เหลี่ยมโดยไม่ต้องใช้รหัสด้วยซ้ำ จากนั้นรีบโทรหาผู้ติดต่อล่าสุด เพิ่งจะโทรติด เสียงอันคุ้นหูก็ดังขึ้น “ฮัลโหล แม่ มีอะไรหรือเปล่าครับ” เสียงดังและดูใจเย็นมาก เฉินชางรีบพูดว่า “สวัสดีครับ ผมเฉินชางจากศูนย์ฉุกเฉินเมือง

หลวงครับ เมื่อเช้าแม่คุณตกบันได ตอนนี้หมดสติไปแล้ว และมือก็

ถูกวัตถุโลหะแทงทะลุ ตอนนี้เราเตรียมจะพาคนไข้ไปที่โรง

พยาบาล…จำ เป็นต้องขอความร่วมมือจากคุณครับ!” ชายหนุ่มได้ยินแบบนี้ก็อึ้งงันไปทันที “ได้ครับๆ คุณหมอ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยครับ ต้องช่วยแม่ผม

ให้ได้นะครับ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ช่วยแม่ผมด้วยนะครับ!”

เฉินชางยื่นโทรศัพท์มือถือให้เฉิงอี๋ ให้เธอเล่ารายละเอียด ก่อน จะบอกให้รถพยาบาลเตรียมออกตัว

หลังจากเชื่อมจอภาพคลื่นไฟฟ้าหัวใจ เฉินชางก็โล่งอกไปที

สัญญาณชีพปกติ

หญิงชราอาจจะตกใจจนหมดสติไป คิดได้แบบนี้ เฉินชางพลัน พูดว่า “ให้ออกซิเจนความเข้มข้นต่ำ ”

จากนั้นเฉินชางเริ่มตรวจอาการของคนไข้อย่างระมัดระวัง ดู เหมือนจะไม่มีบาดแผลที่ชัดเจนนัก

ตอนนี้ต้องรอให้หญิงชราฟื้นขึ้นมาก่อนค่อยว่ากัน

ถ้าเพียงแค่ตกใจจนหมดสติและหลังมือโดนแทงทะลุ ก็ไม่ได้ เป็นปัญหาที่ใหญ่มากนัก

หลังจากรถมาจอดหน้าประตูแผนกฉุกเฉิน เจ้าหน้าที่ก็รีบเข็น เตียงคนไข้ลงบนพื้นเรียบ กลัวว่าสันหลังของคนไข้จะได้รับบาดเจ็บ

และตอนนี้เอง จู่ๆ คุณป้าก็ลุกขึ้นนั่ง มองรอบๆ อย่างตื่น ตระหนก “ที่นี่โรงพยาบาลเหรอ ฉันมาอยู่ที่โรงพยาบาลได้อย่างไร ใครพาฉันมา”

คุณป้ามีสติดีมาก

เฉินชางจึงอธิบายว่า “เมื่อเช้าคุณตกบันไดครับ มือโดนราว เหล็กแทง เป็นแผลตรงนี้ครับ เพื่อนบ้านเลยโทรหา 120”