บทที่ 998 เจ้าหม่าเซอะซะผู้หมดสิ้นหนทาง

ทุกคนในแผนกต่างอิจฉาริษยาที่เหล่าหม่าได้ตีพิมพ์บท ความในวารสาร ‘เดอะแลนซิต’! เพราะยังไงซะ! ฉันเองก็ทำได้นี่ บางทีอาจจะดีกว่าเหล่าหม่าด้วยซ้ำ จางหย่วนและหยางฮุ่ยยืนกระซิบกระซาบอยู่อีกด้าน “จุ๊ๆ ความคิดกำหนดเส้นทางชีวิตจริงๆ ความอ่อนหัดก็เป็นความสา มารถอย่างหนึ่ง ฉันคิดว่าชาตินี้ฉันยังมีโอกาสตีพิมพ์ในวารสาร ‘เดอะแลนซิต’ อีกเยอะ!” คุณบอกว่าการทำผิดพลาดดึงดูดความสนใจของวารสาร ‘เดอะแลนซิต’ ได้ งั้นนี่ก็เป็นพรสวรรค์ที่แท้จริงเหมือนกัน เรื่องที่เหล่าหม่าแสดงตัวตนที่แท้จริงและได้รับการตีพิมพ์ใน วารสาร ‘เดอะแลนซิต’ เองก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนด้วยเช่นกัน !”หมอเฉิน ฝีมือการผ่าตัดตับอ่อนของผมอ่อนหัดสุดๆ แบบนี้ จะได้ตีพิมพ์ในวารสาร ‘เดอะแลนซิต’ ไหมครับ” “นั่นสิ ผมก็ไม่ค่อยถนัดเรื่องลำไส้เล็กส่วนต้น ผมเลยคิดว่าผม น่าจะเขียนแบบการสอนเชิงลบแล้วตีพิมพ์บทความได้นะ…” … เห็นทุกคนในห้องต่างคุยกันเสียงดัง เออร์สเต็ดก็ดูงุนงง เขา ถามด้วยความสงสัยว่า “หัวหน้าหม่า พวกเขากำลังพูดเรื่องอะไร เหรอครับ” หม่าเยว่ฮุยยักไหล่อย่างสบายๆ ถอนหายใจแล้วพูดขึ้น “พวกเขาอยากจะเลียนแบบเส้นทางความสำ เร็จของผมน่ะ เฮ้อ …คนเก่งๆ มักจะโดนลอกเลียนแบบอย่างนี้ละน้า บางทีผมคงจะ ค่อยๆ ชินกับชีวิตแบบนี้ไปเอง!” เฉินชางกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เหล่าอวี๋บังเอิญเดินผ่านมา จึงได้ยินคำพูดไร้ยางอายของหม่า เยว่ฮุยไปโดยปริยาย เขาอดถลึงตาใส่ไม่ได้ “เวลาทำงาน มัวทำอะไรกันอยู่”ทุกคนต่างยิ้มแหยแล้วกลับไปทำงาน คราวนี้เหล่าหม่าไม่ยอมแพ้ เขาลุกขึ้นยืนพลางทอดถอนใจ กอดคอเหล่าอวี๋แน่น “เหล่าอวี๋ ผมทำตามความฝันในชาตินี้ของคุณ สำ เร็จแล้วนะ!” อวี๋หย่งกังขมวดคิ้ว “มีอะไรก็พูดมา ไม่ต้องมาแตะเนื้อต้องตัว โตๆ กันแล้ว ไม่รู้จักกาละเทศะซะบ้าง!”เหล่าหม่าไม่ลังเลที่จะหยิบใบตอบรับบนโต๊ะขึ้นมาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ลองดูสิ นี่อะไร”เหล่าอวี๋เห็นหนังสือตอบรับจากวารสาร ‘เดอะแลนซิต’ ก็ชะงักทันที!เขารีบคว้ามาอ่านอย่างรวดเร็ว!ทันทีที่ได้อ่านก็ตะลึงงัน!ดวงตาของเหล่าอวี๋เบิกกว้าง “คุณได้ตีพิมพ์งั้นเหรอ”เหล่าหม่าพยักหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ “ธรรมด๊า!”แน่นอนว่าเหล่าอวี๋ไม่เชื่อ!เขาหันไปมองเออร์สเต็ดและเฉินชางด้วยความลังเลชั่วขณะ“พวกคุณอย่าไปให้ท้ายเขาแบบนี้สิ! นี่…นี่มันเป็นนักวิชาการต้มตุ๋นเลยนะ!”พูดจบ อวี๋หย่งกังก็จ้องหน้าหม่าเยว่ฮุย “วารสาร ‘เดอะแลนซิต’ เป็นสิ่งที่ดี แต่คุณต้องตีพิมพ์ด้วยฝีมือตัวเอง หม่าเยว่ฮุย การที่คุณทำเสียโควตาแบบนี้ ผมคงยอมรับคุณไม่ได้หรอกนะ!”ประโยคเดียวทำเอาเหล่าหม่าหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก!ทำไมฉันถึงกลายเป็นนักวิชาการต้มตุ๋นล่ะเฉินชางเห็นอวี๋หย่งกังท่าทางจริงจังก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้“หัวหน้าอวี๋ ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะครับ บทความชิ้นนี้เป็นผลงานของหัวหน้าทีมหม่าจริงๆ ครับ”หม่าเยว่ฮุยพยักหน้าด้วยความน้อยใจ “อื้อๆ”เหล่าอวี๋เมินหม่าเยว่ฮุย หันไปมองเฉินชาง “เขาอยู่ในระดับไหนมีหรือผมจะไม่รู้ เขาก็แค่หมออันดับรองๆ เรื่องการผ่าตัดทางเดินน้ำดี แล้วจะเก่งขึ้นขนาดนี้ได้ยังไง”เฉินชางเองก็ได้แต่ยิ้มแหย พลางอธิบายช้าๆ โดยละเอียดว่าเหล่าหม่าเป็นไก่รองบ่อนที่มีความสามารถพิเศษอย่างไรหลังจากฟังจบ เหล่าอวี๋ก็เงียบไป!เขามองหม่าเยว่ฮุยเงียบๆนี่มันอะไรอ่อนขั้นเทพงั้นเหรอ?ด้วยความสัตย์จริง จู่ๆ เขาก็อิจฉาชายผู้นี้ขึ้นมาทำไมถึงได้โชคดีขนาดนี้หม่าเยว่ฮุยมองเหล่าอวี๋ “เหล่าอวี๋ อย่ามองผมแบบนั้นอันที่จริง…ผมก็เพิ่งค้นพบพรสวรรค์ของตัวเอง จากนี้ไปถ้ามีบทความอะไรอีก ผมจะไม่มีวันลืมคุณเลย!เหล่าอวี๋วางใจเถอะ ต่อไปถ้าผมเขียนบทความอีกผมจะบอก