บทที่ 987 ปล่อยวางเรื่องราวไม่จีรังในโลกนี้

คำพูดของชายหนุ่มนิ่งสงบมาก ถึงขั้นเกรงใจเล็กน้อย แต่ทุกคนได้ยินคำพูดนี้แล้ว กลับรู้สึกสะเทือนใจอย่างหาที่ เปรียบไม่ได้ เขานิ่งมากแค่ไหน คนอื่นก็ตะลึงมากเท่านั้น ชายหนุ่มสกุลหลัว ชื่อว่าหลัวหมิง ปีนี้อายุสามสิบหกปี วางแผนกลยุทธ์โฆษณาให้กับบริษัทอินเตอร์เน็ตแห่งหนึ่งใน เมืองหลวง พ่อเสียไปเมื่อสามปีก่อน ทำให้จิตใจแม่ได้รับ ความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ตอนนั้นหลัวหมิงเองก็งานยุ่ง เพิ่งแต่งงาน หน้าที่การงานก็เพิ่งเริ่มเข้าที่เข้าทาง ภรรยาเพิ่ง คลอดลูก อยู่ในช่วงอยู่ไฟ ภาระทั้งหมดตกมาอยู่ที่หลัวหมิงคนเดียว จางเหลียนฮวาเองก็เข้าใจลูกมาก ทุกครั้งที่หลัวหมิงมาเยี่ยม เธอ ก็มักปลอบใจลูกพร้อมรอยยิ้ม และมักบอกเขาว่า ผู้หญิงอยู่ไฟเป็นเรื่องที่สำ คัญมาก ต้องดูแลให้ดีตอนนั้นหลัวหมิงตัดสินใจรับแม่ไปอยู่ด้วย แต่จางเหลียนฮวา ปฏิเสธ “แม่ไปอยู่ด้วยคงไม่สะดวก ช่วงอยู่ไฟ สิ่งที่สำ คัญที่สุดคือ สภาพจิตใจ ไม่อย่างนั้นจะเป็นโรคซึมเศร้าหลังคลอด ถ้าแม่ไปอยู่ ด้วย แม่ว่าอะไรเธอ หรือว่าเธอว่าอะไรแม่ คนกลางอย่างลูก จะลำบากใจเปล่าๆ เอาอย่างนี้ แม่ให้เงินไปจ้างคนช่วยแม่ยายของ ลูกดูแลภรรยาช่วงอยู่ไฟ จะได้สะดวก” ความจริง จางเหลียนฮวาจัดการเรื่องต่างๆ ได้ดีมาก ทุกอย่าง ที่ทำ ทำให้ครอบครัวของภรรยาหลัวหมิงดีใจมาก แต่ตอนนี้เองจางเหลียนฮวากลับค่อยๆ เป็นอัลไซมอร์ เรื่องนี้ทำให้จางเหลียนฮวาตกใจมาก จู่ๆ ก็จำ เรื่องราวหลาย เรื่องไม่ได้ ทำให้นักบัญชีที่ฉลาดหลักแหลมมาทั้งชีวิตอย่าง จางเหลียนฮวาตระหนักได้ว่าตนป่วยในทันที เธอรีบไปตรวจที่แผนกฉุกเฉินเอง สุดท้ายได้รู้ว่านี่เป็นอาการ เริ่มแรกของอัลไซมอร์ ตอนนั้นจางเหลียนฮวาตกใจจริงๆพอกลับไปถึงบ้าน เธอเองก็ไม่ได้บอกลูก แต่เริ่มเก็บบ้านให้ดูดี เขียนลิสต์เรื่องต่างๆ ไว้ในสมุดบันทึกตอนที่ตนยังจำ ได้อยู่ ไม่อย่างนั้น ถ้าเธอลืมทุกอย่างไปจริงๆ จะทำอย่างไร หลังจากจัดการเรื่องทุกอย่างเสร็จ จางเหลียนฮวาก็เริ่มเตรียม รูปภาพ อัดรูปในอดีตออกมาทั้งหมด แล้วใส่เข้าไปในอัลบั้ม เธอลิสต์รายการสิ่งต่างๆ ไว้ให้ตัวเอง เพื่อที่ตื่นเช้ามาจะได้ดู และชื่อแรกในลิสต์ก็คือ “ลูกชายฉันชื่อหลัวหมิง” เธอเก็บรูปถ่ายของลูกชายไว้บนโต๊ะหัวเตียง ให้มองเห็นเป็นสิ่ง แรกหลังจากตื่นนอนตอนเช้าเพื่อไม่ให้ตนลืม ความจริง สิ่งที่เธออาลัยอาวรณ์ที่สุดในชีวิต ก็คือลูกชาย หลัวหมิงเองก็ค่อยๆ ค้นพบว่า แม่ค่อยๆ เปลี่ยนไป ลืมเรื่องราว มากมายไปแล้ว ทุกครั้งที่เขาไปหาเธอก็จะทำหมูตู๋นที่เขาชอบที่สุด แต่…เธอ ลืมไปว่าหลังจากตนถุงน้ำดีอักเสบเฉียบพลัน ก็น้อยมากที่จะกินของ มัน และสิ่งที่แม่ลืมก็มากขึ้นเรื่อยๆลืมการจากไปของพ่อ ซึ่งถือเป็นเรื่องที่ดี อย่างน้อยแม่ก็ไม่ต้อง เสียใจทุกวัน แต่บอกหลัวหมิงว่าพ่อเขาไปทำงานต่างแดนตลอด ทั้ง ปี เธอลืมอายุของตนเอง ถึงขั้นเริ่มลืมเพื่อนบ้านที่เพิ่งรู้จัก… …… และตอนนี้เธอก็ค่อยๆ ลืมลูกชาย! หลัวหมิงจึงค้นพบว่า อาการอัลไซเมอร์ของแม่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แล้ว หลังจากเขารู้ว่าแม่ยังจำ เขาสมัยเรียนมัธยมตอนปลายได้ เขา ก็ดีใจมาก ไปซื้อชุดนักเรียนในเว็บไซต์ใส่กลับบ้าน เขาค้นพบว่า แม่จำ เขาได้จริงๆ เธอหยิบอัลบั้มรูปมาให้เขาดู “ลูกดู นี่ลูกตอนอายุสิบสามปี …รูปนี้ตอนอายุสิบห้าปี…และรูปนี้ตอนลูกอายุสิบเจ็ดปี…” เขาค้นพบว่า เขาในช่วงวัยรุ่นที่มักต่อต้าน หลังจากจบ มัธยมศึกษาตอนปลาย รูปถ่ายก็เก็บไว้ใน QQ ทั้งหมด ไม่ได้อยู่ใน อัลบั้มเล่มหนาของแม่เขาเสียใจมากขึ้นมาทันที เขาจึงเริ่มหาเวลามาเยี่ยมแม่บ่อยๆจางเหลียนฮวามีโทรศัพท์มือถือสองเครื่อง เครื่องหนึ่งเป็นสมาร์ทโฟน อีกเครื่องเป็นโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าเพราะอาการอัลไซเมอร์ เวลาเธอถือสมาร์ทโฟนออกจากบ้านมักถูกพวกโจรจับจ้อง จึงเก็บไว้ที่บ้าน เอาไว้วิดีโอคอลกับลูกชายตอนออกนอกบ้านก็จะพกโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่า และในโทรศัพท์มือถือก็มีเบอร์โทรบันทึกอยู่ทุกครั้งที่หลัวหมิงวิดีโอคอลกับแม่ ก็จะสวมชุดนักเรียนตอนแรกๆ เขารู้สึกไม่ค่อยสบายใจนักแต่เขาค่อยๆ ค้นพบว่า เขากลายเป็นที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจของแม่และเขาก็ไม่กล้าหนีอีกต่อไป!และรู้ว่าหนีไม่ได้!เขาเริ่มค่อยๆ คุ้นชินและปรับตัวกับสภาพแบบนี้ แม้โดนหัวเราะเยาะก็ไม่เป็นไรเพราะสำ หรับเขา เสียงหัวเราะเยาะของคนแปลกหน้า ไม่ได้มีความหมายอะไรเลยเขาค่อยๆ ยอมรับมันนึกถึงมือของแม่ หลัวหมิงเป็นห่วงมากจากเรื่องที่แม่บาดเจ็บวันนี้ หลัวหมิงก็ยิ่งยืนหยัดความคิดของตนเอง เขาจะดูแลแม่ให้ดี ไม่รู้ว่าเธอเหลือเวลาอีกนานแค่ไหน แต่…หลัวหมิงกลัวมากว่าวันหนึ่งแม่จะจำ ตนเองตอนมัธยมตอนปลายไม่ได้ด้วย“หมอเฉิน มือของแม่ผม จะหายไหมครับ” ครู่ใหญ่ หลัวหมิงอดถามไม่ได้ ในใจเป็นห่วงมากกล่าวตามตรง เรื่องราวของหลัวหมิงทำให้เฉินชางซาบซึ้งใจมากคนอื่นอาจจะไม่เท่าไร เพราะไม่ได้เห็นภาพของหลัวหมิงบนรถไฟฟ้ากับตาแต่เฉินชางเห็นมากับตา เขาเห็นชายวัยกลางคนคนนี้แม้เผชิญกับรอยยิ้มแหยๆ และความประหลาดใจของทุกคน ก็ยังคงคุยกับแม่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้พูดเรื่องราวที่คนอื่นฟังแล้วรู้สึกเหลวไหลมาก!ไหนจะบอกว่าสอบได้ที่หนึ่ง ครูชมว่าสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหัวได้เฉินชางนับถือผู้ชายคนนี้มากจริงๆ ที่ไม่สนใจสายตาที่มองมาอย่างแปลกประหลาดของคนรอบข้างลูกผู้ชายคืออะไรบางทีอาจจะเป็นแบบนี้แหละ!ต้นไม้หวังอยู่นิ่ง แต่ลมกลับไม่หยุดพัด ลูกๆ อยากเลี้ยงดูพ่อแม่ แต่พ่อแม่กลับจากไปเสียแล้วหลัวหมิงไม่สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์ เขารู้ตัวดีว่าตนทำอะไรอยู่เฉินชางพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ผมจะรักษามือของแม่คุณให้หายครับ!”หลัวหมิงรีบจับมือเฉินชางอย่างซาบซึ้งใจ “ขอบคุณครับหมอเฉิน!”เฉินชางส่ายหน้า ในใจมีประโยคหนึ่งที่ไม่ได้พูดออกมา:ขอบคุณครับตอนแรกเรื่องที่ลูกทั้งสี่คนแบ่งมรดกกันเมื่อสองวันก่อนสร้างความรำคาญใจให้เฉินชางเล็กน้อย แต่การปรากฏตัวของหลัวหมิงทำให้เขาเชื่อว่า บนโลกนี้ คนดีเยอะมาก และพลังบวกก็เยอะมากเช่นกัน!หลัวหมิงที่ใส่ชุดนักเรียนเดินเข้าห้องคนไข้ ส่วนเฉินชางจัดการอารมณ์ตัวเอง รอผลตรวจเพื่อจะเริ่มการผ่าตัดโดยเร็วที่สุดจากนั้นเฉินชางเริ่มจัดทีมผ่าตัด……ตอนนี้ในห้องทำงานแผนกศัลยกรรมด้านมือ หัวหน้าหวงเฮ่ากำลังเปลี่ยนเวร ช่วงบ่ายมีราวน์วอร์ดครั้งใหญ่ ค่อนข้างยุ่งตอนนี้เอง พยาบาลที่อยู่ข้างนอกก็วิ่งเข้ามา “หัวหน้าหวงแผนกฉุกเฉินที่หกมีคนไข้โดนแท่งเหล็กแทงทะลุหลังมือต้องผ่าตัดด่วน”หวงเฮ่าได้ยินแล้วขมวดคิ้ว พร้อมพยักหน้าพูดว่า “วันนี้ใครเข้าเวรครับ”หมอหนุ่มคนหนึ่งลุกขึ้นพร้อมพูดว่า “หัวหน้าหวง ผมเข้าเวรครับ ผมไปเดี๋ยวนี้เลยครับ”