บทที่ 996 ความจริงปรากฏ!

เมื่อคืนเฉินชางเข้านอนและฝันว่าตนเองกลายเ็นนักเขียนบท และผู้กำกับชื่อดัง…ฮ่าๆๆ… หลังจากตื่นขึ้นมา เขาก็แอบเลี่ยนกางเกงในแล้วซักให้สะอาด ตอนที่ยัยฉินขี้ระจบไม่รู้ตัว จากนั้นเขาก็รีบบึ่งไโรงพยาบาล เขามาถึงโรงพยาบาลแต่เช้า พยาบาลกะดึกเมื่อคืนเข้ามาหา เฉินชาง “หมอเฉินคะ เมื่อวานช่วงบ่ายเชอหลิงกับเชอเจ๋อฮว่า ออกจากโรงพยาบาลแล้วนะคะ” เฉินชางได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึง “หา? ทำไมออกจากโรงพยาบาลเร็วขนาดนี้ล่ะ” พยาบาลยิ้มออกมา “เชอเจ๋อฮว่านอนโรงพยาบาลมาครึ่งเดือน แล้วนะคะ เชอหลิงก็อยู่ใน ICU มาสัดาห์กว่าแล้ว ออกจาก โรงพยาบาลเมื่อวานตอนบ่ายค่ะ” เฉินชางเพิ่งรู้ตัวว่าเวลาผ่านไเร็วจริงๆ!”วันนี้วันอะไรครับ” พยาบาลยิ้ม “หมอเฉินคงจะยุ่งจนหัวหมุนเลยสิท่า วันนี้วันพุธ ค่ะ” เฉินชางร้องอ๋อ ยังพูดอยู่เลยว่าจะไเยี่ยมยัยหนูคนนั้น ไม่คิด เลยว่าจะออกจากโรงพยาบาลแล้ว เฉินชางสั่นศีรษะถอนหายใจ ก่อนจะหันไทางห้องทำงาน พยาบาลพูดขึ้น “เดี๋ยวค่ะหมอเฉิน เชอหลิงมีของฝากให้หมอ ด้วยนะคะ” สีหน้าของเฉินชางดีใจขึ้นมาทันที “หืม? ของฝากอะไรเหรอ ครับ” พยาบาลหยิบโหลแก้วออกมาตอนนี้เอง “อะ นี่ค่ะ แล้วก็ จดหมายฉบับหนึ่ง” เฉินชางรับโหลแก้วและจดหมายมา กลับเข้าไในห้องทำงาน เมื่อเิดโหลแก้ว ข้างในมีดาวกระดาษพับเองดวงเล็กๆ กระดาษที่ใช้เ็นกระดาษเหลือบทองหลากสีสัน เฉินชางได้กลิ่นหอม จากกระดาษจึงหยิบขึ้นมาดมอย่างตั้งใจ! นี่มันกลิ่นช็อกโกแลตไม่ใช่เหรอ เฉินชางมีฏิกิริยาตอบสนองทันที นี่เ็นกระดาษห่อ ช็อกโกแลต มิน่าล่ะ ทุกครั้งที่ไราวน์วอร์ด ICU มักจะเห็นเธอทำตัวลับๆล่อๆ เวลากินช็อกโกแลตเสร็จจะเก็บห่อไ รีดมันให้แบนแล้วทับด้วยหนังสือเห็นดาวกระดาษที่พับจากห่อช็อกโกแลตในขวดโหล เฉินชางก็รู้สึกว่าวันนี้อารมณ์ดีขึ้นมาทันที ในตอนนี้เอง เขาถึงได้เห็นข้อความสั้นๆ ลายมือขยุกขยิกที่เขียนด้วยากกาสีบนฝา“โหลแห่งความหวัง”เฉินชางอ่านชื่อแล้วก็ยิ้มออกมาเขาเิดซองจดหมาย ข้างในเขียนด้วยถ้วยคำอันอบอุ่น“คุณอาเฉินชาง หนูได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วค่ะ!หนูดีใจมาก แต่ก็ไม่อยากไเลย เพราะคุณลุงคุณ้าที่นี่ใจดีทุกคนเลยค่ะแต่แม่บอกว่า ถ้าหนูอยู่ต่ออีกวันต้องจ่ายเงินเยอะมากๆ เงินพวกนี้คุณอาช่วยออกให้ก่อนได้ไหมคะ…ถ้าหนูโตขึ้นมาหาเงินได้แล้ว หนูจะบริจาคเงินเยอะๆ เอามาสร้างโรงพยาบาลใหญ่ๆ ให้เด็กๆ ที่ไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาได้รักษาฟรี…ลาก่อนนะคะ อาเฉินชาง คุณอาเ็นหมอที่ดีที่สุดของที่สุดของที่สุดที่หนูเคยเจอมาเลย โหลแห่งความหวังนี้เ็นความหวังของหนูข้างในเต็มได้วยดวงดาว คุณอาเองก็เ็นเหมือนกับดาวที่ส่องสว่างในค่ำคืนมืดมิด ขอบคุณคุณอานะคะที่ช่วยพ่อของหนูไว้บ๊ายบายค่ะ คุณอาเฉินชาง หนูจะคิดถึงคุณอานะคะ”จดหมายถูกเขียนด้วยตัวอักษรโย้เย้และตัวพินอินเฉินชางอ่านแล้วอบอุ่นหัวใจ เขาพับมันสอดไว้ในหนังสือเล่มหนึ่ง จากนั้นนำขวดโหลกลับไเก็บไว้ที่ห้องเวรตอนเช้า ดร.เสี่ยวจูมาหา“อาจารย์เฉิน นี่เ็นข้อมูลของผม ส่วนนี่เอกสารระกอบ”จูเทาเ็นคนจริงใจ เขาแบกกระเ๋าเ้มา พอเิดออกแล้วก็หยิบสำ เนาใบระกาศนียบัตรและใบวุฒิการศึกษาออกมาเฉินชางชะงักไทันที เขาถามขึ้นด้วยความสงสัย “ดร.เสี่ยวจูคุณมีความคิดเห็นยังไงบ้าง อยากจะเรียนต่อด้านไหน หรืออยากจะเข้ามาทำงานที่เมืองอันหยาง”จูเทานึกย้อนไถึงคำพูดของอาจารย์เมื่อวาน เขาพยักหน้าอย่างมุ่งมั่นแล้วกล่าว “ตอนนี้ผมอยากเรียนต่อครับ แต่…หลังจากที่ผมเรียนจบแล้ว ผมจะเลี่ยนศูนย์ฟื้นฟูเส้นเอ็นให้กลายเ็นมือหนึ่ง